Month: January 2019

The year was 2003 when Sandeep Sawant’s Shwaas narrated the tale of a young boy battling cancer that garnered both critical and popular accolade in Maharashtra and revived the fortunes of not only Marathi films but was also India’s entry to the Oscar.

A decade later, it came as no fluke to see Marathi content being consistently honored at the National Awards and case in point are movies like Faster Fene Dombivali Fast, Court and Harischandrachi Factory or for that matter, Sairat hitting the bull’s eye.

Today, cinema is undergoing a wave of change and particularly, Hindi cinema where several big ticket releases failed to hit the marquee in 2018. One of the reasons is the spread of web content such as NetFlix and Amazon Prime taking the market by storm and secondly, the dearth of good content where a strong impression is being slowly built that the audience can no longer be taken for a ride. It begs a very important question when it comes to Marathi substance where web content is not only the big thing with the audience lapping good content and the odds of films being made in the state of Maharashtra working at the box office.

Noted filmmaker Nikhil Mahajan in a newspaper column spoke on how 90 percent of Marathi films bombed at the box office and of course, it’s a question of the economics of film-making.

The next big stop for Marathi content is the digital web and there is a huge potential that can be exploited in churning out good content for an increasingly restless audience.

While figures may get tricky on viewership, recent media publications quoted that 54 percent of the market is being occupied by Zee Marathi as per 2018 figures according to an interview given by Ajay Bhalwankar of Sony Marathi to Economic Times. It makes us hopeful that there is and will always be space for filmmakers to showcase quality content on the web.

Pic credit: Google

The question is, how Marathi cinema and sitcoms can be part of the wave of change and showcasing their products considering the growth of mobile penetration in this segment.

As a web portal, Planet Marathi has taken the leap ahead in combining various genres, right from showcasing arts and culture in Maharashtra to talk shows like Faces, Lai Bhaari with Amit Bhandari and Manja Bole hosted by famed actor and filmmaker Mahesh Manjrekar.  The stakes are high on the web and it’s all for grab looking at the Broadcast Audience Research Council (BARC) data for 2016 that forecasted Marathi GEC genre growth by a massive 145 percent in terms of viewership.

Prashen Kyawal, who is associated with films as a journalist and film critic, who reviewed the serial Date with Saie with Sai Tamhankar and now a Creative Producer for SD Motion Pictures has just released the Hindi film RAKKHOSH which is currently garnering rave reviews and bagging several awards is a staunch believer in curated web platform or digital media where Marathi cinema can witness tremendous growth.

“The digital and web media portal is opening up as a medium of expression for each and every community. In the same way, the Marathi speaking community is also looking to express itself in the web content space echoing their culture and varied emotions. The young generation is nowadays hooked to binge watching on the web space but at the same time looking forward to viewing content in their local languages. The success of the focus platform like ZEE5 in showcasing regional content in terms of language shows the potential of Marathi as a language, its might in web media and the digital space. It’s only going to soar higher.”

In the past, we have seen megastar Amitabh Bachchan who produced the Marathi film Vihir in 2010 and way back in 1994 he even made a special appearance in Deepak Sawant’s Akka. There is no dearth of leading superstars from Riteish Deshmukh playing the hero in Mowli to Madhuri Dixit making her big Marathi debut, Bucket List. The more, the merrier.We need the big stars to come forward to not only produce but act and promote Marathi content being showcased. It whittles down to a change in attitude for regional cinema that carries a huge potential to succeed and big stars must come ahead to promote regional content across several regional languages not limited to Marathi.

This post is written by our guest author Vishal ,who is an ex Fergusson Collegiate, an independent blogger & journalist residing in Mauritius.

Advertisements

“क्लासमेट” या चित्रपटातुन अभिनयात पदार्पण करणारी अभिनेत्री….वास्तूशास्त्राची पदवी मिळवून अभिनयात पदार्पण करणारी ….

चित्रपट आणि शॉर्ट फिल्म्स हा अनोखा प्रवास ….

जळगाव व्हाया मुंबई…
“शेंटीमेंटल” मधली सुनंदा..

भेटू या प्लॅनेट च्या या आठवड्याची

स्टार ऑफ द वीक

पल्लवी पाटील

१ ) पहिलाच चित्रपट तुला अनेक मराठी मधल्या दिग्गज अभिनेत्या सोबत करायला मिळाला तो अनुभव कसा होता? 
  कोणत्याही कलाकारांसाठी त्याचा पहिला चित्रपट किंवा पहिलं काम हे अगदीच खास असतं. मला खरंतर फार टेन्शन होतं. माझे सगळेच सहकलाकार फार अनुभवी होते त्यांना माझ्यामुळे काही त्रास नाही ना होणार याचचं सतत दडपण होत. त्यानंतर आदित्य सरपोतदार सरांना भेटले तेव्हा त्यांनी खूप गोष्टी समजावून सांगितल्या. माझे सहकलाकार हे खूप जास्त समजून घेणारे होते सई, अंकुश, सुयश यांनी फार मदत केली. त्यामुळे प्रत्येक वेळी शूट ला अनेक गोष्टी शिकायला मिळाल्या हा शिकण्याचा अनुभव खूप मस्त होता. पहिला चित्रपट असल्यामुळे थोडी भिती होती. कसं होणार काय होणार पण ते उत्तम रित्या पार पडलं त्यामुळे हा अनुभव फारचं कमालीचा होता. 

त्यानंतर आदित्य सरपोतदार सरांना भेटले तेव्हा त्यांनी खूप गोष्टी समजावून सांगितल्या. माझे सहकलाकार हे खूप जास्त समजून घेणारे होते सई, अंकुश, सुयश यांनी फार मदत केली. त्यामुळे प्रत्येक वेळी शूट ला अनेक गोष्टी शिकायला मिळाल्या हा शिकण्याचा अनुभव खूप मस्त होता. पहिला चित्रपट असल्यामुळे थोडी भिती होती. कसं होणार काय होणार पण ते उत्तम रित्या पार पडलं त्यामुळे हा अनुभव फारचं कमालीचा होता. 

२ ) तू मूळची जळगाव ची आहेस तर या ग्लॅमरस जगाशी तुझा पहिल्यांदा संबध कसा आला?

माझं वास्तूशास्त्राचं शिक्षण पूर्ण झालं पदवी पार पडली आणि मी कामासाठी पुण्यात गेले. पण मला जॉब आणि बाकी मध्ये अडकून राहायचं नव्हतं. काही तरी वेगळं करायचं होतं. एकतर काही गोष्टी माहीत नसल्याने किंवा समजत नसल्या कारणाने इंडस्ट्रीत यावं की नाही हेच समजत नव्हतं. पण कुठेतरी आपण एक पाऊल उचलूया असं ठरवलं. जॉब सोडला आणि पुण्यात योगेश सोमण यांच्याकडे अभिनय कार्यशाळा होती मग त्याला गेले तेव्हा ताई ने 9x झकास च्या स्पर्धे बद्दल सांगितलं त्यासाठी माझी निवड झाली त्यात मी सहभाग घेतला हे माझ्यासाठी इंडस्ट्रीतलं पहिलं पाऊल होत. 

३ ) शेंटीमेंटल मधली तुझी भुमिका फार लक्षवेधी ठरली त्या बद्दल काय सांगशील?

शेंटीमेंटल मध्ये मला विनोदी भूमिका साकारायची होती. विनोदी भूमिका असल्याने भाषा हा एक वेगळा प्रकार मग ती भाषा मी आणि विकास पाटील याने बसून थोडी फार फ्रेम केली त्यात थोडा वेगळेपणा कसा येईल यावर अभ्यास झाला हे सगळं एवढं शिकण्याजोग होत की ते करताना खूप धम्माल यायची. मग बाकी सहकलाकार अशोक मामा असायचे मग ते गंमतीदार वातावरण असायचं काम करताना पण या चित्रपटातली “सुनंदा” साकारताना अनेक गोष्टी अनुभवायला मिळाल्या आणि लक्षात राहील अशी सुनंदा साकारली गेली. 

४ ) कोणत्या अभिनेत्या सोबत काम करण्याची इच्छा आहे?

खरंतर अस काही अजून वाटत नाही कारण अशी अनेक लोक आहेत ज्यांच्या सोबत काम करायची एक अशी कोणी व्यक्ती नाही .

५ ) मालिका, चित्रपट यातून काम करताना जाणवणारं वेगळेपण काय?
    मी चित्रपट केला, शॉर्ट फिल्म्स केल्या वेगळेपण काय असं सांगणं कठीण आहे. आपल्याकडे जे काम येतं ते आपण करावं आणि मस्त ते एन्जॉय करावं असं मला वाटतं. 

६ ) एखादा आठवणीं मधला किस्सा? आणि तुला तुझ्या कामासाठी मिळालेली बेस्ट कॉम्प्लिमेंट काय?
     आठवणी खूप आहेत जेव्हा पहिला चित्रपट केला तेव्हा अनेक पुरस्कार आणि नॉमिनेशन मिळाले खूप कौतूक झालं तेव्हा मला सुबोध भावे यांचा फोन आला तू उत्तम काम केलंय नवीन असून सुद्धा सहजरित्या काम पार पाडलं आहेस. हा कामातला सहजपणा असाच टिकवून ठेऊन काम कर ही माझ्यासाठी बेस्ट कॉम्प्लिमेंट आहे एक कलाकार एका कलाकाराचं कौतुक करत त्यापेक्षा बेस्ट काही असू शकत नाही. त्याच सोबतीने 9x झकास हिराॅईन स्पर्धा चालू असताना एकदा परीक्षक म्हणून रवी जाधव आणि आदित्य सरपोतदार आले होते तेव्हा रवी सरांनी दिलेलं कॉम्प्लिमेंट आज सुद्धा आठवते तू सुंदर हसतेस, वेगळ्या प्रकाराने ऍक्ट करतेस हे एका बड्या दिग्दर्शका कडून ऐकणं यात सुख होत. अश्या गोष्टीने आपल्याला एक उत्साह मिळतो, आत्मविश्वास मिळतो या दोन कॉम्प्लिमेंट फार लक्षात राहणाऱ्या आहेत. 

७ ) तुला अनेक अनुभव येत असतील तेव्हा लक्षात राहीलेला असा चांगला वाईट अनुभव काय?

आजवर अनेक काम केली सगळीकडे थोडेफार अनुभव सगळयांना येतात त्याच प्रमाणे मला सुद्धा आले पण यात खास असा अनुभव नाही.

८ ) इंडस्ट्री मधली बेस्ट मैत्रीण किंवा मित्र कोण ? 
     तसं बघायला गेलं तर कोणीच नाही. मी फार इन्ट्रोव्हर्ट आहे त्यामुळे लोकांशी बॉंडिंग व्हायला वेळ जातो पण कामाच्या ठिकाणी येणाऱ्या प्रत्येक सहकलाकारासोबत माझं छान जमत. त्यात सायली सजीव आहे पण सध्या ती थोडी कामात व्यस्त असल्याने आमच बोलणं कमी होतं. 

९ ) तू नवी अभिनेत्री आहेस तर तुला इथे पहिल्यांदा आल्यावर मिळालेली वागणूक कशी होती?
     इथे येणारी प्रत्येक व्यक्ती फार कष्ट करून एका ठिकाणी पोहचली असते साहजिक त्याप्रमाणे तिला वागणूक दिली जाते. आपण खूप मेहनत केली तरच इथे एक नाव कमावतो तो एका प्रकारचा मान प्राप्त करतो. मी नवी असल्यामुळे मला कशी वागणूक मिळाली हे तेवढं फारस माझ्यासाठी महत्त्वाचे नाही कारण लगेच आपल्या हाती सुख लागलं की त्याची काही किंमत रहात नाही. त्यामुळे ही एक छान प्रक्रिया आहे सगळेच यातून गेले आहेत प्रत्येकाला हा अनोखा नवखा अनुभव असतो तो एन्जॉय करावा .

१० ) मी टू या मोहिमेबद्दल काय मत आहे? मराठी इंडस्ट्रीत कोणत्याही अभिनेत्रीने या बद्दल काही प्रतिक्रिया दिली नाही आहे तुझं या बद्ल काय मत आहे?  
    पहिली गोष्टी मी टू चा अनुभव मराठीत कोणाला आला नसेल त्यामुळे कोणी मराठी अभिनेत्री यावर काही बोलल्या नसतील आणि जेव्हा ही मोहीम चालू झाली तेव्हा त्यात अनेक जणी यातून व्यक्त झाल्या एक मंच मिळाला म्हणून बाकी लोकांनी आपली मतं मांडली. 

११ ) तुझी कॉम्पिटीटर कोणाला मानतेस? इथली तुला प्रेरणा देणारी व्यक्ती कोण?   

  हे क्षेत्र असं आहे की इथे अनेक कॉम्पिटीटर आहेत. स्वतःची स्वतः सोबत एक कॉम्पिटीशन असतेच कारण प्रत्येकाकडे कला आहे ,काम करण्याचा खूप वेगळेपण आहे त्यामुळे कॉम्पिटीटर खुप आहेत. आणि आदर्श ‘स्मिता पाटील’ मला या खूप जास्त भावतात त्यांची कामं आणि त्यांची कामावरची निष्ठा, अनुभव हे कमाल आहे. त्यामुळे त्या आवडत्या आहेत. आवडता अभिनेता किंवा अभिनेत्री हे असं काहीच नाही कारण दरवेळी ही आवड बदलत राहते आपण अनेक चित्रपट, नाटक बघतो तेव्हा त्यातला हिरो नाही आवडला पण त्यावेळी त्याचा सहकलाकार आवडून जातो ही आवड वेळोवेळी बदलत राहणारी आहे.

प्लॅनेट मराठी तर्फे या उत्तम अभिनेत्री ला खूप खूप शुभेच्छा !!!

Devotion has no name and worship has an identity to claim, yet both go hand in hand with faith.

While for 33crore hindu deities it must haven’t been difficult to be idolized in form of idols in temples,as every lane of every village , town, city has a temple for the sincere followers of rituals, traditions and customs.

But few of these places are of extreme importance not due to their leverage or higher authority of the deity , but for the vibrations in these temples.Without reason one can find calmness and tranquility even in a small old temple under a tree . After all vibrations and energies are what we all deal in at the micro level.

One of the three and half Shaktipeeths of Maharashtra, Saptashrungi is one of the most revered and worshipped goddess. Between the seven hills , is the temple of the Devi , where the right limb of Sati had presumably fallen off while it got cut by the Chakra of Krishna.This is one amongst the 51 Shaktipeeths of India.There are around 108 water reservoirs on this mountain and they are known as Kundas. A one and half hour drive from Nashik leads one to the foothills and a village of Vani. The Saptashrungi gad is about 20 mins from here.

Beautiful scenery, mountains on all sides, well paved road to the top and road signs in between make a nice drive up the hill. The cliffs along give a scenic view to the light and shadow game of sun.

Until last few years , it was big climb up the steps to reach the temple, but since last 5/6 years Maharashtra Govt has set up a ropeway ,a kind of trolley care that takes the pilgrims in less than a minute and it is well handled by the Adivasi Development Management Authority .

The new trolley which has 3/ 4 cars attached

It was surprising to see the premises, surrounding area, shops, ropeway all spotlessly clean. There was no trace of dirt or scattered garbage unlike many pilgrimage sites where millions of people flock in and it is unmanageable.

The passage to go to ropeway.

For once, one forgets that this is the same temple where one had to climb for an hour without any resting places in between and no basic amenities were there then.

Once you buy a ticket and go through teh several ticket checking systems which operate smoothly, there are shops to buy offerings for devi like flowers, garlands, sarees, and much more. One can find the local pedas( mawa sweet) in different flavours like Mango, strawberry, kesar , elaichi etc for sale and offering.

The spotless clean are which sells puja offerings.

There are small cabins to remove and keep your shoes before you move forward to the ropeway.

Now one sees the best of everything available and in the most subtle way, there is no noise ,no chaos and all the mechanisms including man and machinery work in sync .

There are washrooms at every entry and exit which are surprisingly clean and odorless. There are staff which are continously cleaning the area and the inside premises.

There is a food area too once you come down where several refreshments are available for the people.

Certainly one should avoid the special days when lakhs of worshippers flock in a day like Purnima, Ekadashi, Chaitra Navatri, Thursdays, Fridays etc.

It is a rarest of view when you reach inside the temple and have a glimpse of the larger than life statue of Devi Saptashrungi. Photos inside the temple and of idol are not permitted and one forgets the same when the vibrant and serene atmosphere mesmerizes mind.

Saptshrungi Temple on the hills. View from the parking area.

  • There is huge parking area for buses, cars and more than 1000 vehicles can be parked in it.
  • There is a refreshment area with washrooms available before you alight the ropeway.
  • Tickets are very nominal and senior citizens get a discount ,after showing the aadhar card.
  • All the staff is well behaved and well mannered. Even the local shopkeepers do not misguide on any small thing neither do they coax you to buy.
  • Shoes can be removed in small cabins inside the building before going for the ropeway.
  • 10 persons are allowed inside one trolley car .
  • Doors close automatically , once the time for departure is set.
  • It takes hardly a minute to reach to the top and one has to climb few stairs to reach the garbagriha. The stairs are covered with compressed rubber which is used for making tracks. It gives a soothing and relief from pain in the feet while walking.
  • All the system is managed by locals and they do it efficiently.
  • Inside the premises of temple too, there are no boards for donation or counters to pay, donate or perform a certain puja.

Such places of utmost positive energy bring more life and positivity to the worshippers when one can just go and have a peaceful darshan.

With almost every minute of our life being connected to and through the world of Internet, we are not only dependent but are a part of this cyber system or Cyberworld that runs our world now.

Be it socializing, connecting, interacting, shopping gifts or groceries, transactions of business or money transactions to near and dear ones, games in our pastime , dating for the teenagers , it is all there on the cyber world and we all are completely entangled in this world of web.

What alarms more is the exposure of young minds, our children to this threatening world, which has both its good and bad sides!

Children who are known to be more softer and flexible in nature get molded in a way that they are given and an overall extra exposure to such a world which is on the fingertips, is a risk , as before learning the nuances of behaviour, nature, character and being socially safe and balanced, they get exposed to the invisible pseudo world.


Isn’t it the need of the hour to include a subject like Cyber Psychology in the curriculum in schools,as we being an integral part of this web world , it has become important and necessary to make the children aware of the behaviour in the internet community?

Social Media community

 RESPONSIBLE NETISM has taken a very good cause as its initiative to create awareness and sensitize the young children by organizing sessions and seminars in schools, colleges . The name itself speaks about its mission and thought behind the same. To prepare the younger generation to be a good netizen , is the foundation for a safe and secured Net world for tomorrow.
The term netizen is a portmanteau of the words Internet and citizen as in “citizen of the net”. Netism comes from the same, the behaviour of a netizen in the world of Internet.

Responsible Netism comes up with a Cyber Psychology Conference every year , this 3rd NATIONAL CYBER PSYCHOLOGY CONFERENCE will throw light upon crucial topics such as types of cyber crimes against children, the need for child online protection, legal interventions and framework to deal with online distress, balancing mental well-being in cyber space and formulating cyber hygiene policies to safe-guard children. The conference is presented by UNICEF, Maharashtra State Council of Education Research and Training (MSCERT) and Ahaan Foundation. Supported by the Ministry of Education – Maharashtra, Maharashtra State Commission for Protection of Child Rights (MSCPCR) and Twitter with Maharashtra Cyber as the Knowledge Partner.

Pic: Credit: RESPONSIBLE NETISM

This cyber conference certainly shall invoke many topics, discussions and lead to ways of dealing with the serious crimes and prevention of those by responsible behavior.

Definitely colleges, schools, institutions need to gear up and include their students, teachers, guides, parents in such a kind of gathering where they can get more aware and find solutions to critical situations.If you are in Mumbai, or any of your friends are there, do register and attend this important conference .

With clones, drones, AI’s , bots, robots, and much more to explore, invent in this larger than life macro world of Internet and Social Media, let us keep ourselves alert, aware, safe and take precautions for a secured future .

There are many organizations nowadays that help in different kinds of situations, other than the cyber crime cell.

As we conclude ,here are some of the Do’s and Dont’s for Children who are on INTERNET:

  • Never be a part of any online social site until you are 16 years of age and after that , do it with parental guidance.
  • Share your online experience , friends, circles with parents.
  • Do not play online games with fake id’s or strangers.
  • Avoid the blood and gore games which instigate violence and affect the child pyschology.
  • Do not accept, interact or communicate with strangers or unknown people on net, even though they seem nice or real.
  • Do not fake your own identity.
  • Avoid dating sites .
  • When communicating on net, keep the conversation more real and get all information regarding the other person. Share and verify the same .
  • Avoid continous hours of internet exposure which leads to dizziness, low alertness, lethargy, body pains and other health factors.
  • Limit the usage of screen and internet hours to maximum of 1 – 2 a day.
  • Never share your personal details like age, sex, address, phone numbers on dating, gaming and other sites.
  • Increase real communication with people around you . Create your own support network that stands by you when you are alone, lonely or feel nervous.
  • Be more connected to nature and life than to internet. That is the last saviour.

Social media in last one week has completely been topsy- turvy with the trending topic of the 10 year challenge.The vast world of social media has been flooded with millions and millions of photos of celebrities, actors, sportspersons and almost all the users of Instagram and Facebook.

Was it just a fun to share the change ? Or an excitement to profile and highlight the success of life in 10 years?

Few people posted their social status difference through this challenge and some boasted of not being old in the last few years.

NEWS12ISLAND shares Technology and social media expert Lance Ulanoff views saying that the 10-year posting trend should serve as a reminder about what kind of data is shared on social media or through things like quizzes that ask for all sorts of information, personal or otherwise.

On its part, Facebook has come out with a clarification that it has had nothing to do with the 10-year challenge trending on social networks such as Facebook, the Facebook-owned Instagram and even Twitter, for that matter.

“The 10 year challenge is a user-generated meme that started on its own, without our involvement. It’s evidence of the fun people have on Facebook, and that’s it,” says the social network, in an official statement. – shares NEWS18, a popular news channel.Whereas another international news portal BBC speaks on a larger and global measure of the 10 year challenge . It showcases the situation of the world in 2009 in comparison to 2019, where humanity, worldpeace , nonviolence have gone for a toss. GREENPEACE, a global organization tries to highlight the climatic changes through it’s twitter post .

You can even find the most funniest and satirical memes here at BOREDPANDA. 

Some of the eminent Marathi celebrities like Amruta Khanvilkar, Amey Wagh and others too joined the bandwagon and went ahead to share pictures of their last 10 year journey. Their photos reflected their transformation as actors . We appreciated and were floored by their work in last decade which showed great potential and calibre of these actors to carve a niche of themselves.

AMRUTA KHANVILKAR
AMEY WAGH

Definitely , this 10 year challenge has spiked so many different thoughts and ideas into everyone’s mind, that we are able to witness a variety of conglomerated thoughts .

Hope such a trend someday would bring more insight into the life and living of people of our place, state, nation to ignite the change that shall rectify the old mistakes and errors of society.We, as a society can bring so much change in the thought process, trends, process and traditions of our living which are amicable for all.

For now, we are enjoying the beautiful facets of life and appreciating the large heartedness of people , those who have had the heart to pull through the thick and thin of their lives in the last 10 years, irrespective of issues which we may or may not have known, sharing the smile and happiness with us.


It isn’t easier, a decade and still wear that smile and courage to pull on.

Ageing gracefully and with poise , everyone learns the complacency of life as they mature and age.

“Life –

It won’t stop ever, neither will the sands of time

we mere specks on this universe

definitely can

bring happiness in

each other’s life

to make it

more lovely and worthwhile”

Cheers to another set of 10 years ahead & lets us see what we have in store for 2029.

कथ्थक मध्ये मास्टर करून अनेक दिग्गज मंडळीं सोबत चित्रपटात आपल्या अभिनयाची छाप पाडणारी नवखी अभिनेत्री.

“चित्रपट, जाहिरात, तसचं आपल्या नृत्याची आवड जपून अभिनय कौशल्याचे अचुक जाण असलेली अभिनेत्री “

“बॉलीवूड मध्ये मराठीची छाप पाडणारी अभिनेत्री….
आणि काशिनाथ घाणेकर ते सिंबाचा अनोखा प्रवास.. अभिनय, डान्स, आणि चित्रकला अश्या अनेक गोष्टीं साकारणारी अभिनेत्री…

ह्या आठवड्याची आमची 

star-of-the-week

स्टार ऑफ द वीक –वैदेही परशुरामी”

१ ) आणि काशिनाथ घाणेकर, सिंबा दोन वेगळ्या भाषा, अनोख्या तऱ्हेचे रोल. आयुष्यात पुढे कोणत्या ठिकाणी काम करायला आवडेल? 

कधीचं अस ठरवून काम केलं नाही जे काम येईल ते करत राहिले. सिंबा तसेचं आणि काशिनाथ घाणेकर हे २०१८ मधले खूप मोठे धमाकेदार चित्रपट आहेत माझ्यासाठी आणि या पुढे सुद्धा नक्की काय काम करेन, कुठलं काम माझ्यापर्यत येईल हे मला सुद्धा बघायला आवडेल.

२ ) वकील कुटुंब आणि कायद्याची पदवीधर असल्या कारणामुळे तू या फील्ड मध्ये कशी आलीस? या ग्लॅमरस दुनियेत पहिलं पाऊल केव्हा पडलं? 

खूप वर्ष झाली या फिल्ड मध्ये येऊन वयाच्या १७ व्या वर्षी मी पहिला चित्रपट केला. तेव्हा अजिबात ध्यानीमनी नसताना सगळीच काम योगायोगाने झाली आहेत. तसाच पहिला चित्रपट सुद्धा मला मिळाला. कथक्क मध्ये पदवी घेतली त्यानंतर अचानक मग वेड लागी जिवा या चित्रपटाच्या ऑडिशन ला गेले आणि मग हा पहिला चित्रपट मिळाला. तेव्हा पासून मी आतापर्यंत चांगलं काम करत राहण्याच्या प्रयत्नात आहे.

३ )  तुझ्या  दृष्टीकोनातून ग्रेट पॅशन कोणतं? डान्स, अभिनय कि चित्रकला?

या प्रश्नाचं उत्तर फार कठीण आहे , कारण प्रत्येक कला ही तेवढीचं श्रेष्ठ असते. त्यांच्या शिवाय जगणं हे कठीण आहे.

One is like air, One is water, you cannot leave without either

म्हणून माझ्या बाबतीत सगळ्याच कला बेस्ट आहेत . पॅशन ची परिभाषा एकचं असली तरी प्रत्येकासाठी ती वेगळीचं असते . 

४ ) मराठी आणि हिंदी चित्रपटसृष्टीत काम केल्यावर काय वेगळेपणा जाणवला?

 माझ्या सुदैवाने मला एवढी दोन्ही कडे एवढी चांगली माणसं भेटली, की दोन्ही कडे काम करताना कधीचं काही अस वेगळेपणा जाणवला नाही.

खुप चांगल्या लोकांच्या सोबतीने काम करायला मिळालं. मराठी काय हिंदी काय कधीच सगळीडचे सहकलाकार, दिग्दर्शक सगळेच छान, समजूतदार आणि प्रेमळ होते मला सगळ्या सेट वर काम करताना मज्जा यायची सगळ्या टीम मूळे एवढं सुंदररित्या काम करता आलं.  घरासारखं वातावरण असल्याने मला दोन्ही सेट वर भाषा सोडली तर काहीच वेगळं पण वाटलं नाही  

५ ) दोन्ही चित्रपटात निर्भय, अचूक भूमिका पार पाडणारी वैदेही आम्ही पाहिली पण खऱ्या आयुष्यातली वैदेही नक्की कशी आहे?

हे एका वाक्यात सांगण थोडं कठीण आहे तरी वैदेही थोडीशी धडपडी आहे. शांत आहे. समजूतदार आहे पण कामाचं टेन्शन घेणारी, स्वतःकडून फार अपेक्षा ठेवणारी आहे पण आता या अपेक्षा हळू-हळू का होईना पूर्ण व्हाव्यात हीच  इच्छा आहे.

६ ) अभिनयात पदार्पण केलं तेव्हाची वैदेही आणि आत्ताची वैदेही यात काय फरक जाणवतो?

पुष्कळ फरक आहे. अनुभवाने आपण माणूस म्हणून खूप जास्त समृद्ध होत असतो.

मला जवळपास ८ ते ९ वर्ष झाली पण तेव्हा वय लहान होत. अभिनयाचा काही ही ट्रेनिग न घेतल्याने सगळंच नवल होत पण आता अभिनयातले छोटे छोटे बारकावे समजायला लागलेत. विविध पैलू शिकण्याचा प्रयत्न करतेय प्रत्येक नव्या कामात मला दिग्गज आणि अनुभवी कलाकारांकडून शिकायला मिळतंय. अर्थातच अनुभव संपन्न करणार हे क्षेत्र आहे. दिवसागणिक अनुभव येत असतात. त्यामुळे तेव्हाची वैदेही आणि आता ची वैदेही यात फार मोठा फरक आहे. 

७ ) तू अनेक दिगग्ज अभिनेत्याच्या सोबतीने काम केलंय तर आता मराठीत अशी कोण व्यक्ती आहे ज्यांच्या सोबत तुला काम करायचंय? 

हा अवघड प्रश्न आहे. सुदैवाने मी अनेक दिग्गज लोकांसोबत काम केलंय मग ते मोहन जोशी सर किंवा दिग्दर्शक म्हणून महेश मांजरेकर सर असतील, महेश कोठारे आता अभिजीत देशपांडे यांच्या सोबत काम करायची संधी मिळाली यांच्या सोबतीने सुबोध भावे , सुमित राघवन, सोनाली कुलकर्णी, सचिन  खेडेकर यांना अनुभवणं आणि काम करणं माझ्या नशिबात होत पण तसं सांगायचं झालं तर असा एक कोणी नाव नाही आहे. अजून खूप नव्या लोकां सोबत काम करायचं लिस्ट फार मोठी आहे पण त्यातल्या त्यात विक्रम गोखले, रोहिणी हट्टंगडी, अमेय वाघ, मिथिला पालकर, मुक्ता बर्वे यांच्या सोबत कामं करायला आवडतील.

८)  डान्स, अभिनय, अनेक जाहिराती आणि आता चित्रपट विविध माध्यमांतून काम करताना काय अनुभव असतो किंवा काय वेगळेपणा जाणवतो?

प्रत्येक फील्ड, इंडस्ट्री एवढी वेगळी आहे की तिथे काम करण्याची पद्धत थोडीफार वेगळी असते. पण यातलं मूळ हेच आहे की हे प्रत्येक क्षेत्र परफॉमिंग आर्टस् शी निगडीत आहे. म्हणून डान्स, अभिनय यांना वेगळं न करता माझं प्रेम हे परफॉरमिंग आर्टस् वर आहे. त्यामुळे माध्यम कोणतंही असो काम, मेहनत आणि जिद्द तिच असते.

९ ) पहिला पुरस्कार किंवा बेस्ट कॉम्प्लिमेंट कोणती आहे तुझ्यासाठी.

 पहिला पुरस्कार ‘वेड लावी जिवा’ साठी बेस्ट डेब्यु म्हणून  सह्याद्री चित्रपट पुरस्कार मिळाला आणि त्याच्यामुळे मला एक विश्वास मिळाला, प्रोत्साहन मिळालं. बेस्ट कॉम्प्लिमेंट “आणि काशिनाथ घाणेकर च्या वेळी दिग्दर्शक राजेश मापुस्कर आले होते तेव्हा त्यांनी “तू इंडस्ट्री साठी खूप छान दिवाळीचं गिफ्ट आहेस” ही कॉम्प्लिमेंट दिली मला एवढी भावलेली बेस्ट कॉम्प्लिमेंट आहे माझ्या दृष्टीने मला मिळालेली खूप सुंदर कामाची पोचपावती आहे. 

 

१० ) आठवणी मधलं काम कोणतं ?

असं एक काम नाही सांगता येणार. कारण केलेलं प्रत्येक काम हे कोणत्या ना कोणत्या कारणासाठी खास असतं पण त्यातही सांगायचं झालं तर “आणि काशिनाथ घाणेकर” या चित्रपटाने खूप काही दिलंय या चित्रपटातील कांचन घाणेकरांची भूमिका खूप लक्षवेधी आहे. माझ्या आयुष्यातलं आत्ता पर्यंतचं हे खास काम आहे. 

“या उत्कृष्ट अभिनेत्री ला प्लॅनेट मराठी कडून हार्दिक शुभेच्छा “

 

Away from the noise and chaos of the city traffic , one tries to find a solace nearer and in middle of nature.

Pune being a city surrounded on all sides by hills, has many destinations which are very near to the city yet quiet and very soothing. Just as we drive down 30- 40 kms from the city, we can reach to innumerable destinations that take us to another world and where one forgets the stress of today’s life.

One such place is GIRIVAN.

Barely at a distance from the humdrum of Pune, this small place on the height same as Lonavla, boasts of being Lonavla of Pune.

On the way from Pune to Paud , there is a right turn that takes the traveler to Girivan.Once we take the right turn from Paud and move , we find ourselves amidst fields and crops. A single road is there which becomes more narrower once the board of Girivan appears.

We need to leave the main road and take a left to move towards GIRIVAN. It had been taken by developers as a project and has been developed with innuerable houses which are given on rent for guests during the tourist seasons.

As we move and travel through the lanes of a small village, we find ourselves moving up the mountain and the climb becomes more steeper . In less than 10 minutes, one can view the nearby valleys and fields.

There various options available at GIRIVAN to stay,but one needs to book the place in advance . Homestays, small hotels, Cottages on rent and also a lavish traditional Peshwai Heritage Accomodation called DHEPEVADA is there at Girivan.

Just before the dawn

There is also an adventure sports club at the top where one can get rackets, football, bats, and much more of sporting necessities on rent. A small restaurant is adjacent to the club and serves some varieties of fast food along with lunch .

Sunset from the sports field is a must watch if you are there around evening.

Sunset

Behind the club is a beautiful recreational area where a small nursery of plants is created and one can find variety of flora there.

The Sports Club

Girivan has a dense forest stretch that continues around on the top of hill and besides all kinds of accomodation. It is a perfect place for bird watchers who can find the variety of species of birds specially just before dawn and around the twilight. There is a scintillating music that plays in background all through the evening of some rarest of birds.

Early morning at Girivan
A normal accomodation
Forest trails

Love birds at Girivan Park.

A breakaway from the regular schedule , this is a kind of small hill station that makes one enjoy the chilled nights and silent walks through the forest trails and nature.

प्लॅनेट मराठी सादर करत आहे 

“स्टार ऑफ द वीक”

ह्या नव्या सेगमेंट मध्ये जाणून घ्या अभिनेता निखिल चव्हाण बद्दल काही इंटरेस्टिंग गोष्टी.मराठी मालिकांमधून आपल्या भेटीला येऊन रसिकांच्या मनात घर करून राहिलेल्या “लागीरं झालं जी” या मालिकेतील

विक्या”

चित्रपट, मालिका, नाटक आणि नुकतंच वेब मध्ये पदार्पण करणारा निखिल चव्हाण!!

बॅकस्टेज आर्टिस्ट ते एक अभिनेता हा उल्लेखनीय प्रवास. 

nikkhhil chavaan

  छोट्या पण लक्षवेधी भूमिका लिलया पार पाडणारा… 
विक्या ते आताच्या वेब मधला सच्या….

१ ) इंडस्ट्री मधला बेस्ट अनुभव ? 

      तसे अनेक अनुभव आहेत पण ‘लागीर झालं जी’ च्या वेळी अनेक अनुभव यायचे. आऊट डोअर शूट असल्या कारणाने धम्माल मस्ती आणि खूप गोष्टी शिकायला मिळाल्या. इथे काम करताना आम्ही शूट करतोय अस कधीचं वाटायचं नाही. कामात असलेला मोकळेपणा इथे अनुभवला म्हणून हा बेस्ट अनुभव आणि पहिली मालिका असल्या मूळे सगळेच अनुभव छान होते. 


२ ) इंडस्ट्री मधला बेस्ट मित्र ?

असं कोणाचं एकाचं नाव घेऊन इथे चालणार नाही काही बऱ्याच विश्वातली लोक मित्र सोबत असतात आहेत त्यामुळे मित्र परिवार खूप मोठा आहे. पण मला ज्या व्यक्तीने आयुष्यात घडवलंय अशी आवडती आणि खास व्यक्ती मित्र ‘तेजपाल वाघ’ मला अनेकदा समजून घेणारा, माझा बेस्ट बडी तेजा. आज मी त्याच्यामुळेचं इथे आहे.

With friend Tejpal Wagh


३ ) आदर्श कोण आहे ? 


खरंतर आपण प्रत्येक सहकलाकारांकडून अनेक गोष्टी नकळत शिकत असतो .

आपल्याला घडवणारी खूप लोक आपल्या आसपास असतात पण माझ्यासाठी माझा आदर्श दिग्दर्शक महेश मांजरेकर आहेत. महेश सर माझ्यासाठी आदर्श आहेत त्यांच्या कडून अनेक गोष्टी शिकत आलो आहे. महेश सर हे माझ्यासाठी इंडस्ट्रीत आयडॉल आहेत  
४ )
कोणत्या ड्रीम कलाकार किंवा दिग्दर्शकासोबत काम करण्याची इच्छा आहे? 
       मला महेश मांजरेकर सरांच्या सोबतीने ड्रीम वर्क करायचंय.. त्यांच्या सोबत काम करण्याची खूप जास्त इच्छा आहे. 
५ ) मालिका, चित्रपट, नाटक आणि आता वेब सीरिज या माध्यमांतून काम करताना येणारा अनुभव कसा आहे?   
   माझ नशीब एवढं चांगल आहे की मला प्रत्येक माध्यमातून काम करायला मिळतय .

माध्यम हे कुठलं ही असो काम करण्याची उत्सुकता हवी मग केलेलं प्रत्येक काम बेस्ट असतं , मला प्रत्येक कामातून नव्या गोष्टी शिकायला मिळतात अनेकदा नव्यांची उलगड होत जाते . प्रत्येक माध्यमातून काम करण्याचा अनुभव छान होता . वेब मधला अनुभव थोडा वेगळा आहे हल्ली आपल्याकडे वेव बघणार वर्ग सुद्धा खूप आहे , जेवढी लोक टीव्ही बघतात त्याच प्रमाणे ते वेब बघायला प्राधान्य देतात

.
६ )
आठवणीं मधला किस्सा किंवा कामाची पोचपावती ? 
             जेव्हा आपण एक कलाकार म्हणून काम करतो तेव्हा साहजिक पणे खूप आठवणी आहेत. पण एक आठवण की प्रकर्षाने सांगावीशी वाटते ती म्हणजे मी आमच्या घरातल्या एका लग्नासाठी गेलो होतो तेव्हा आजूबाजूची सगळी लोक अगदी फोटो वैगरे काढायला आली पण या गडबडीत माझं आई बाबांना भेटणं राहीलं पण हे सगळं ते सुद्धा बघत असताना त्यांच्या चेहऱ्यावरचं समाधान बघणं भारी गोष्ट होती. कदाचित हीचं कामाची पोचपावती असते. 


७ )
मालिका, चित्रपट, नाटक की वेब ?

अर्थातचं चित्रपट!!  कोणत्याही कलाकारांच चित्रपट करण्याचं एक स्वप्न असतचं.. 

  एवढं सगळं असताना अनेकदा वेगळया कामाची जवाबदारी आपल्यावर येते. यंदाच्या गणपती मध्ये जल्लोष गणरायाचा हा कार्यक्रम मला होस्ट करायचा होता तेव्हा मला येणाऱ्या प्रत्येक कलाकारांचा बारकाव्याने अभ्यास करायला लागायचा. इथे स्क्रिप्ट नव्हती त्यामुळे खूप विचार करून प्रश्न तयार करायला लागायचे हा नवखा अनुभव होता. नाटक आणि मालिकांच्या सोबतीने मला निर्मिती सुद्धा करायची आहे हे कितपत जमणार आहे हे ठाऊक नाही पण आयुष्यात निर्माता होण्याचं स्वप्न आहे. 

महाराष्ट्राच्या या उभरत्या कलाकाराला प्लॅनेट मराठी तर्फे खूप खूप शुभेच्छा !

Located in Mahad, Raigad district of Maharashtra, this hilly fort is a wonder to visit. RAIGAD was the capital city of Chhatrapati Shivaji Maharaj in 1674 where he was crowned the king of Maratha Kingdom. At a distance of around 135 kms from Pune, it takes approximately 4 hours to reach the foothills of the Raigad fort. There are no trains to this place and one needs to go by road to visit the old fort. From Mumbai the route is via Durshet – Kolad and the time taken is almost the same.

Road to Raigad
Landscape on the way

The Raigad Ropeway, an aerial tramway exists to reach the top of the fort in 10- 15 minutes. The climb is very steep and almost at an angle of 90 degrees . There are only two ropeways which move on either sides alternatively.

view from the ropeway while going to the fort

The fort rises 820 metres (2,700 ft) above the sea level and is located in the Sahyadri mountain range. There are approximately 1737 steps leading to the fort . Originally known as Rairi and seized by Shivaji to rename as Raigad by rebuilding it with help of engineer Hiroji Indulkar .

Raigad Fort

Raigad is also famous for the Hirabai which tells about a woman who sold milk and who crossed the huge wall to cross the steep terrain in night after the doors of the fort got closed only to be opened the next morning while her child was left alone at home.

one of the gates inside fort

It takes around 2- 3 hours to completely have a look around the scattered portions and remains of the fort.

There are few sellers who render drinking water, fruits, candies, berries ,etc up there. They all come back before sunset ,when the ropeway has its last trip. There are ways to go down the hill through different corners and sides and are sometimes used by villagers but the climb is too steep and dangerous.The place has scenic beauty and sunset from the top of the fort gives an excellent view of the valleys around the same.

Ruins of Raigad Fort

Carry your camera, i -phone or any phone which has a good resolution for some exquisite pics of nearby valleys, sunsets and of course the selfies!

sunset from fort

Do’s and Don’ts

  • Ensure you carry enough water during the trip.
  • Road to Raigad from either sides are bad ,wither we take the highway from Bhor , while coming from Satara , or we come from the Vile side. So have enough time in hand while you plan the trip.
  • On weekends, there is a huge queue for the ropeway where one can also have his number after 5 hours depending on the crowd.
  • Wear and carry light woollens in winter as the place is very windy,similarly wear light and loose clothes in summer where its too hot and humid to even breathe.
  • There are few options of stay basically the paying guest accommodation besides the MTDC guest house that is at the top,although it is very small and has lesser rooms.
  • There are few small eateries and local restaurants which serve lunch ,dinner.
  • Basic amenities like washrooms are in pathetic condition , which makes this place not so tourist friendly.

Although Britishers had named it as “GIBRALTER OF THE EAST” and now it is a proud possession of Maharashtra. There are lot of measures that need to be taken to preserve and conserve these forts which are an integral part of our history and archeology. Such monuments of history which are symbols of significance of the richness of historical era of Chhatrapati Shivaji should be maintained in order to carry forth the legacy of Maharashtra.

©PLANETMARATHI

Here we have already stepped in the new year of 2019 that awaits us with open arms.

Planet Marathi aspires to bring to you different aspects of our Film and Entertainment Industry, along with stories from the different corners of Maharashtra.

We have played a pivot role when it comes to Festivals, Politics or Entertainment and this year we would be adding more flavours to the already existing array of themes.

Maharashtra already known for its richness in Culture and Tradition has variety of  things to offer.

We wish all the readers, followers and our viewers a very Happy and Prosperous New Year.

Let us begin the journey of 2019 together.

Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton

post
asphalt blue sky clouds countryside ,Photo by Nextvoyage