Tag Archive : marathi films

अनेक गाजलेल्या शीर्षक गीतांची गीतकार, सूत्रसंचालक, लेखिका तसेच पत्रकार अशी बहुपैलू ओळख घेऊन जगणारी प्रसिद्ध गीतकार “अश्विनी शेंडे” 
फक्त गीतकार एवढी ओळख न ठेवता “अक्षरा क्रियेशन” ची निर्मिती करणारी निर्माती ह्यांच्या बद्दल जाणून घेऊ या प्लॅनेट मराठी मॅगझिनच्या “स्टार ऑफ द वीक” मधुन…. 

संपूर्ण नाव : अश्विनी चंद्रशेखर शेंडे / अश्विनी जयदीप बगवाडकर 

जन्मठिकाण : मुंबई 
वाढदिवस : ३० ऑक्टोबर १९८३
लग्नाचा वाढदिवस : १८ डिसेंबर 
शिक्षण : एमए (MA) मराठी, डिप्लोमा इन पत्रकारिता 

“कॉलेज मधून गीत लेखनाची सुरुवात” 
मी तेव्हा ठरवलं होतं की अभिनेत्री व्हायचं. कॉलेज च्या शेवटच्या वर्षी मी सगळं सोडून फक्त अभ्यास केला आणि कॉलेज मध्ये पहिली आले. कॉलेज पासूनचं नाटकाशी एक नाळ जोडली गेली होती मग तेव्हा कुठेतरी मनात प्रश्न उभा राहिला काय करू? आईची इच्छा होती प्राध्यापिका व्हावं, मग बाबांनी तेव्हा सांगतील तुझ्यात लिखाणाचा एक गुण आहे, मराठी विषय घेऊन बॅचलर केलं आहेस तर पत्रकारितेचा विचार कर. पत्रकारितेचा अभ्यास करता करता इंडियन एक्सप्रेस मध्ये काम मिळालं असं करून अनेक वर्षे पत्रकारिता केली. पत्रकारिता करताना अनेक ओळखी होत गेल्या, मी एका मॅगझीन साठी कॉलम लिहायचे, ते कॉलम वाचून मला अपर्णा पाडगावकरांनी “कळत नकळत” या मालिकेसाठी संवाद लिहिण्याची संधी दिली. संगीतकार निलेश मोहरीर सोबत माझा पहिला चित्रपट “आभास हा” प्रेक्षकांच्या समोर आला. मी आणि निलेश आम्ही एक टीम म्हणून आजवर अनेक कामं केली, अजूनही करतो आहोत तर खऱ्या अर्थी तिकडून गीतलेखनाची सुरुवात झाली. 

“आयुष्यभर जगणारा लेखक” 

तरूणाई पूर्वी पासून या क्षेत्राकडे वळत नव्हती. आपण हल्ली हे बघतो जर इंडस्ट्रीत १०० लोक जात असतील तर त्यातल्या काही लोकांना अभिनेता व्हायचं असतं, उरलेल्या लोकांना दिग्दर्शक व्हायचं असतं. यातून जी काही लोकं राहतात ते मेकअप आर्टिस्ट, लाईट्स, लेखक, कलादिग्दर्शन याकडे वळतात. “गीतलेखन” हे क्षेत्र पडद्यामागचं आहे. लोकांना ग्लॅमर च आकर्षण जास्त असतं पण मला असं नेहमी वाटतं की एका विशिष्ट काळा नंतर हे ग्लॅमर कुठेतरी कमी होतं. अभिनेता म्हणून वावर कमी होतो, तर अभिनय आणि बाकी क्षेत्रात एका काळा नंतर आपलं वय कुठेतरी आपल्या कामाच्या आड येतं पण लेखक हा आयुष्यभर लेखक म्हणून जगत असतो. आज एवढं वय होऊन ही गुलजार साहेब आहेत, जावेद सर आहेत ते इतकी वर्षे लिहितात. म्हणून मला वाटतं की हे एक असं क्षेत्र आहे जिथे तुमचं वय आडवं येत नाही. जेवढं वयाने मोठं होत जातो तेवढं लिखाणाच्या बाबतीत प्रगल्भ होत जातो ही लेखनाची खरी गंमत आहे. जर तरूणाई या क्षेत्रात येत असेल तर त्यांनी फार लक्ष केंद्रित करून लिखाण करावं. कॉलेज मध्ये कविता करणं आणि एक गाणं लिहिणं यात खूप फरक आहे. आजच्या घडीला “गुरू ठाकूर” हा असा कवी आहे की ज्याचं गाणं लाखो लोकांच्या प्ले लिस्ट मध्ये असतं संदीप खरे, वैभव जोशी जश्या कविता लिहितात अश्या ताकदीच्या कविता लिहिणं हे फार महत्त्वाच आहे आणि ते तेवढं सोप्प नक्कीचं नाही. आज माझं एखादं गाणं कोणाची रिंगटोन म्हणून वाजतं तेव्हा फार छान वाटतं. मन केंद्रित करून लिहिणं महत्त्वाच असतं. लेखन ही एक अशी कला आहे जी शिकवता येत नाही, यात सुद्धा एक साचेबद्धपणा आहे, पण तो ज्याला शिकवता येतो ज्यांच्यात लिखाणाची प्रतिभा असते. जी तरूणाई या क्षेत्रात येऊ पाहते त्यांना एवढचं सांगेन खूप कष्ट करावेच लागतात पण स्वतःला फार अपडेट ठेवावं लागतं. आपल्या आजूबाजूला लेखक काय लिहितात हे सतत बघावं की काय नवीन येतंय, नवीन गाणी ऐकावी, प्रत्येक लेखकाला आणि कवीला फॉलो करावं त्यांची काम बघावी. जर आपला कवी मित्र काही छान लिहीत असेल तर त्याला तेवढ्याचं आत्मियतेने कौतुक करायला पाहिजे. आजच्या काळात फक्त कागदावर लिखाण करण्यापेक्षा सतत नवीन गोष्टी ऐकल्या पाहिजे. 

“फोटोग्राफी आणि कुकिंग आवडीची” 
लिखाण सोडून मला फोटोग्राफी आणि स्वयंपाक करायला फार आवडतो. या दोन कला सुद्धा फार जवळच्या आहेत. याने मला प्रचंड आनंद मिळतो. माझं असं ठाम मत आहे की फोटोग्राफी आणि स्वयंपाक करायला कोणत्याचं महागड्या गोष्टींची गरज लागत नाही. आपल्याकडे फोटोग्राफी साठी एक विशिष्ट नजर असायला हवी. हळद , तिखट अश्या साध्या गोष्टींनी आपण उत्तम स्वयंपाक करू शकतो. जर मला कुठल्या सिरीयल चा भाग लिहून कंटाळा आला तर मी ब्रेक म्हणून किचन मध्ये जाऊन काहीतरी बनवते.

“उत्सुकतेने काम करता आलं पाहिजे, कलाकारांनी कधीच स्थिरावू नये” 
एक गीतकार म्हणून माझा आज वरचा प्रवास आणि अनुभव खूप मस्त आहे या पुढे ही राहील. मला काम करताना नेहमी चांगली माणसं भेटत गेली, एका कामातून दुसरं काम मिळत गेलं. माझी मेहनत, कामाचा प्रामाणिक पणा हा कायम असल्याने काम चांगलंच करायचंय हे नेहमी डोक्यात असायचं. आजही नवीन शीर्षक गीत आलं तरी मी तसं काम करण्यासाठी तेवढीच उत्सुक असते. काम करताना अशी कुठेच भावना नसते की आता एवढं काम झालं तर बस्स झालं हे कधीच नाही वाटलं. प्रत्येक नवं काम करताना जर आपण तेवढेच उत्सुक आणि अधीर असू तर आपल्यात काम करण्याची एक जाण आहे हे सतत जाणवतं. ज्या दिवशी आपल्याला वाटेल आपण स्थिरावलो आहोत तेव्हा आपल्या कामांची प्रकिया थांबते. कलाकारांनी कधीच स्थिरावू नये असं मला वाटतं. सेट होणं ही काहीतरी थांबण्याची प्रकिया आहे. हे क्षेत्र खूप छान, आव्हानात्मक आहे इथली कामाची पथ्य पाळून मस्त काम करता येतं. आपल्याकडे लेखकापेक्षा कमी मानधन हे गीतकाराला मिळतं. आपल्या इंडस्ट्रीत अजूनही गाण्याचं मोल खऱ्या अर्थी अजूनही समजलेलं नाही. गाण्या बद्दल कौतुक, लिहिण्या बद्दल आस्था आणि गीतकारा बद्दल प्रेम असतं, पण हे प्रेम पैशात अजून उमटत नाही किंवा पैशाच्या बाबतीत हे कुठे दिसतं नाही. आजकाल मालिकांची शीर्षक गीत ही जाहिरातीमुळे कमी दाखवली जातात तर कामाला मिळणारी किंमत फार तुटपुंजी आहे त्यामुळे मला गीतकाराच्या सोबतीने लेखिका म्हणून काम करावं लागतंय. फक्त गीतकार म्हणून जगून आर्थिक गोष्टी सांभाळणं कठीण आहे, या क्षेत्रात येतांना लेखक म्हणून तुमचं क्षेत्र विस्तारता आलं पाहिजे. आपल्याकडे कुठला ही गीतकार हा फक्त गीतकार म्हणून न जगता तो जॉब करतो, लेखक म्हणून काम करतो म्हणून या क्षेत्रात येतांना गीतकाराच्या सोबतीने हातात वेगळं काही तरी काम हवं. 

“कोणी क्रेडिट देतं का क्रेडिट” / आपले म्हणवणारे लोकं पैसे आणि क्रेडिट च्या बाबतीत हात मागे घेतात..
नुकतंच आम्ही सगळ्या लेखकांनी आणि गीतकरांनी एका गोष्टीवरून आरडाओरडा केला होता ते होतं की गीतकरांना त्यांच्या कामाचं श्रेय देणं. हिंदी असो किंवा मराठी. या सगळ्यात प्रत्येक क्षेत्राला मग ते कला दिग्दर्शक, मेकअप आर्टिस्ट असो यांना श्रेय दिलं जातं पण यात गीतकरांना कुठेच श्रेय दिलं जात नाही. तुम्ही गाण्यां बद्दल बोलता, गायका बद्दल बोलता मग तुम्ही गीतकाराला यातून कसं वगळू शकता? गीतकार हा सुद्धा चित्रपटासाठी सगळ्यात मोठा भाग असतो यांची आपल्याकडे जाण नाही आहे. चित्रपट असो किंवा कोणताही प्रोजेक्ट असो तुम्ही जेवढं प्रत्येक क्षेत्राला श्रेय देता तेवढंच श्रेय गीतकाराला सुद्धा द्यावं एवढीच माफक अपेक्षा आणि मागणी आहे. जेव्हा एखादं चित्रपट समीक्षण असेल किंवा गाण्याच्या अल्बमचं समीक्षण असेल यात गीतकारांच्या नावाचा साधा उल्लेख सुद्धा नसतो या गोष्टीचं फार आश्चर्य वाटतं.  तर गीतकार म्हणून ही गोष्ट फार खटकायची आणि खटकते की गीतकाराला त्यांच्या कामाचं श्रेय हे योग्य रित्या दिलं गेलं पाहिजे. या संदर्भात वैभव जोशी ची पोस्ट होती की गाणं लिहिण्याच्या बदल्यात आम्हाला चांगलं मानधन आणि आमच्या कामाचं श्रेय हे मिळायला हवं ही एवढी माफक अपेक्षा गीतकरांनी करू नये का?? आपल्या इंडस्ट्रीत मानधन आणि कामाचं क्रेडिट या दोन गोष्टी फार खटकतात. ग्लॅमर आणि स्क्रीन च्या दृष्टीने गीतकार हा नेहमी पडद्या मागचा कलाकार आहे. “शब्दांचा कॅफे” हा आम्ही एक शो करतो तेव्हा मागे स्क्रीन वर गाण्याचे शब्द हे लोकांना दिसतात आणि लोक गाणी चालू असताना आमच्या सोबत गुणगुणतात तर लोकांचं हे प्रेम आहे. त्यांना शब्दांबद्दल प्रेम आणि जाण आहे. मी स्वतःला सुदैवी समजते की मराठी चित्रपट आणि मराठी भाषेसाठी काम करण्याची संधी मिळते. साहित्य हे आपल्याला लाभलेलं देणं आहे ते प्रत्येक कलेशी निगडित आहे. लोकांकडून नेहमीच लिखाणाचं कौतुक होतं तर ही एक कामाची पोचपवती असते पण मग हे आपले आपले म्हणवणारे लोकं पैसे आणि क्रेडिट च्या बाबतीत हात मागे घेतात ते वाईट वाटतं. 

“एका कामातून दुसरं काम मिळतं गेलं” 
पत्रकारिता करताना एकीकडे गाणं लिहिण्याचा प्रवास सुरु होता. कॉलेज मध्ये निलेश मोहरीर भेटला. पत्रकारिता सुरू होण्यापूर्वी आमचं काम सुरू झालं होतं. कॉलेज च्या शेवटच्या वर्षाला असताना गाणी लिहून झाली फक्त ती रिलीज नव्हती झाली. कळत नकळत होऊन कुलवधू आलं तेव्हा कुठे यश प्राप्त होतंय अशी जाणीव झाली मग तेव्हा यांतच काम करावं हे पक्कं झालं जेव्हा मला कळत नकळत चे संवाद लिहिण्याची संधी आली तेव्हा समजलं की पत्रकारिता सारखा दगदगीचा जॉब करून हे संवाद लेखन नाही जमणार मग तेव्हा मी जॉब सोडला. मी आणि निलेश आम्ही दोघेही नवखे होतो या क्षेत्रात. त्यामुळे कामाच मस्त बॉंडिंग झालं, आम्ही भेटून गाणी लिहायचो, चाली लावून बघायचो यातून एकमेकांच्या कामाची देवाणघेवाण व्हायची. असं करून आम्ही छान काम चालू केलं होतं.  मग अश्या रितीने एका कामातून दुसरं काम मिळत गेलं. आम्ही केदार शिंदेंसाठी काम केलं मग त्यांनी त्यांचा “यंदा कर्तव्य आहे” मध्ये आम्हाला काम दिलं. म्हणून चांगली काम आणि चांगली माणसं यातून प्रवास चालू राहिला. 

“गोष्ट एका गाण्याची” 
२०११ ला झी मराठी वर एक मालिका आली होती त्याचं नाव होतं “एकाच या जन्मी जणू” या मालिकेचं शीर्षक गीत फार गाजलं. गंमत अशी की २००८, २००९ आणि २०१० या तिन्ही वर्षी झी मराठीच्या गीतकाराचा पुरस्कार मला मिळाला तर तेव्हा मी फार तरुण गीतकार ठरले जिला तिन्ही वर्ष हा पुरस्कार मिळाला होता. मला माझं कोणतंच काम फारसं आवडत नाही कारण मी कामाच्या बाबतीत कधीच खुश नसायचे मला नेहमी कुठेतरी काही तरी कमी राहिलंय किंवा अरे अजून थोडा वेळ मिळाला असता तर छान झालं असतं असं नेहमी वाटत राहतं. “एकाच या जन्मी जणू” हे असं पहिलं गाणं होत की ते लिहून झाल्यावर मला खूप आनंद झाला तेव्हा कुठे मी समाधानी होते म्हणून हे गाणं फार खास आहे. 

“सांभाळून घेणार कुटूंब” 
पूर्वी कसा विचार केला जायचा माहीत नाही पण एका क्षेत्रातील जोडीदार नको असं मत असायचं. पण आता चित्र फार बदललं आहे. तर आता हे एका क्षेत्रातलं कोणी असेल तर जास्त समजूतदार पणा दाखवता येतो. आमच्या दोघांना ही जाणीव होते की आपल्याला दोघांना इंडस्ट्रीतलं कोणी माणूस जोडीदार म्हणून मिळाला असता तर त्याला आपलं क्षेत्र समजलं नसतं. आम्ही दोघे एकाच क्षेत्रात आहोत त्यामुळे एकमेकांना प्रॉब्लेम समजतात आणि मग समजून घेऊन आम्ही सोबत राहतो. जयदिपचं कधी कधी रात्री रेकॉर्डिंग ला जाणं किंवा मी घरी उशिरा येणं हे आमच्यासाठी रोजचं आहे आणि दोघांना इंडस्ट्रीत घडणाऱ्या समस्या माहीत आहेत तर मग अश्या समजुतीने आम्ही एकमेकांना सांभाळून घेतो. मी घरी उशिरा येणार असेन तर तो आमच्या मुलीला सांभाळतो, जेव्हा त्यांचा शो असतो तेव्हा मी बऱ्याचदा त्याच्या कामासाठी तिथे असते तर हा समजून घेण्याचा स्वभाव एका इंडस्ट्रीत काम करताना येतो. माझ्या घरच्यांचा आणि खासकरून सासूबाईंचा मला पाठींबा असतो त्या सुद्धा मला माझ्या कामात मदत करतात आणि सगळं उत्तम रित्या सांभाळून घेतात. माझ्या आणि नवऱ्याच्या दृष्टीने आमच्यासाठी काम फार महत्त्वाच आहे, कामाच्या आड आम्ही एकमेकांची कोणतीच गोष्ट येऊ देत नाही. काम करताना घरच्यांचा पाठींबा फार महत्वपूर्ण ठरतो.

“एका स्वप्नांची गोष्ट / स्वप्नपूर्ती” 
“अक्षरा क्रियेशन”  हे आमचं स्वप्न आहे. परफॉमिंग आर्टस् साठी चालू केलेली ही एक संस्था आहे. या संस्थेच्या अंतर्गत “शब्दांचा कॅफे” हा पहिला कार्यक्रम आम्ही सुरू केला. लाइव्ह शो दखिल करतो. जयदीप ने गेल्या ९ वर्षात त्याने जो लाइव्ह शो चा अनुभव घेतलाय सादरीकरणाच्या अनुभवाच्या जोरावर, तर त्याचे अनुभव आणि माझी लिहिण्याची एक अनोखी कला, गाण्याची कला आणि निवेदन कला यांचा संगम या शो मधून आम्ही करतो. लोकांना विविध गोष्टी ऐकायला आवडतात तर यातून रसिकांना काही तरी छान बघायला मिळेल म्हणून आम्ही कार्यक्रम करतो. फक्त गाण्या पुरतं मर्यादित नसून पुढे वर्कशॉप, संगीताचे धडे असतील, आर्टस् डिरेक्शन असे विविध पूर्ण कार्यक्रम यातून करायचे आहेत. आम्हाला असं वाटतं जेव्हा आमची मुलगी २० वर्षाची होईल तेव्हा तिला सांगता येईल की तुझ्या नावाने सुरू केलेली ही एक सुंदर संस्था आहे जी तू पुढे सांभाळ किंवा नवीन काही निवड पण हे तुझ्यासाठी अनोखं विश्व आहे. मुलांना आपल्या कामाच्या प्रकियेत सहभागी करून घ्यावं तर त्यांना त्याची किंमत समजते. जेव्हा अक्षरा मोठी होईल तेव्हा ती हे स्वप्न अजून मोठं करेल. 

“बच्चन सरांसाठी काम करायचं” 
मला अमिताभ बच्चन यांच्या साठी संवाद लिहायला आवडतील. आपण काहीतरी लिहिलेलं बच्चन सरांनी सादर करावं हे एक स्वप्न आहे. 

“गुलजार ते शांता बाई” 
 माझ्यासाठी माझ्या कामाचं प्रेरणा स्थान गुलजार साहेब आहेत त्यांना मी गुरू मानते. मराठीत गदिमा आणि शांता शेळके हे दोघेही अफलातून लिहितात त्यांची लिहिण्याची पद्धत आणि शैली कमाल आहे. सौमित्र सुद्धा छान लिहितो तर अश्या प्रत्येकाकडून शिकायला मिळतं.

अश्या पाच गोष्टी ज्यांच्या शिवाय राहू शकत नाही..माझं कुटूंब, काम, चांगलं जेवण, संगीत ऐकणं आणि एसी. 

रॅपिड फायर हे कि ते….. 

पत्रकारिता, गीतकार : गीतकारिता

आवडता गीतकार : मंदार चोळकर, वैभव जोशी – वैभव जोशी  

आवडतं सोशल मीडिया फेसबुक की इंन्स्टाग्राम : इंन्स्टाग्राम

कविता करणं की सूत्रसंचालन करणं : कविता करणं 

लिखाण की फिरणं : लिखाण 

आवडता गायक : जयदीप बगवाडकर, अवधूत गुप्ते, स्वप्नील बांदोडकर : जयदीप बगवाडकर 

आवडती गायिका : बेला शेंडे की सावनी शेंडे : बेला शेंडे 

आवडता दिग्दर्शक : स्वप्ना वाघमारे- जोशी की सतीश राजवाडे – दोघेही 

बहुगुणी गीतकार तसेच लेखक “अश्विनी शेंडे” हिला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे भावी आयुष्यासाठी मनःपूर्वक शुभेच्छा! 

Advertisements
संपूर्ण नाव : तितिक्षा सुरेश तावडे
वाढदिवस : ३ जुलै १९९०
जन्मठिकाण : डोंबिवली
शिक्षण : हॉटेल मॅनेजमेंट 


“सरस्वती” ते “तू अशी जवळी रहा” अश्या मालिकांमधून आपल्या भेटीला आलेली नवखी अभिनेत्री. 
अभिनयाच्या सोबतीने कुकिंग आणि क्रिकेट अश्या भिन्न आवडी जपणारी क्रिकेट फॅन आणि प्लेयर “तितीक्षा तावडे” सोबत प्लॅनेट मराठी मॅगझीनच्या “स्टार ऑफ द वीक” निमित्त केलेल्या काही खास गप्पा. 

“अनपेक्षित प्रवास”
    हा प्रवास माझ्यासाठी फार अनपेक्षित होता. कारण जेंव्हा मी हॉटेल मॅनेजमेंट केलं तेव्हा असं कुठेही मनात नव्हतं कि मला अभिनेत्री व्हायचंय. मी त्यानंतर २ वर्ष नोकरी केली आणि तेव्हा माझी बहीण [खुशबू तावडे]  अभिनेत्री झाली होती मग तिच्याकडे बघून मला असं वाटायचं अरे हि काही तरी वेगळं करतेय आणि मग तेंव्हा मला असं वाटलं कि असं काहीतरी वेगळं करूया. यात किती प्रसिद्धी आणि बाकी गोष्टी मिळतात. लोकं आपल्याला अभिनेत्री म्हणून ओळखतात. जेंव्हा आम्ही सगळे कुठे घरच्या समारंभांना जायचो तेंव्हा तिच्याकडे  फार खास लक्ष दिल जायचं. मग मला वाटायचं यार आपण का नाही??? म्हंटल आपण कुठेतरी एक प्रयत्न करून बघू या. मग मी नोकरी सोडली आणि ऑडिशन द्यायला सुरुवात केली. मग नशिबाने एक एक गोष्टी आपसूक घडत गेल्या आणि त्यामुळे आज या क्षेत्रात आहे. 

“क्रिकेट प्रेमी : क्रिकेटरची भूमिका करायला आवडेल”
प्रत्येक क्रिकेटची मॅच नाही बघू शकत पण आमच्या घरात एक रीत आहे कि एखादा क्रिकेट सामना तरी बघावा. यावर्षी आयपीयल मुंबईत होत्या. आम्ही सगळे सहकुटूंब न चुकता क्रिकेट बघायला वानखेडेला जातो. या व्यतिरिक्त सेटवर कधीकधी खेळणं होत, मोकळ्या वेळेत आम्ही सगळे कलाकार क्रिकेट खेळतो. बॅट – बॉल नसला तरी सेटवरच्या प्रॉपर्टीस खोटी फळं, किंवा भिंतीला लावलेल्या फ्रेम्स, शोपीस तर अश्या गोष्टीचा वापर आम्ही स्टंप्स, बॅट बनवून आम्ही क्रिकेट खेळलोय. आधी सारखं फार क्रिकेट खेळायला नाही जमत पण माझ्या नशिबाने मला भविष्यात क्रिकेटर ची भूमिका मिळावी तर मला ती करायला नक्कीचं आवडेल.


“जादुई प्रवास” 
मला माझ्या या प्रवासाबद्दल फार आश्चर्य वाटतं. जेंव्हा “सरस्वती” मालिका मिळाली तेव्हा मला खरंच वाटत नव्हतं कि मी एका लीड रोल साठी सक्षम आहे. कारण मला काहीच यायचं नाही. त्यात मला एका गावठी मुलीची भूमिका साकारायची होती तर हे कुठेतरी आव्हानात्मक होतं. मला आदल्या रात्री असं फार वाटतं होत कि मला उद्या सेटवरून काढून टाकतील कारण मला एवढ्या लोकांसमोर बोलता येणार नाही. ऑडिशन काय एका बंद खोलीत दिली जाते. पण चारचौघात मला काहीच करता येणार नाही. पण माहित नाही कसं काहीतरी घडलं आणि मी अगदी सहजरित्या अभिनय करायला लागले. मला दिग्दर्शक फार चांगले मिळाले आणि बाकी सहकलाकार फार समजून घेणारे होते त्यामुळे त्यांच्या अनुभवातून मी शिकत होते. मग दुर्गा चा डबल रोल करायला मिळाला. मग त्यात मला दुबई ला जायला मिळालं. कुठेतरी छोटी स्वप्नं बघून हा प्रवास एवढा मोठा होईल हे कधीच वाटलं नव्हतं. एकदम जादुई प्रवास आहे हा. त्या आधी “कन्यादान” मालिकेत अगदी छोटा रोल केला होता. “सरस्वती” मालिका अडीच वर्ष चालली मग त्या नंतर मी थोडा ब्रेक घेऊन फिरायला गेले. तिकडून आल्यावर मला कन्यादानच्या निर्मात्यांचा फोन आला कि आमचा एक शो येतोय तुला करायला आवडेल का? माझ्यासाठी हे फार अद्भुत होत कि ज्यांच्याकडे मी माझ्या करियर ची सुरुवात केली  त्यांच्याकडून आज मला मुख्य भूमिकेसाठी फोन येतोय. एकंदरीत माझ्यासाठी हा जादुई प्रवास आहे. इथला प्रत्येक क्षण मी एन्जॉय करतेय आणि जगतेय. 

“लवकरच आम्ही बहिणी सोबत काम करू” 
नक्कीच आम्ही दोघी एकत्र काम करू. आमचे या दृष्टीने प्लॅन्स चालू आहेत. सध्या डिजिटल मीडिया एवढं कमालीचं माध्यम झालंय. इन्स्टाग्राम हे खूप जास्त पॉवर फुल नेटवर्किंग आहे की यातून फॅन्स आम्हाला नेहमी सांगत असतात की तुम्हाला दोघींना एकत्र बघायचंय. तर यासाठी आम्ही दोघी प्लॅनिंग करतोय तर लवकरचं आम्ही दोघी काहीतरी नवीन घेऊन प्रेक्षकांच्या भेटीला येऊ. 


“लाडकी बहिण : अनोखी केमिस्ट्री” 
आम्ही दोघी बहिणींपेक्षा जवळच्या मैत्रिणी आहोत. आमचं गिफ्ट शॉप आहे. त्यामुळे आई बाबा दोघे सुद्धा तिकडे कामात असायचे मग अश्या वेळी माझी बहीण माझ्या सोबत असायची. ती लहानपणा पासून आज पर्यंत माझ्या आयुष्यात माझ्या आई बाबांची भूमिका बजावत आहे. आज सुद्धा ती तेवढीच काळजी घेते. आता तिचं लग्न झालंय तरीही आम्ही नेहमी एकमेकींच्या सोबत असतो. ती एकदम आई सारखी वागते. सकाळी शूट ला जाताना माझ्यासाठी डब्बा तयार असतो. रात्री घरी आले की जेवण ती माझ्यासाठी बनवते. तर हे कुठेच बदललं नाही आहे. कधीकधी भावंडांमध्ये भांडण होतात पण आम्ही एका क्षेत्रात असून आम्ही कधीचं कोणत्या गोष्टीसाठी आजवर भांडलो नाही आहोत. आम्ही न बोलता सुद्धा खूप बोलू शकतो.
“कुकिंग स्ट्रेस बस्टर” 
  कुकिंग माझ्यासाठी स्ट्रेस बस्टर आहे. मला स्वयंपाक करायला खूप आवडतो. वेळ मिळाला की माझा संपूर्ण वेळ कुकिंग साठी देते. फक्त मग त्यावेळी मला माझ्या कामात कोणी लुडबुड केलेली आवडत नाही. शूट मुळे फार कमी वेळ कुकिंग साठी दिला जातो पण कधी माझा उशिरा कॉल टाइम असेल तेंव्हा मी काहीतरी बनवून नेते. घरी खुशबू आणि संग्राम च उशिरा पॅकअप असल्यास मी त्यांच्यासाठी जेवण बनवते. 
“अश्या पाच गोष्टी त्या शिवाय राहू शकत नाही” 
पहिली गोष्ट : घरच्यांशी बोलल्या शिवाय राहू शकत नाही. दिवसातून एकदा तरी घरी फोन करतेयं. त्याशिवाय माझा दिवस संपत नाही. दुसरी गोष्ट : कामाशिवाय नाही राहू शकत. मला सुट्टी असली की करमत नाही.तिसरी गोष्ट : पुस्तकांशिवाय मी जगू शकत नाही. मला वाचायला आवडत त्यामुळे पुस्तक हवंच.चौथी गोष्ट : पूजा करून दिवसांची सुरुवात करते.पाचवी गोष्ट : फिरण्या शिवाय मी राहू शकत नाही. कामातून वेळ काढून अगदी जवळच्या ठिकाणी फिरून येते. 
“फडके रोड, दिवाळी पहाट आणि बरंच काही” 
डोंबिवली म्हंटलं की फडके रोड आठवतो तिकडे दिवाळी पहाट ला अगदी सगळेच मस्त तयार होऊन येतात. मित्र मैत्रिणींना भेटतात. तर झालं असं की मी सुरुवातीला क्रिकेट खेळायचे तर मी एकदम टॉम बॉय होते तर ते साडी नेसणं काही मला जमायचं नाही माझ्या सगळ्या मैत्रिणी जायच्या तर मी तिकडे जाणं टाळायचे तर सुरुवातीला मी एक वर्ष सुद्धा तिकडे गेले नाही. नंतर मी शिक्षणासाठी गोव्याला गेले आणि तिकडून आल्यावर जवळपास २० वर्ष डोंबिवलीत राहून मी २० वर्षांनी मी त्या दिवाळी पहाट ला गेले. त्यानंतर मला जाणवलं की यार आपण २० वर्ष काय मिस केलंय. तर या गोष्टीच कुठेतरी वाईट वाटत पण मला नशिबाने दर पाडव्याला, दिवाळी पहाट ला चॅनेल कडून तिकडे जाण्याची संधी मिळते मग आता ही फार वेगळी  भावना आहे की आता लोकं आपल्याला बघायला येतात. डोंबिवली ने माझ्यावर फार प्रेम केलंय आणि आता ते मी अनुभवते आहे. 

“रेस्टॉरंट उघडलं असतं” 

अभिनेत्री नसते तर मी रेस्टॉरंट चालू केलं असतं. मी आणि माझ्या बहिणेने आम्ही दोघींनी हॉटेल मॅनेजमेंट केलंय तर आम्ही दोघींनाही कुकिंग, कॅफे कल्चर खूप आवडतं. तर आम्ही रेस्टॉरंट चालू केलं असत. आणि हा व्यवसाय केला असता.

“प्लस आणि वीक पॉईंट” 
प्लस पॉईंट हाच की मी कोणावर ही खूप प्रेम करू शकते. मी मोजून मारून प्रेम नाही करत. प्रेमाला काही मर्यादा नाही. वीक पॉईंट सुद्धा हाच आहे की आपण एखाद्यावर प्रेम केलं आणि कुठेतरी काही घडलं किंवा कोणी काही बोललं तर ते आपल्या फार मनाला लागतं. 

“सारासार विचार करून इंडस्ट्रीत निर्णय घेतले जावे” 
आपल्या मराठी इंडस्ट्रीत अभिनयाला फार प्राधान्य दिलं जातं ही एक फार चांगली गोष्ट आहे, हे मी अनुभवलंय. जेंव्हा मी इंडस्ट्रीत आले तेव्हा मला असं वाटलं की इथे फक्त स्वभाव आणि दिसण्यावर गोष्टी बघितल्या जातात पण माझ्या कामाचं कौतुक केलं गेलं तर इथे कामाला प्राधान्य दिलं जातं. हल्लीच्या काही घटना बघितल्या गेल्या तर प्रत्येक कामाच्या दोन बाजू असतात तर आपण त्या दोन्ही समजून घेतल्या पाहिजेत. पण आजही लुक्स वरून किंवा शेवटच्या क्षणाला कोणालाही तडकाफडकी काढून टाकणं हा प्रकार फार विचित्र आहे. कारण अभिनय हे असं क्षेत्र आहे जे विश्वासावर चालतं. इथे कौतुक होतचं पण कधीकधी आपल्या चुका सुद्धा दाखवल्या जातात. पण एखाद्या कलाकाराला काढून टाकण्या अगोदर त्याला त्याची पूर्वसूचना दिली जावी. कास्टिंग च्या वेळी हा विचार केला तर ऐनवेळी काढून टाकल्यास त्या कलाकाराला मानसिक धक्का नाही बसणार. अभिनयाचा आत्मविश्वास एकदा गमावला की पुन्हा कॅमेरा समोर उभं राहणं कठीण जातं तर आपल्या इंडस्ट्रीत या गोष्टीचा विचार केला जावा असं मला वाटतं. 

रॅपिड फायर ….

  • आवडत अभिनेता : संग्राम साळवी, सिद्धार्थ बोडके – संग्राम साळवी 
  • आवडती अभिनेत्री : खुशबू तावडे, गौरी नलावडे, भाग्यश्री लिमये – खुशबू तावडे
  • अभिनय, स्पोर्ट्स, कुकिंग – अभिनय
  • आवडतं सोशल मिडिया : फेसबुक, इंन्स्टाग्राम – इंन्स्टाग्राम

बहुगुणी अभिनेत्री “तितिक्षा तावडे” ला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे भावी आयुष्यासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा! 

पत्रकारिता ते अभिनय हा अनोखा प्रवास साकारणारी अभिनेत्री.. अभिनयाच्या सोबतीने नॅट जिओ या प्रसिद्ध वहिनीसाठी कथा लेखक म्हणून काम.. 
अनेक नाटकांमधून अभिनयाची छबी उमटवणार्या अभिनेत्रीचा हा अनोखा पल्ला पुढे नाटक आणि मालिकांसोबतीने चालू ठेवून आज यशस्वी अभिनेत्री म्हणून नाव संपादन करणारी…

प्लॅनेट मराठी च्या या आठवड्याची स्टार ऑफ द  वीक

अभिनेत्री “सुरभी भावे”

1. तु मिलिटरी शाळेतुन शिक्षण पूर्ण केलंयस तर त्या बदल काय सांगशील? 

मी साधारण पाच वर्ष मुलींच्या सैनिकी शाळेत होते. राणीलक्ष्मीबाई मुलींची सैनिकी शाळा जी आशिया खंडातील पहिली फक्त मुलींसाठी सुरू केलेली सैनिकी शाळा होती आणि मी त्यांच्या पहिल्या बॅच ची विद्यार्थीनि असल्यामुळे मला याचा अभिमान आहे. त्याच्या अनेक चाचण्या असतात त्या पूर्ण करून मी तिथे पोहचले आणि पुढील प्रवास सुरु झाला. मी घडण्या मागे त्या शाळेचा खूप जास्त मोलाचा वाटा आहे. इथली शिस्त आणि बाकी नियम यामुळे खुप स्वावलंबी झाली लहान वयात “सेल्फ डिफेन्स” चे धडे इथे गिरवले. नेतृत्व आणि निर्णय क्षमता लहानपणीचं अवगत झाली. आत्मविश्वास हा इथून मिळाला. माझ्या दोन्ही शाळांचा माझ्या जीवनात मोलाचा वाटा आहे. सैनिकी शाळेत फक्त पत्रव्यवहार असायचा त्यामुळे मनोरंजन म्हणजे माझ्या गप्पाचा कार्यक्रम असायचा. मी उत्तम हॉर्स रायडर झाले. सोबतिने कराटे शिकले, ब्राउन बेल्ट मिळवला. त्यामुळे नक्कीच माझ्या आयुष्यात मिलिटरी शाळेचा खूप जास्त महत्वाचा वाटा आहे. ह्यांनीच मला घडवलं.

2. अनेक प्रसिद्ध न्यूज चॅनेल वर तु या आधी काम केलंयस, हा पत्रकारिता ते एक अभिनेत्रीचा प्रवास कसा घडला?
  मी १२ वी नंतर स्मिता तळवलकर यांच्या सोबत अभिनयाची कार्यशाळा करत आसताना मला मास मीडिया या कोर्स बद्दल समजलं मला अनेक नव्या गोष्टी शिकायला आवडतात म्हणून हातात एक पदवी असावी आणि नव्या गोष्टी शिकायला मिळाव्यात म्हणून मी मास मीडिया पूर्ण केलं. भूमिगत चळवळीत माझे आजोबा पत्रकार होते त्यामुळे त्यांचा कडून कुठे तरी ही एक गोष्ट माझ्या मध्ये आली असं मी समजते. पत्रकारिता पूर्ण करून तेव्हा मी (स्टार माझा) एबीपी माझा तिथे मी इंटर्नशीप करत होते.  आणि ते काम मनोरंजन क्षेत्रासाठी करत होते. त्यामुळे अनेक स्टारच्या मुलाखती घ्यायला जायचे पण मग तेव्हा वाटायचं अरे नाही आपण मुलाखत देण्याचा साईडला असायला हवं. आपली कोणीतरी मुलाखत घेणं ही गोष्ट फार छान , मज्जा असते. वडील गेल्यामुळे अनेक गोष्टींची जवाबदारी माझ्यावर पडली मग आपण थोडं काम करून पैसे जमा करू असं ठरवलं मग अनेक मीडिया साठी कामं केली हे करताना आपण आता काही तरी वेगळं करायला हवं ही जाणीव झाली. मग ऑडिशन द्यायला लागले थोडीफार काम हातात येत गेली. मग त्यानंतर पुरुषोत्तम बेर्डे यांच्या व्यावसायिक नाटकासाठी ऑडिशन दिली आणि मला माझं पहिलं नाटक मिळाल . दिग्गज लोकं या नाटकात होते. रोहिणी हट्टंगडी यांच्या सोबत पहिलं काम करायला मिळाल.  त्या आधी सुमित राघवन सोबत काम केलं.  करियर च्या सुरुवातीलाच मला दिग्गज लोकांच्या सोबतीने कामकरण्याची संधी मिळाली.


3. अभिनय क्षेत्रात पहिलं पाऊल केव्हा पडलं?
सह्याद्री वाहिनीसाठी एका मालिकेत काम केलं होत..  तर ते खऱ्या अर्थाने अभिनय क्षेत्रातील पाहिलं पाऊल म्हणता येईल.

4. तू अनेक दिग्गज व्यक्तींसोबत मालिका आणि नाटकांमधून कामं करतेयस.. ह्या अनुभवाबद्दल काय सांगावस वाटेल? 
करियरच्या सुरुवातीला मला अनेक दिगग्ज व्यक्तींसोबत काम करण्याची संधी मला मिळाली. इथे अनेक चांगली माणस भेटली. अगदी सुरुवातीलाच सुमित राघवन, चिन्मयी सुमित, उदय सबनीस, रोहिणी हट्टंगडी, चिन्मय मांडलेकर, महेश भाटकर, राहुल मेहेंदळे, सुयश टिळक, नीलकांती पाटेकर आणि आता सुबोध भावे अश्या अनेक  दिग्गज मंडळी सोबत कामं करायला मिळाली. यांचा एवढा आनंद आहे आणि निश्चितच यातून खूप अभिनयाचे बारकावे शिकायला मिळतात. प्रत्येक वेळेला त्या-त्या व्यक्ती कडून काही न काही शिकत गेले. पण त्यांच्या वागण्या बोलण्यातून ते कसं काम करतात हे मला समजून घ्यायला आवडत. लोकांना समजून घेऊन, त्यांना न्याहाळुन काम करायला आवडतं. लोकांची देहबोली बघायला आवडते. मी हिस्टरी चॅनेल साठी लोकांच्या देहबोली वर मी लिखाण करायचे या सगळ्यांचा आता उपयोग होतोय. रोहिणी ताई कडून खुप शिकत गेले. त्या वेळो वेळी मला सल्ला द्यायचा असच करत मी अनेक लोकांकडून शिकत गेले . स्वतःला फार भाग्यवान समजते की मला ती संधी मिळाली आणि मी यातून दिग्गजांसोबत काम करत गेले. माणूस म्हणून तुम्ही चांगले असाल तर तुम्ही चांगले कलाकार नक्की होऊ शकतो.  खूप विशलिस्ट आहे अनेकांसोबत काम करायची आहेत. 

5. एक अभिनेत्री म्हणून तु जेव्हा पत्रकारिता या क्षेत्राकडे बघतेस तेव्हा काय वेगळं पण जाणवतं?
   अभिनेत्री म्हणून जेव्हा पत्रकारितेकडे बघते तेव्हा अर्थात जुने दिवस पुन्हा डोळ्यासमोर उभे राहतात. तेव्हा एक पत्रकार म्हणून कोणाची तरी मुलाखत घ्यायची आता आपली कोणी तरी मुलखात घेतं ही जी काही भावना आहे ना यातच सगळा आनंद आहे.  वेगळं पण यासाठी जाणवत तेव्हा पत्रकार होते आता अभिनेत्री आहे.  एक स्वप्न आहे की अमित भंडारी सरांनी माझा अभिनेत्री म्हणून इंटरव्ह्यु करावा पण यासाठी खूप मोठा पल्ला अजून गाठायचा बाकी आहे. 
 6. ड्रीम रोल??
ड्रीम रोल वैगरे असा कधी विचार नाही केला.  पण मला असं वाटतं की भविष्यात अनेक वेगळ्या थाटणीच्या भूमिका मला करायला मिळाव्यात.  त्यामुळे मी जो रोल करेन तो कोणासाठी तरी ड्रीम रोल व्हावा अशी माझी इच्छा आहे. पण कदाचित सदमा मधल्या श्री देवीचा जो रोल आहे तो मला करायला आवडेल .   

7. एक कथा लेखक, सूत्रसंचालक आणि आता अभिनेत्री.. कश्यात जास्त रमतेस?
मला नव्या गोष्टी शिकायला आणि जाणून घ्यायला फार आवडतात त्यामुळे मी खूप काही करत असते. लेखक, सूत्रसंचालक की अभिनेत्री यातलं काही तरी एकच निवडायचं झाल्यास अर्थात अभिनय.   

8. खाजगी आयुष्यात सुरभी कशी आहे?
   खाजगी आयुष्यात सुरभी फार बडबडी , अवखळ आणि दंगेखोर आहे . मी गप्पिष्ट आहे त्यामुळे मला शांत बसणं आवडत नाही मी खाजगी आयुष्यात फार मस्ती करणारी वैगरे आहे.   

9. इंडस्ट्री मधील कुठली गोष्ट खुपते?
  इंडस्ट्री मधली असली कुठलीच गोष्ट मला खूपत नाही कारण प्रत्येक जण आपल्या परीने इथे काम करत असत ते आपल्या कामातून नाव मिळवत असतात त्यामुळे मला तरी इंडस्ट्री मध्ये काही गोष्टी खुपत नाही. 

10. एखादा लक्षात राहिलेला प्रसंग?? मग तो चांगला असो किंवा वाईट..   

 आठवणी मधले किस्से तसे बरेच  आहेत, पण नाटक करत असताना त्यात मी खूप छळणारी सून असा रोल केला होता मला एक आजी चक्क मला मारायला आल्या पण त्या नंतर आम्हाला त्यामागची खरी कहाणी समजली. त्यांच्या सुनेने त्यांना मारलं होत त्यामुळे त्यांनी कदाचित ते पात्र त्यांना आपलंसं वाटलं असावं. तुला पाहते मधली पिंकी मावशी हे पात्र साकारत असताना परवा एक आजी भेटल्या त्यांनी विचारलं तू ईशा ची मावशी ना मी हो म्हटलं आणि नंतरची त्यांची प्रतिक्रिया एवढी कमाल होती त्यांनी असं सांगितलं की हा भुरचटपणा जरा कमी करा. अनेक सल्ले दिले पण माझ्यासाठी ही माझ्या कामाची पोचपावती होती. लोकांना हा भोचकपणा एवढा भावाला ते लोकांनी आपलंसं करून घेतलं. सख्या रे करताना प्रिया पाठारे सासू होती आणि खूप छळणारी सासू होती तर एका बाईने भेटून सांगितलं की कसं एवढं सहन करतेस वैगरे . आता पर्यंत लोकांनी प्रत्येक भूमिकेवर तेवढं प्रेम केलंय. लोकांची थेट पावती मिळणं हे अनोखं असतं.


11. मी टू मोहीम चालू असताना मराठी इंडस्ट्री मधून कोणीचं काही बोललं नाही.. तू काय सांगशील ह्यावर? 

मराठी इंडस्ट्री ही एवढ्या लोकांनी भरलेली आहे की इथे वेगळ्या वेगळ्या तऱ्हेचे लोक आपल्याला भेटत असतात. त्यांचा एकमेकांवर विश्वास असतो त्यामुळे कदाचित मी टु मोहीम आपल्या इंडस्ट्रीत घडली नसावी अस माझं स्पष्ट मत आहे. विश्वासाच्या जोरावर इथे लोक एकमेकांशी जोडली आहेत.

  12.तुझ्या सोशल मीडिया पोस्ट वरून तुला गायनाची सुद्धा आवड आहे हे समजतं.. काही रियाज वगैरे करतेस कि फक्त आवड?
    हो गायनाची आवड आहे . घरात किंवा सेट वर कधी मोकळ्या वेळात मी गाते आणि गाण्याची हौस भागवून घेते . माझ्या आई कडे अनेक नातेवाईक घरचे नाट्य संगीतात होते त्यामुळे मला संगीत आई कडून मिळालं आहे पण मला खरंच गाणं शिकायचंय . रियाज वैगरे नाही पण आवड म्हणून गायन आवडतं. 

प्लॅनेट मराठी कडून तुम्हाला हार्दिक शुभेच्छा !

“क्लासमेट” या चित्रपटातुन अभिनयात पदार्पण करणारी अभिनेत्री….वास्तूशास्त्राची पदवी मिळवून अभिनयात पदार्पण करणारी ….

चित्रपट आणि शॉर्ट फिल्म्स हा अनोखा प्रवास ….

जळगाव व्हाया मुंबई…
“शेंटीमेंटल” मधली सुनंदा..

भेटू या प्लॅनेट च्या या आठवड्याची

स्टार ऑफ द वीक

पल्लवी पाटील

१ ) पहिलाच चित्रपट तुला अनेक मराठी मधल्या दिग्गज अभिनेत्या सोबत करायला मिळाला तो अनुभव कसा होता? 
  कोणत्याही कलाकारांसाठी त्याचा पहिला चित्रपट किंवा पहिलं काम हे अगदीच खास असतं. मला खरंतर फार टेन्शन होतं. माझे सगळेच सहकलाकार फार अनुभवी होते त्यांना माझ्यामुळे काही त्रास नाही ना होणार याचचं सतत दडपण होत. त्यानंतर आदित्य सरपोतदार सरांना भेटले तेव्हा त्यांनी खूप गोष्टी समजावून सांगितल्या. माझे सहकलाकार हे खूप जास्त समजून घेणारे होते सई, अंकुश, सुयश यांनी फार मदत केली. त्यामुळे प्रत्येक वेळी शूट ला अनेक गोष्टी शिकायला मिळाल्या हा शिकण्याचा अनुभव खूप मस्त होता. पहिला चित्रपट असल्यामुळे थोडी भिती होती. कसं होणार काय होणार पण ते उत्तम रित्या पार पडलं त्यामुळे हा अनुभव फारचं कमालीचा होता. 

त्यानंतर आदित्य सरपोतदार सरांना भेटले तेव्हा त्यांनी खूप गोष्टी समजावून सांगितल्या. माझे सहकलाकार हे खूप जास्त समजून घेणारे होते सई, अंकुश, सुयश यांनी फार मदत केली. त्यामुळे प्रत्येक वेळी शूट ला अनेक गोष्टी शिकायला मिळाल्या हा शिकण्याचा अनुभव खूप मस्त होता. पहिला चित्रपट असल्यामुळे थोडी भिती होती. कसं होणार काय होणार पण ते उत्तम रित्या पार पडलं त्यामुळे हा अनुभव फारचं कमालीचा होता. 

२ ) तू मूळची जळगाव ची आहेस तर या ग्लॅमरस जगाशी तुझा पहिल्यांदा संबध कसा आला?

माझं वास्तूशास्त्राचं शिक्षण पूर्ण झालं पदवी पार पडली आणि मी कामासाठी पुण्यात गेले. पण मला जॉब आणि बाकी मध्ये अडकून राहायचं नव्हतं. काही तरी वेगळं करायचं होतं. एकतर काही गोष्टी माहीत नसल्याने किंवा समजत नसल्या कारणाने इंडस्ट्रीत यावं की नाही हेच समजत नव्हतं. पण कुठेतरी आपण एक पाऊल उचलूया असं ठरवलं. जॉब सोडला आणि पुण्यात योगेश सोमण यांच्याकडे अभिनय कार्यशाळा होती मग त्याला गेले तेव्हा ताई ने 9x झकास च्या स्पर्धे बद्दल सांगितलं त्यासाठी माझी निवड झाली त्यात मी सहभाग घेतला हे माझ्यासाठी इंडस्ट्रीतलं पहिलं पाऊल होत. 

३ ) शेंटीमेंटल मधली तुझी भुमिका फार लक्षवेधी ठरली त्या बद्दल काय सांगशील?

शेंटीमेंटल मध्ये मला विनोदी भूमिका साकारायची होती. विनोदी भूमिका असल्याने भाषा हा एक वेगळा प्रकार मग ती भाषा मी आणि विकास पाटील याने बसून थोडी फार फ्रेम केली त्यात थोडा वेगळेपणा कसा येईल यावर अभ्यास झाला हे सगळं एवढं शिकण्याजोग होत की ते करताना खूप धम्माल यायची. मग बाकी सहकलाकार अशोक मामा असायचे मग ते गंमतीदार वातावरण असायचं काम करताना पण या चित्रपटातली “सुनंदा” साकारताना अनेक गोष्टी अनुभवायला मिळाल्या आणि लक्षात राहील अशी सुनंदा साकारली गेली. 

४ ) कोणत्या अभिनेत्या सोबत काम करण्याची इच्छा आहे?

खरंतर अस काही अजून वाटत नाही कारण अशी अनेक लोक आहेत ज्यांच्या सोबत काम करायची एक अशी कोणी व्यक्ती नाही .

५ ) मालिका, चित्रपट यातून काम करताना जाणवणारं वेगळेपण काय?
    मी चित्रपट केला, शॉर्ट फिल्म्स केल्या वेगळेपण काय असं सांगणं कठीण आहे. आपल्याकडे जे काम येतं ते आपण करावं आणि मस्त ते एन्जॉय करावं असं मला वाटतं. 

६ ) एखादा आठवणीं मधला किस्सा? आणि तुला तुझ्या कामासाठी मिळालेली बेस्ट कॉम्प्लिमेंट काय?
     आठवणी खूप आहेत जेव्हा पहिला चित्रपट केला तेव्हा अनेक पुरस्कार आणि नॉमिनेशन मिळाले खूप कौतूक झालं तेव्हा मला सुबोध भावे यांचा फोन आला तू उत्तम काम केलंय नवीन असून सुद्धा सहजरित्या काम पार पाडलं आहेस. हा कामातला सहजपणा असाच टिकवून ठेऊन काम कर ही माझ्यासाठी बेस्ट कॉम्प्लिमेंट आहे एक कलाकार एका कलाकाराचं कौतुक करत त्यापेक्षा बेस्ट काही असू शकत नाही. त्याच सोबतीने 9x झकास हिराॅईन स्पर्धा चालू असताना एकदा परीक्षक म्हणून रवी जाधव आणि आदित्य सरपोतदार आले होते तेव्हा रवी सरांनी दिलेलं कॉम्प्लिमेंट आज सुद्धा आठवते तू सुंदर हसतेस, वेगळ्या प्रकाराने ऍक्ट करतेस हे एका बड्या दिग्दर्शका कडून ऐकणं यात सुख होत. अश्या गोष्टीने आपल्याला एक उत्साह मिळतो, आत्मविश्वास मिळतो या दोन कॉम्प्लिमेंट फार लक्षात राहणाऱ्या आहेत. 

७ ) तुला अनेक अनुभव येत असतील तेव्हा लक्षात राहीलेला असा चांगला वाईट अनुभव काय?

आजवर अनेक काम केली सगळीकडे थोडेफार अनुभव सगळयांना येतात त्याच प्रमाणे मला सुद्धा आले पण यात खास असा अनुभव नाही.

८ ) इंडस्ट्री मधली बेस्ट मैत्रीण किंवा मित्र कोण ? 
     तसं बघायला गेलं तर कोणीच नाही. मी फार इन्ट्रोव्हर्ट आहे त्यामुळे लोकांशी बॉंडिंग व्हायला वेळ जातो पण कामाच्या ठिकाणी येणाऱ्या प्रत्येक सहकलाकारासोबत माझं छान जमत. त्यात सायली सजीव आहे पण सध्या ती थोडी कामात व्यस्त असल्याने आमच बोलणं कमी होतं. 

९ ) तू नवी अभिनेत्री आहेस तर तुला इथे पहिल्यांदा आल्यावर मिळालेली वागणूक कशी होती?
     इथे येणारी प्रत्येक व्यक्ती फार कष्ट करून एका ठिकाणी पोहचली असते साहजिक त्याप्रमाणे तिला वागणूक दिली जाते. आपण खूप मेहनत केली तरच इथे एक नाव कमावतो तो एका प्रकारचा मान प्राप्त करतो. मी नवी असल्यामुळे मला कशी वागणूक मिळाली हे तेवढं फारस माझ्यासाठी महत्त्वाचे नाही कारण लगेच आपल्या हाती सुख लागलं की त्याची काही किंमत रहात नाही. त्यामुळे ही एक छान प्रक्रिया आहे सगळेच यातून गेले आहेत प्रत्येकाला हा अनोखा नवखा अनुभव असतो तो एन्जॉय करावा .

१० ) मी टू या मोहिमेबद्दल काय मत आहे? मराठी इंडस्ट्रीत कोणत्याही अभिनेत्रीने या बद्दल काही प्रतिक्रिया दिली नाही आहे तुझं या बद्ल काय मत आहे?  
    पहिली गोष्टी मी टू चा अनुभव मराठीत कोणाला आला नसेल त्यामुळे कोणी मराठी अभिनेत्री यावर काही बोलल्या नसतील आणि जेव्हा ही मोहीम चालू झाली तेव्हा त्यात अनेक जणी यातून व्यक्त झाल्या एक मंच मिळाला म्हणून बाकी लोकांनी आपली मतं मांडली. 

११ ) तुझी कॉम्पिटीटर कोणाला मानतेस? इथली तुला प्रेरणा देणारी व्यक्ती कोण?   

  हे क्षेत्र असं आहे की इथे अनेक कॉम्पिटीटर आहेत. स्वतःची स्वतः सोबत एक कॉम्पिटीशन असतेच कारण प्रत्येकाकडे कला आहे ,काम करण्याचा खूप वेगळेपण आहे त्यामुळे कॉम्पिटीटर खुप आहेत. आणि आदर्श ‘स्मिता पाटील’ मला या खूप जास्त भावतात त्यांची कामं आणि त्यांची कामावरची निष्ठा, अनुभव हे कमाल आहे. त्यामुळे त्या आवडत्या आहेत. आवडता अभिनेता किंवा अभिनेत्री हे असं काहीच नाही कारण दरवेळी ही आवड बदलत राहते आपण अनेक चित्रपट, नाटक बघतो तेव्हा त्यातला हिरो नाही आवडला पण त्यावेळी त्याचा सहकलाकार आवडून जातो ही आवड वेळोवेळी बदलत राहणारी आहे.

प्लॅनेट मराठी तर्फे या उत्तम अभिनेत्री ला खूप खूप शुभेच्छा !!!

कथ्थक मध्ये मास्टर करून अनेक दिग्गज मंडळीं सोबत चित्रपटात आपल्या अभिनयाची छाप पाडणारी नवखी अभिनेत्री.

“चित्रपट, जाहिरात, तसचं आपल्या नृत्याची आवड जपून अभिनय कौशल्याचे अचुक जाण असलेली अभिनेत्री “

“बॉलीवूड मध्ये मराठीची छाप पाडणारी अभिनेत्री….
आणि काशिनाथ घाणेकर ते सिंबाचा अनोखा प्रवास.. अभिनय, डान्स, आणि चित्रकला अश्या अनेक गोष्टीं साकारणारी अभिनेत्री…

ह्या आठवड्याची आमची 

star-of-the-week

स्टार ऑफ द वीक –वैदेही परशुरामी”

१ ) आणि काशिनाथ घाणेकर, सिंबा दोन वेगळ्या भाषा, अनोख्या तऱ्हेचे रोल. आयुष्यात पुढे कोणत्या ठिकाणी काम करायला आवडेल? 

कधीचं अस ठरवून काम केलं नाही जे काम येईल ते करत राहिले. सिंबा तसेचं आणि काशिनाथ घाणेकर हे २०१८ मधले खूप मोठे धमाकेदार चित्रपट आहेत माझ्यासाठी आणि या पुढे सुद्धा नक्की काय काम करेन, कुठलं काम माझ्यापर्यत येईल हे मला सुद्धा बघायला आवडेल.

२ ) वकील कुटुंब आणि कायद्याची पदवीधर असल्या कारणामुळे तू या फील्ड मध्ये कशी आलीस? या ग्लॅमरस दुनियेत पहिलं पाऊल केव्हा पडलं? 

खूप वर्ष झाली या फिल्ड मध्ये येऊन वयाच्या १७ व्या वर्षी मी पहिला चित्रपट केला. तेव्हा अजिबात ध्यानीमनी नसताना सगळीच काम योगायोगाने झाली आहेत. तसाच पहिला चित्रपट सुद्धा मला मिळाला. कथक्क मध्ये पदवी घेतली त्यानंतर अचानक मग वेड लागी जिवा या चित्रपटाच्या ऑडिशन ला गेले आणि मग हा पहिला चित्रपट मिळाला. तेव्हा पासून मी आतापर्यंत चांगलं काम करत राहण्याच्या प्रयत्नात आहे.

३ )  तुझ्या  दृष्टीकोनातून ग्रेट पॅशन कोणतं? डान्स, अभिनय कि चित्रकला?

या प्रश्नाचं उत्तर फार कठीण आहे , कारण प्रत्येक कला ही तेवढीचं श्रेष्ठ असते. त्यांच्या शिवाय जगणं हे कठीण आहे.

One is like air, One is water, you cannot leave without either

म्हणून माझ्या बाबतीत सगळ्याच कला बेस्ट आहेत . पॅशन ची परिभाषा एकचं असली तरी प्रत्येकासाठी ती वेगळीचं असते . 

४ ) मराठी आणि हिंदी चित्रपटसृष्टीत काम केल्यावर काय वेगळेपणा जाणवला?

 माझ्या सुदैवाने मला एवढी दोन्ही कडे एवढी चांगली माणसं भेटली, की दोन्ही कडे काम करताना कधीचं काही अस वेगळेपणा जाणवला नाही.

खुप चांगल्या लोकांच्या सोबतीने काम करायला मिळालं. मराठी काय हिंदी काय कधीच सगळीडचे सहकलाकार, दिग्दर्शक सगळेच छान, समजूतदार आणि प्रेमळ होते मला सगळ्या सेट वर काम करताना मज्जा यायची सगळ्या टीम मूळे एवढं सुंदररित्या काम करता आलं.  घरासारखं वातावरण असल्याने मला दोन्ही सेट वर भाषा सोडली तर काहीच वेगळं पण वाटलं नाही  

५ ) दोन्ही चित्रपटात निर्भय, अचूक भूमिका पार पाडणारी वैदेही आम्ही पाहिली पण खऱ्या आयुष्यातली वैदेही नक्की कशी आहे?

हे एका वाक्यात सांगण थोडं कठीण आहे तरी वैदेही थोडीशी धडपडी आहे. शांत आहे. समजूतदार आहे पण कामाचं टेन्शन घेणारी, स्वतःकडून फार अपेक्षा ठेवणारी आहे पण आता या अपेक्षा हळू-हळू का होईना पूर्ण व्हाव्यात हीच  इच्छा आहे.

६ ) अभिनयात पदार्पण केलं तेव्हाची वैदेही आणि आत्ताची वैदेही यात काय फरक जाणवतो?

पुष्कळ फरक आहे. अनुभवाने आपण माणूस म्हणून खूप जास्त समृद्ध होत असतो.

मला जवळपास ८ ते ९ वर्ष झाली पण तेव्हा वय लहान होत. अभिनयाचा काही ही ट्रेनिग न घेतल्याने सगळंच नवल होत पण आता अभिनयातले छोटे छोटे बारकावे समजायला लागलेत. विविध पैलू शिकण्याचा प्रयत्न करतेय प्रत्येक नव्या कामात मला दिग्गज आणि अनुभवी कलाकारांकडून शिकायला मिळतंय. अर्थातच अनुभव संपन्न करणार हे क्षेत्र आहे. दिवसागणिक अनुभव येत असतात. त्यामुळे तेव्हाची वैदेही आणि आता ची वैदेही यात फार मोठा फरक आहे. 

७ ) तू अनेक दिगग्ज अभिनेत्याच्या सोबतीने काम केलंय तर आता मराठीत अशी कोण व्यक्ती आहे ज्यांच्या सोबत तुला काम करायचंय? 

हा अवघड प्रश्न आहे. सुदैवाने मी अनेक दिग्गज लोकांसोबत काम केलंय मग ते मोहन जोशी सर किंवा दिग्दर्शक म्हणून महेश मांजरेकर सर असतील, महेश कोठारे आता अभिजीत देशपांडे यांच्या सोबत काम करायची संधी मिळाली यांच्या सोबतीने सुबोध भावे , सुमित राघवन, सोनाली कुलकर्णी, सचिन  खेडेकर यांना अनुभवणं आणि काम करणं माझ्या नशिबात होत पण तसं सांगायचं झालं तर असा एक कोणी नाव नाही आहे. अजून खूप नव्या लोकां सोबत काम करायचं लिस्ट फार मोठी आहे पण त्यातल्या त्यात विक्रम गोखले, रोहिणी हट्टंगडी, अमेय वाघ, मिथिला पालकर, मुक्ता बर्वे यांच्या सोबत कामं करायला आवडतील.

८)  डान्स, अभिनय, अनेक जाहिराती आणि आता चित्रपट विविध माध्यमांतून काम करताना काय अनुभव असतो किंवा काय वेगळेपणा जाणवतो?

प्रत्येक फील्ड, इंडस्ट्री एवढी वेगळी आहे की तिथे काम करण्याची पद्धत थोडीफार वेगळी असते. पण यातलं मूळ हेच आहे की हे प्रत्येक क्षेत्र परफॉमिंग आर्टस् शी निगडीत आहे. म्हणून डान्स, अभिनय यांना वेगळं न करता माझं प्रेम हे परफॉरमिंग आर्टस् वर आहे. त्यामुळे माध्यम कोणतंही असो काम, मेहनत आणि जिद्द तिच असते.

९ ) पहिला पुरस्कार किंवा बेस्ट कॉम्प्लिमेंट कोणती आहे तुझ्यासाठी.

 पहिला पुरस्कार ‘वेड लावी जिवा’ साठी बेस्ट डेब्यु म्हणून  सह्याद्री चित्रपट पुरस्कार मिळाला आणि त्याच्यामुळे मला एक विश्वास मिळाला, प्रोत्साहन मिळालं. बेस्ट कॉम्प्लिमेंट “आणि काशिनाथ घाणेकर च्या वेळी दिग्दर्शक राजेश मापुस्कर आले होते तेव्हा त्यांनी “तू इंडस्ट्री साठी खूप छान दिवाळीचं गिफ्ट आहेस” ही कॉम्प्लिमेंट दिली मला एवढी भावलेली बेस्ट कॉम्प्लिमेंट आहे माझ्या दृष्टीने मला मिळालेली खूप सुंदर कामाची पोचपावती आहे. 

 

१० ) आठवणी मधलं काम कोणतं ?

असं एक काम नाही सांगता येणार. कारण केलेलं प्रत्येक काम हे कोणत्या ना कोणत्या कारणासाठी खास असतं पण त्यातही सांगायचं झालं तर “आणि काशिनाथ घाणेकर” या चित्रपटाने खूप काही दिलंय या चित्रपटातील कांचन घाणेकरांची भूमिका खूप लक्षवेधी आहे. माझ्या आयुष्यातलं आत्ता पर्यंतचं हे खास काम आहे. 

“या उत्कृष्ट अभिनेत्री ला प्लॅनेट मराठी कडून हार्दिक शुभेच्छा “

 

Here we have already stepped in the new year of 2019 that awaits us with open arms.

Planet Marathi aspires to bring to you different aspects of our Film and Entertainment Industry, along with stories from the different corners of Maharashtra.

We have played a pivot role when it comes to Festivals, Politics or Entertainment and this year we would be adding more flavours to the already existing array of themes.

Maharashtra already known for its richness in Culture and Tradition has variety of  things to offer.

We wish all the readers, followers and our viewers a very Happy and Prosperous New Year.

Let us begin the journey of 2019 together.

Good company in a journey makes the way seem shorter. — Izaak Walton

post
asphalt blue sky clouds countryside ,Photo by Nextvoyage