Tag Archive : marathi platform

मराठी आणि हिंदीच नव्हे तर तामिळ आणि कन्नड भाषिक चित्रपटांमधूनही तिने प्रसिद्धी मिळवली. 
अभिनय, नृत्य आणि मॉडेलिंग अशा तीनही क्षेत्रांत तिने आपली वेगळी ओळख निर्माण केली आहे. ‘राधा हि बावरी’ म्हणत प्रेक्षकांच्या भेटीला आलेली डॉक्टर राधा, तर ‘मोहन’ अशी हाक मारणारी सगळ्यांची लाडकी परी. 
अभिनय क्षेत्रातील अनुभवांसोबतच अनेक किस्से आणि तिच्या खाजगी आयुष्याबद्दल सांगते आहे अभिनेत्री ‘श्रुती मराठे’.  

  •  संपूर्ण नाव : श्रुती परशुराम मराठे
  •  जन्म तारीख आणि ठिकाण : ९ ऑक्टोबर १९८६
  • वडोदरा (गुजरात)
  • लग्नाचा वाढदिवस : ४ डिसेंबर
  • शिक्षण : बीए (इंग्रजी साहित्य) 

अन् ‘मी’ अभिनेत्री झाले…
अनेकजण लहानपणीच आपण भविष्यात काय करावं हे ठरवतात. परंतु अभिनय क्षेत्रात करिअर करावं असं मी अजिबात ठरवलं नव्हतं. शाळेत असताना विविध कार्यक्रमात अभिनय करण्यासाठी सहभागी व्हायचे. पण ते अगदी तेवढ्या पुरतच मर्यादित असायचं. याउलट मला डान्स करण्याची अधिक आवडं असल्यामुळे चार वर्ष ‘कथ्थक’ आणि तीन वर्ष ‘भरतनाट्यम’चं प्रशिक्षण घेतलं आहे. डान्सचीच विशेष आवडं असल्यामुळे मी ती कला जोपासत होते. कालांतराने हळूहळू आपोआपच अभिनय करण्याची आवडं वाटू लागली. सुरुवातीला, अभिनय करायचा म्हणजे नेमकं काय करावं याची अजिबातच माहिती नव्हती. पण अभिनय करायचा आणि त्यात करीअर करायचं हे मात्र स्वतःशी पक्क केलं होत. मी दहावीत असताना स्मिता तळवलकर आणि संजय सूरकर दिग्दर्शित ‘पेशवाई’ नावाच्या मालिकेत सर्वप्रथम काम केलं होत आणि त्यानंतर माझा हा प्रवास सुरु झाला. 
 ‘गॉडफादर’ पेक्षा मेहनत महत्वाची… 
इंडस्ट्रीमध्ये काम मिळवायचं असेल तर आपल्यामागे कोणी ‘गॉडफादर’ असावा हा समाजच मुळात अत्यंत चुकीचा आहे. मराठीतील अनेक कलाकार आजवर त्यांनी केलेल्या मेहनतीच्या जोरावर यशस्वी झाले आहेत. त्यामुळे ‘गॉडफादर’ म्हणून कोणाचाही वरदहस्त असण्यापेक्षा मेहनतीवर अधिक लक्ष असावं या मताची मी आहे. हिंदी मालिका आणि सिनेविश्वामध्ये कदाचित ‘गॉडफादर’ची गरज भासत असेल. परंतु आपल्याकडे मात्र मेहनत अतिशय गरजेची असते.  `

कास्टिंग काऊच’ मराठीत? 
साधारण दोन-तीन वर्षांपूर्वीची घटना आहे. अभिनय क्षेत्रात व्यवस्थित जम बसवल्यानंतर एका मराठी चित्रपटाच्या ऑडिशनसाठी मी गेले असताना एक विचित्र अनुभव मला आला. मराठीत हा अनुभव मला आला हे विशेष. कास्टिंग आणि इतर सगळ्या गोष्टी ठरल्या. त्यानंतर चित्रपटच्या फायनान्सरला मला भेटायचं होतं. म्हणून एका रेस्टॉरंटमध्ये भेटायचं ठरलं. माझं मानधन सांगितल्यानंतर त्या माणसाने मला विचारलेले प्रश्न चक्रावणारे होते. त्यानंतर मात्र मी शांत बसले नाही, त्या व्यक्तिला सडेतोड उत्तरं दिलंच, सोबतच त्याला त्या फिल्म मधून बाहेरही काढण्यात आलं. 

भाषेसोबत भूमिकाही महत्वाची….
मराठी इंडस्ट्रीच्या तुलनेत दाक्षिणात्य सिनेविश्व विविध गोष्टींच्या बाबतीत खूप मोठं आहे. खरतरं मी दाक्षिणात्य प्रोजेक्ट्समध्ये काम करण सोडलं नसतं. पण मला ती भाषा येतं नव्हती आणि भाषेच्या अडचणीमुळे कलाकार म्हणून तिथे काम करण्याचा कंटाळा आल्याकारणाने तिथे काम करणं सोडलं. सुरुवातीला कामचलाऊ तमिळ बोलाया शिकलेही. पण एका वळणार संपूर्ण तमिळ शिकून इथेच राहीन नाहीतर हे सोडून देईन असं मनाशी पक्क केलं होत. शिवाय दोन्ही एकाच वेळी संभाळण कठीण जात असल्यामुळे दाक्षिणात्य सिनेमाला रामराम केला. मुळात भाषा येत नसल्यामुळे मला मिळणाऱ्या सगळ्या भूमिका ‘ग्लॅमरस’ होत्या. एखाद्या चित्रपटासाठी छान दिसणं, छान नटण हे मस्त वाटलं. पण सतत त्याचं त्या भूमिका करणं मला आवडतं नसे. मी करत असलेल्या कामातून नाविन्य हरवल्याच माझं मलाच लक्षात आलं आणि अखेर मी तिथे काम करणं सोडलं. परंतु, चांगली आणि वेगळी भूमिका मिळाल्यास संपूर्ण तमिळ भाषा शिकून नक्की काम करेन हे मात्र नक्की.   
अखेर ‘राधा’ मिळाली…
दाक्षिणात्य सिनेविश्व सोडून मराठीत आले. तरी मराठीत आल्यानंतरही सुरुवातीचे एक-दीड वर्ष मला अनेक अडचणींचा सामना करावा लागला. त्यानंतर मला ‘राधा हि बावरी’ या मालिकेत मुख्य अभिनेत्रीची भूमिका मिळाली. ‘राधा…..’ मधील माझी भूमिका अत्यंत शांत आणि लाजऱ्या मुलीची होती. पण माझा मूळ स्वभाव अगदी या भूमिकेच्या विरुद्ध असल्यामुळे सेटवर अनेक किस्से घडायचे. शूट सुरु झाल्यानंतर दिग्दर्शकांना अनेकदा मला अनेक गोष्टी सांगाव्या लागतं. अनेकदा, ‘हावभाव कमी कर..’, ‘अगं, श्रुती कमी बोल… तुला कमी बोलायचं या भूमिकेसाठी’ असं आठवण करून द्यावी लागायची. त्यामुळे राधा सारखं वागणं मला खरचं अवघड गेलं. अत्यंत बडबडी आणि बोलका चेहरा असल्याने मला ‘राधा’ साकारण अवघड जात होत. पण आमचे दिग्दर्शक विरेन प्रधान यांनी माझ्याकडून ते उत्तम पद्धतीने करून घेतलं. 

“कडक” भूमिकेच्या शोधात…
काम करताना माझ्यासाठी भाषा फार जास्त महत्त्वाची नसते. भूमिका खूपच वेगळी आणि छान असेल तर कोणत्याही भाषेपेक्षा मी त्या भूमिकेला आणि कामाला अधिक महत्व देते. मालिका, वेब आणि सिनेमा यांबद्दल बोलायचं झाल्यास, सर्वसामान्य लोकांना मालिकांचं अधिक आकर्षण असतं असं मला वाटतं. त्यांना ती कथा रोज पाहता येते, आणि आम्हा कलाकारांना त्यानिमित्ताने रोज त्यांच्यापर्यंत त्यांच्या घरी पोहचता येतं. एखाद्या मालिकेला पूर्णविराम लागला की, अगदी दुसऱ्याच दिवशी ‘नवी मालिका कधी?’, ‘नवी मालिका कोणती?’ असं विचारणारे मेसेज येतात. मालिका संपल्यानंतरच्या काळातील मधली प्रोसेस त्यांना न कळणारी असते. प्रेक्षकांना नेहमीच कलाकारांना मालिकेत बघायला आवडतं. पण मला चित्रपटामध्ये काम करणं अधिक आवडतं. कारणं एक अभिनेत्री म्हणून मला अनेक नव्या करायला आणि शिकायला मिळतात. त्यातून नवनवी आव्हानं मिळतात त्यातून नवनवीन अनुभव मिळतात म्हणून मला चित्रपटांमध्ये काम करणं सर्वाधिक आवडतं. पण प्रसिद्धीच्या दृष्टीने सांगायचं झाल्यास, मालिकेमुळे अजूनही लोकं ओळखतात ‘राधा….’ आणि ‘जागो मोहन प्यारे’मधील माझं काम लोकांच्या अजूनही लक्षात आहे. त्यामुळे मालिकाही तेवढ्याच जवळच्या आहेत. 

नेहमीच नवं करण्याच्या प्रयत्नांत…
आजवर केलेलं प्रत्येक काम मी वेगळं करण्याचा नेहमीच प्रयत्न केला आहे. ‘राधा हि बावरी’ मधील भूमिका माझ्या स्वभावामुळे आव्हानात्मक होती. तर ‘रमा माधव’ सारख्या ऐतिहासिक चित्रपटात ‘पार्वतीबाई’ साकारण हे वेगळी मेहनत होती. शिवाय, ‘जागो मोहन प्यारे’मधील मी साकारलेली मोलकरीण मला कधी साकारता येईल असं वाटलंही नव्हतं. मोलकरणीचा अभिनय मी करू शकेन का? कसं करता येईल? त्यासाठी काय वेगळी तयारी करावी? असे नानाविध प्रश्न काम करताना डोक्यात असायचे. शिवाय भूमिकेसाठी वेगळी गावरान भाषा मला जमेल का? अशा संभ्रमात असणाऱ्या मला तेही व्यवस्थित जमलं. त्यामुळे माझ्या वाट्याला आलेली प्रत्येक भूमिका मी वेगळ्या पद्धतीने साकारण्यासाठी मेहनत घेत राहिले आणि प्रेक्षकांनाही माझं काम आवडतं गेलं. हल्लीच नेटफ्लिक्स वरील ‘बार्ड ऑफ ब्लड’ नामक सिरीजमध्येही मी काम केलं आहे. त्यातीलही माझी भूमिका फार वेगळी आहे. प्रेक्षकांनाही ती नक्की आवडेल असा विश्वास आहे.   

अभिनय आवडतो कारण…
हल्लीच एका फोटोशूट दरम्यानचा किस्सा आहे. मेकअप आणि हेअर्स करता तासनतास बसायला मला खूप कंटाळा येतो. त्यामुळे प्रत्येक वेळी माझ्या मेकअप आर्टीस्ट आणि हेअर ड्रेसर्सना सतत घाई करायला सांगते. खरंतर एक-दीड तास आरशासमोर बसून राहणं, नट्टापट्टा करणं मला अनेकदा ‘वेस्ट ऑफ टाइम’ वाटतं. त्यामुळे मला अभिनय जास्त आवडतो कारण या सगळ्या गोष्टी झाल्यानंतर आपल्याला फक्त आणि फक्त कामावर लक्ष केंद्रित करता येतं. त्यामुळे अभिनय आणि मॉडलिंग या दोघांमधून मी अभिनयाची निवड करेन.

झाली लव्हस्टोरीला सुरुवात…
मी आणि गौवरने ‘तुझी माझी लव्हस्टोरी’ नावाच्या सिनेमात एकत्र काम केलं होत. चित्रीकरण सुरु असताना आम्ही खूप चांगले मित्र-मैत्रीण होतो. काम संपल्यानंतर साधारणपणे सहा-आठ महिन्यानंतर आमची मैत्री वाढली आणि मग हळूहळू आम्ही प्रेमात पडलो. त्यानंतर ४ डिसेंबर २०१६ ला आम्ही लग्न केलं. 

‘टिकटॉक’चा टी-ब्रेक…
‘टिकटॉक’वर मला फॉलो करणारा बराचसा मराठी क्राउड आहे. आधी मला यात अजिबात रस नव्हता. पण ‘जागो मोहन…’च्या सेटवरील टिकटॉकप्रेमी सहकलाकारांमुळे मला त्याची सवय लागली आणि मलाही ते आवडायला आणि जमायला लागलं. आता टिकटॉकवर छोटे-छोटे व्हिडीओ करायला मजा येते. मी ते खूप सिरिअसली घेत नसले तरी एक विरंगुळा म्हणून तो एक छान मार्ग आहे. त्यामुळे रिकाम्या वेळेत किंवा अगदी दोन शॉट्स दरम्यानच्या वेळेतील माझा टी-ब्रेक म्हणजे ‘टिकटॉक ब्रेक’ असतो. 

दुर्लक्ष करणं योग्यचं…
माझ्या अनेक सोशल मिडिया पोस्ट वरून ‘श्रुती’ बोल्ड अभिनेत्री म्हणून लोकांसमोर येते. मुळात सोशल मिडियाच्या माध्यमातून आपणच लोकांना सूट देत असतो. आपले फोटो, व्हिडीओ किंवा कोणत्याही पोस्टवर व्यक्त होण्याचा मार्ग आपण सोशल मिडियाच्या माध्यमातून त्यांना खुला करून देत असतो. मग त्यामुळे माझ्यावर होणाऱ्या टिकांवर मी किती लक्ष द्यायला हवं हे मी ठरवते. माझ्या वजनावरून, किंवा मी कंटाळलेल्या चेहऱ्यातील एखादा फोटो टाकला तर त्यावरूनही टिका होतं असते. पण मी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करत माझ्या कामाला अधिक महत्व देत. काम करत राहते. शिवाय, इंडस्ट्रीत काम हवं असेल तर जाड असणं धोक्याचं असतं हा समज आता मागे पडत चालला आहे. तुमच्या दिसण्यापेक्षा आणि तुम्ही कोण आहात, यापेक्षा कामाला अधिक महत्व दिलं जात याचं समाधान आहे. 

अभिनेत्रीही असतात मैत्रिणी….
नेहा पेंडसे, हेमांगी कवी, संस्कृती बालगुडे या माझ्या अत्यंत जवळच्या इंडस्ट्रीमधील मैत्रिणी आहेत. त्यामुळे दोन अभिनेत्री मैत्रिणी असतात याचं उत्तरं माझ्यासाठी तर ‘होय’ असंच आहे. तुमची मैत्री तुम्ही कशी जपता आणि टिकवता यावर मैत्रीचं नातं अवलंबून असतं. त्यामुळे आमच्या मैत्रीमध्ये आम्हाला मिळणाऱ्या कामांवरून कधीच वाद झाले नाहीत. उलट प्रत्येकवेळी, प्रत्येकाच्या कामाचं कौतुक करत आणि त्यांना पाठींबा देत आम्ही पुढे चालत असतो. त्यामुळे मैत्री खूप चांगली राहू शकते यात शंका नाही. सुदैवाने माझ्या मैत्रिणी फक्त मैत्रिणी नसून ‘खरंचं-मैत्रिणी’ आहेत. त्यामुळे चांगल्या कामाचं कौतुक आणि वाईट काम सुधारण्याची उर्जा माझ्या मैत्रिणींकडूनचं मिळते.       

रॅपीड फायर 
० अभिनय आणि डान्स व्यतिरिक्त काय आवडतं?
-ट्रेकिंग, फिरणं आणि अडव्हेनचर असणाऱ्या सगळ्या गोष्टी 

० अभिनय, डान्स की मॉडलिंग
-अभिनय आणि डान्स 

० जवळचे मित्र-मैत्रिणी  
-इंडस्ट्रीमधील – नेहा पेंडसे, हेमांगी कवी, संस्कृती बालगुडे, अभिजित खांडकेकर.
इंडस्ट्री बाहेरील – ज्ञानदा (कॉलेजमधील मैत्रीण)

० आवडतं सोशल मिडिया अप 
-इंस्टाग्राम
   

Advertisements

कलात्मकतेने घडलेला डिजाईनर चा प्रवास….
अभिनयातून उमजलेलं अनोखं विश्व…
अभिनेत्री ते फॅशन डिझायनर….

रंगभूमीवरून अभिनयात पदार्पण करून मराठी सोबत हिंदी मालिकांत आपली अशी एक ओळख निर्माण करणारी अभिनेत्री शाल्मली टोळ्ये.

“एक तर्फी प्रेम” या नाटकातून रंगभूमीवर आणि अभिनयात पदार्पण, अवघाची हा संसार हि पहिली मालिका.. हा खेळ सावल्यांचा, या सुखांनो या, या गोजिरवाण्या घरात या काही लक्षवेधी मालिकांतून शाल्मली आपल्या भेटीला आली. दुर्वा या मालिकेतील तिची भूमिका हि सगळ्यांच्याचं आठवणीत राहिली. शाल्मली अभिनयाच्या सोबतीने हल्ली अजून काही भन्नाट करतेय. अभिनयाच्या सोबतीने आपल्या कलागुणांना वाव देण्यासाठी शाल्मली अनेक बड्या सेलिब्रिटी मंडळींसाठी आणि आपल्या मित्र मैत्रिणीसाठी ड्रेस डिझायनर आणि स्टायलिस्ट म्हणून काम करतेय. हा एक अनोखा आणि सुंदर असा प्रवास घडत गेला.तिच्या या नव्या प्रवासाबद्दल आपल्याला काही खास गोष्टी सांगतेय..चला तर मग शाल्मली कडून आपण तिच्या या अनोख्या प्रवासाची गोष्ट जाणून घेऊयात..

१) अभिनय आणि आता डिझायनर हे कसं घडलं ? 

मी गेले १० पेक्षा जास्त वर्ष या क्षेत्रात आहे. मला अभिनयसोबत काही ना काही वेगळं करायचं होत. आपण अश्या फील्ड मध्ये आहोत की इथे कधी हि काही ही घडू शकतं. त्यामुळे मला माझ्यातल्या वेगळे पणाचा शोध घ्यायचा होता. मग मला अभिनयासोबत “कॉस्ट्यूम डिजाईन”  करायला आवडेल असं मला वाटलं. कॉस्ट्यूम डिजाईन करायला मला सगळ्यात जास्त प्रोत्साहन दिलंय ते माझ्या मैत्रिणींनी. माझ्या रूम मेट्स असण्याऱ्या कलाकार मैत्रिणी प्रार्थना बेहेरे आणि स्वप्नाली पाटील. आम्ही एकत्र राहायचो तेव्हा कधी त्यांना पार्टीस आणि चित्रटाच्या प्रीमियर ला जायचं असायचं तेव्हा मला त्यांना नटवायला आवडायचं. त्यांच्या स्टायलिंग ची जवाबदारी तेव्हा मी घ्यायचे. मग तेव्हा त्या दोघी सांगायच्या तू डिझायनिंग कर. तुला छान जमेल हे. मला स्वतःला शॉपिंग भयंकर आवडत. सोबतीने लोंकाना नट वायला आवडतं. मग तेव्हा कुठेतरी असं वाटलं कि आपल्यासाठी हा जॉब बेस्ट आहे. आपल्याला हे करायला नक्कीच आवडेल म्हणून मी अभिनयाच्या सोबतीने डिझायनिंग चा विचार केला. जेव्हा मी “देवा शप्पथ” मालिका करत होते तेव्हा मी कॉस्ट्यूम डिजाईनर म्हणून मी एक चित्रपट केला होता. पहिलाचं एवढा मोठा प्रोजेक्ट आणि ती सुद्धा फिल्म त्यामुळे माझ्या बहिणीने मला यात साथ दिली. पहिला अनुभव एवढा कमाल होता. लवकरचं ती फिल्म येईल आणि जेव्हा मी हे आमच्या सिरीयल च्या निर्मात्यां अपर्णा केतकर यांना सांगितलं तेव्हा त्यांना फार आनंद झाला. तेव्हा त्यांनी सांगितली कि तुझा ड्रेसिंग सेन्स मला खूप आवडतो. आमची एक नवी मालिका येतेय तर त्या साठी तू कॉस्ट्यूम डिजाईन करशील का? मी पटकन हो म्हंटल. हा एक नवा अनुभव होता मी त्या मालिकेसाठी कॉस्ट्यूम डिजाईन केले. यासाठी मी प्रार्थना बेहेरे, अपर्णा ताई, अभिषेक जावकर या सगळ्यांचे फार धन्यवाद! माझ्यावर विश्वास दाखवला. 

२) आवडता डिझायनर?


या फील्ड मध्ये खूप डिझायनर आवडतात असा कोणी एक नाही आहे. रोहित बाल, मसाबा आवडते कारण तिचं  कलेक्शन फार मस्तयं आणि सुनीत वर्मा यांच्या सोबतीने विक्रम फडणीस असे अनेक डिझायनर मला फार आवडतात. प्रत्येक डिझायनर कडून खूप शिकण्यासारखं असत.

 
३) तू नुकतंच एका मालिकेसाठी डिझायनर म्हणून काम केलंस.. तो अनुभव कसा होता?


नुकतंच “तुला पाहते रे” साठी डिझायनर म्हणून काम करण्याची संधी मिळाली हा अनुभव खूपच मस्त होता. अनेक गोष्टी शिकायला मिळाल्या. अनेक नवे लूक्स करायला मिळाले तर मला त्यात दोन वर्ग दाखवायचे होते श्रीमंत आणि गरीब तर याना अनुसरून काम करणं माझ्यासाठी चॅलेंजिंग होत. हि एक फार मोठी प्रक्रिया असते. अनेकांची मत घेऊन, कलाकारांचे लूक्स लक्षात घेऊन डिजाइन करायचे असतात  पण सगळ्यांची उत्तम सोबत लाभली आणि हे काम पार पडलं. जेव्हा “विकिशा” च्या लग्नाचा सीन होता तेव्हा मी फक्त यासाठी स्टायलिंग केलं, कोण काय कपडे घालणार ते केशरचना कशी असेल, दागिने काय आणि कोणते घालणार.

सोबत थीम होती एक शाही विवाह सोहळा होणार होता याची तयारी आम्ही गेले दिड महिना करत होतो. त्यामुळे माझ्यासाठी हा एक अफलातून अनुभव होता आणि कामाच्या शेवटी चॅनेल आणि निर्माता जेव्हा आपलं कौतुक करतात तेव्हा आपल्यलाला कामाची पोचपावती मिळते. एक खास अनुभव आणि मी करत असलेलं काम हे एकदम बरोबर आहे याच एक समाधान आहे. या क्षेत्रात मी नवखी असून अनेकांनी माझ्या कामावर जो विश्वास दाखवला हे सर्वस्व आहे. इथे अजून छान छान काम करायला मिळो हीच इच्छा आहे.

४) डिझायनर म्हणून काम करताना कोणत्या महत्वाच्या गोष्टी मनात असतात?


    हल्ली प्रत्येक जण सोशल मीडिया वर सेलिब्रिटीना फॉलो करतात. अनेक डिझायनर आहेत त्यांच कला कौशल्य प्रत्येक जण या सोशल मिडीया वर अनुभवत असतो बघत असतो. खूप नवे ब्रॅण्ड्स आहेत ते आज इथून लोकांपर्यंत पोहचतात. तर माझ्यासाठी इथे अनेक गोष्टी चॅलेंजिग आहेत कि आपण दुसऱ्या सारखं सुद्धा काम करू नये. कोणाची स्टाईल कॉपी नाही झाली पाहिजे. हे फार कठीण आहे कि प्रत्येक गोष्टीत विविधता दिसली पाहिजे. आपण सगळ्यात कसं वेगळं पण दिसलं पाहिजे यासाठी काही कल्पकता वापरावी लागते म्हणून कामात वेगळेपणा आणण्यासाठी फार गोष्टी या एकमेकांशी जुळवून बघायला लागतात आणि आपल्या कौशल्यांची इथे ताकद कायम वापरावी लागते.

५) कामात काय वेगळेपण आणण्याचा प्रयत्न असतो?


     आपल्या प्रत्येक कामात वेगळेपणा कायम असायला हवा हि फार महत्वाची गोष्ट आहे. एक डिझायनर म्हणून काम करताना नेहमीच कल्पकता वापरता आली पाहिजे. आपली अशी एक स्टाईल निर्माण करावी, आपण जिथे काम करतोय त्या बद्दल अनेक वेगळ्या गोष्टींची माहिती जमा करावी. कोणाला तरी डिझायनर म्हणून काम करताना मदत करा या मदतीतून अनेक गोष्टींचा उलगडा होतो. डिझायनर म्हणून काम करताना संदर्भ आणि यांच्या सोबतीने अनेक गोष्टी न्याहाळता यायला हव्यात. प्रत्येक लुक चा अभ्यास करावा लागतो. कामाशी प्रामाणिक राहून आणि कामाचा अनोख्या तऱ्हेने अभ्यास करून कामात विविधता आणली पाहिजे. 

६) भविष्यात स्वतःच बुटीक काढण्याचा काही संकल्प? 


भविष्यात मला माझं असं स्वतःच बुटीक चालू करायला नक्कीच आवडेल मी आणि माझी बहीण या गोष्टीचा विचार देखील करतोय. थोडा वेळ या गोष्टीसाठी लागणार आहे पण नक्कीच स्वतःच बुटीक चालू करणार. माझ्या बुटीक मध्ये भारतीय गोष्टीना प्राधान्य देण्याचा माझा नेहमीच प्रयत्न असेल. गावा गावात जाऊन तिथल्या गोष्टी गोळा करायला आणि तिथली संस्कृती माझ्या डिजाईन च्या माध्यमातून लोकांपर्यंत घेऊन यायला खूप आवडेल. भारतीय संस्कृतीच्या कला माझ्या बुटीक मध्ये असतील. नक्कीच माझा असा एक वेगळा टच त्यांना असेल मग त्या डिझायनर साड्या, दागिने, बॅग्स यांना आपली अशी एक पारंपरिक झालर लावून या गोष्टी माझ्या बुटीक मध्ये ठेवेन. 

७) या सगळ्यात तुला प्रोत्साहन देणारी व्यक्ती कोण? 


प्रार्थना बेहेरे, स्वप्नाली पाटील, गिरीजा ओक, श्रुजा प्रभुदेसाई, सीमा देशमुख आणि हृता दुर्गुळे या सगळ्या मैत्रिणींची हक्काची साथ मला आजवर लाभली आहे. त्या नेहमीच मला प्रोत्साहित करत असतात. त्यामुळे या सगळ्यांचा माझ्या या नव्या वाटचालीत हक्काचा वाटा आहे .

The year was 2003 when Sandeep Sawant’s Shwaas narrated the tale of a young boy battling cancer that garnered both critical and popular accolade in Maharashtra and revived the fortunes of not only Marathi films but was also India’s entry to the Oscar.

A decade later, it came as no fluke to see Marathi content being consistently honored at the National Awards and case in point are movies like Faster Fene Dombivali Fast, Court and Harischandrachi Factory or for that matter, Sairat hitting the bull’s eye.

Today, cinema is undergoing a wave of change and particularly, Hindi cinema where several big ticket releases failed to hit the marquee in 2018. One of the reasons is the spread of web content such as NetFlix and Amazon Prime taking the market by storm and secondly, the dearth of good content where a strong impression is being slowly built that the audience can no longer be taken for a ride. It begs a very important question when it comes to Marathi substance where web content is not only the big thing with the audience lapping good content and the odds of films being made in the state of Maharashtra working at the box office.

Noted filmmaker Nikhil Mahajan in a newspaper column spoke on how 90 percent of Marathi films bombed at the box office and of course, it’s a question of the economics of film-making.

The next big stop for Marathi content is the digital web and there is a huge potential that can be exploited in churning out good content for an increasingly restless audience.

While figures may get tricky on viewership, recent media publications quoted that 54 percent of the market is being occupied by Zee Marathi as per 2018 figures according to an interview given by Ajay Bhalwankar of Sony Marathi to Economic Times. It makes us hopeful that there is and will always be space for filmmakers to showcase quality content on the web.

Pic credit: Google

The question is, how Marathi cinema and sitcoms can be part of the wave of change and showcasing their products considering the growth of mobile penetration in this segment.

As a web portal, Planet Marathi has taken the leap ahead in combining various genres, right from showcasing arts and culture in Maharashtra to talk shows like Faces, Lai Bhaari with Amit Bhandari and Manja Bole hosted by famed actor and filmmaker Mahesh Manjrekar.  The stakes are high on the web and it’s all for grab looking at the Broadcast Audience Research Council (BARC) data for 2016 that forecasted Marathi GEC genre growth by a massive 145 percent in terms of viewership.

Prashen Kyawal, who is associated with films as a journalist and film critic, who reviewed the serial Date with Saie with Sai Tamhankar and now a Creative Producer for SD Motion Pictures has just released the Hindi film RAKKHOSH which is currently garnering rave reviews and bagging several awards is a staunch believer in curated web platform or digital media where Marathi cinema can witness tremendous growth.

“The digital and web media portal is opening up as a medium of expression for each and every community. In the same way, the Marathi speaking community is also looking to express itself in the web content space echoing their culture and varied emotions. The young generation is nowadays hooked to binge watching on the web space but at the same time looking forward to viewing content in their local languages. The success of the focus platform like ZEE5 in showcasing regional content in terms of language shows the potential of Marathi as a language, its might in web media and the digital space. It’s only going to soar higher.”

In the past, we have seen megastar Amitabh Bachchan who produced the Marathi film Vihir in 2010 and way back in 1994 he even made a special appearance in Deepak Sawant’s Akka. There is no dearth of leading superstars from Riteish Deshmukh playing the hero in Mowli to Madhuri Dixit making her big Marathi debut, Bucket List. The more, the merrier.We need the big stars to come forward to not only produce but act and promote Marathi content being showcased. It whittles down to a change in attitude for regional cinema that carries a huge potential to succeed and big stars must come ahead to promote regional content across several regional languages not limited to Marathi.

This post is written by our guest author Vishal ,who is an ex Fergusson Collegiate, an independent blogger & journalist residing in Mauritius.