Tag Archive : marathi

नवीन वर्षाची सुरुवात…

     भारतीय संस्कृतीत आणि खासकरून आपल्या महाराष्ट्रात “गुढीपाडवा” हा सण अगदी उत्साहाने साजरा केला जातो. चैत्र शुद्ध प्रतिपदा म्हणजे गुढीपाडवा आणि याच दिवशी आपल्या मराठी नववर्षाची अगदी जोरदार सुरुवात होते. सगळेच नव्या वर्षाचं जोशात स्वागत करतात. घरोघरी गुढी उभारली जाते. ही गुढी उभारून तिची मनोभावे पूजा केली जाते. गुढी उभारून नवं वर्षाच्या एकमेकांना शुभेच्छा दिल्या जातात. साडेतीन मुहूर्तांपैकी एक मुहूर्त हा गुढीपाडव्याचा असतो. या मंगलदिनी अनेक नव्या गोष्टीची खरेदी केली जाते. 


“मराठमोळ स्वागत”  

   गुढीपाडव्याच्या दिवशी अनेक ठिकाणी शोभा यात्रांच आयोजन केलं जातं. मुंबईत अनेक ठिकाणी या शोभा यात्रा दरवर्षी उत्साहाने पार पाडतात. गिरगाव, ठाणे,डोंबिवली, कल्याण अश्या अनेक ठिकाणी दरवर्षी नव्या संकल्पना घेऊन या शोभा यात्रा नव्या वर्षाच्या मुहूर्तावर आयोजित केल्या जातात. ढोल ताशांच्या गजरात, मराठमोळ्या पारंपरिक पोशाखात सगळे एकत्र येऊन नव्या वर्षाच स्वागत करतात. 

Photo Credit: Kshitij Bhide


“परंपराच्या सोबतीने सेलिब्रेशन”  

  गुढीपाडवा हा सण आपल्या कडे मोठ्या उत्साहात साजरा करतात. याच सोबतीने आपल्या परंपरा जपून या सणांची गोडी अजून वाढवली जाते. अनेक ठिकाणी पारंपरिक तऱ्हेनं गुढीपाडवा साजरा केला जातो. 


“गोड – धोड स्वागत”  –   आपल्याकडे सगळेच सण मोठया थाटामाटात साजरे करण्याची परंपरा आहे. महाराष्ट्रीन संस्कृती मध्ये प्रत्येक सणाला खास स्वयंपाक तयार केला जातो आणि सणांची गोडी अजून वाढवली जाते. पाडव्याला सुद्धा घरोघरी  अगदी गोड धोड जेवण बनवून या सणाची शोभा वाढवली जाते. पुरी-भाजी, मसाले भात, श्रीखंड-पुरी चा बेत हा हमखास आखला जातो आणि या सणाचं अगदीच आपुलकीने, लज्जतदार पणे स्वागत केलं जातं.

Photo Credit: Kshitij Bhide


“वेशभूषेला अनोखी झालर”  –   गुढीपाडव्याला सगळेच पारंपारीक वस्त्र परिधान करतात. यात नऊवारीचा अनोखा थाट असतो. नऊवारी साडी, झब्बा कुर्ता, धोती, कोल्हापुरी, नऊवारीला शोभून दिसणारी नथ असा एकदम अनोखा आणि हटके पारंपारीक वेष परिधान करून सणाला एक वेगळंच महत्व प्राप्त होत.

Photo Credit: विनय म्हात्रे 
Photo Credit : Kshitij Bhide


सौजन्य  : नेहा कदम (प्लॅनेट मराठी)

Advertisements

मराठी टेलिव्हिजन विश्वातील चॉकलेट बॉय म्हणून ओळखला जाणारा दिलखुलास अभिनेता. 
आपल्या अभिनयाच्या जोरावर प्रेक्षकांच्या मनात घर करून राहिलेला “जय ” असो किंवा बापमाणुस मधील “सूर्या” अश्या बहुपैलू या आठवड्याचा स्टार ऑफ द वीक

सुयश टिळक” सोबत प्लॅनेट मराठी मॅगझीन च्या निमित्ताने मारलेल्या काही खास गप्पा..!! 

“आठवणी कॅमेऱ्यात टिपायला आवडतात” 
फोटोग्राफी ची आवड खूप लहानपणा पासून आहे. त्याला कारणीभूत माझी आजी आहे. ती उत्तम फोटोग्राफर होती. हि आवड कधी आणि केंव्हा लागली हे कळलंच नाही. सुरूवातीला फार बेसिक कॅमेरा मध्ये फोटो काढायचो. मग ते पुढे अनेक स्पर्धांसाठी पाठवायला लागलो तेव्हा त्यासाठी बक्षीसं मिळायची. मग कुठेतरी पटकन लक्षात आलं कि आपल्याला हे जमतंय मग मी आवड जोपासण्यासाठी फोटोग्राफीचं शिक्षण घ्यायचं असं ठरवलं “शॅडोज फोटोग्राफी” इथून फोटोग्राफीचा अभ्यास केला. माझ्यासाठी फोटोग्राफी फार खास आहे जेव्हा मी स्वतः एकटा असतो. तेंव्हा मला काही गोष्टी ते क्षण जपून ठेवायला आवडतात. आणि कॅमेरात कैद करायला आवडतात. ती एक आठवण म्हणून आपल्या सोबत आयुष्यभर राहते. आठवणी या आपल्या आयुष्यात फार महत्वाच्या असतात. असंख्य गोष्टी नकळत आपल्या कॅमेरा मध्ये टिपल्या जातात. एखादा फोटो काढून तो क्षण आपल्याला जगता येतो आणि यातून मला आनंद मिळतो.


“स्विमिंगची आवड”
माझ्या अनेक गोष्टी लहानपणी पासून सुरु झाल्या आहेत. त्यातलं एक स्विमिंग. आई वडिलांमुळे याची आवड लागली. एक धम्माल म्हणून स्विमिंग करतो आता कुठेही पाणी दिसलं कि उडी मारून पोहल्या शिवाय शांत बसत नाही.

“सोशली जोडलो गेलो” 
सोशल मीडिया वर व्यक्त होतो. माझ्या मते ते एक फार चांगलं माध्यम आहे. ते फार उत्तम रित्या तसेच सेन्सिबल पणे याचा वापर केला पाहिजे. सोशल मीडिया वरून अनेक चांगल्या गोष्टी करता येतात. काही अनोखा संदेश लोकांना देता येणार असेल किंवा काही गोष्टी लोकांपर्यंत पोहचवता येणार असतील तर ते सुद्धा आपण करायला हवं. या व्हर्चुअल जगात फक्त लाईक्स आणि कंमेट्स यातचं न रमता आपल्याला अनेक अनोख्या आणि कलात्मक पद्धतीने सोशल माध्यमाचा वापर करता येतो.


“बेस्ट कॉम्प्लिमेंट”
अनेक कॉम्प्लिमेंट्स येतात. मी सोशल मिडियाच्या माध्यमातून अनेक सामाजिक संस्थाशी जोडलो गेलो. ज्यांच्या सोबतीने मला काही वेगळं काम करता येतंय. जे खूप विविध तऱ्हेने आज काम करत आहेत. अश्या अनेक एनजीओ शी जोडलो गेलो. जी काही अनोखी लोकं इथून जोडली गेली हीच माझ्यासाठी बेस्ट कॉम्प्लिमेंट आहे. 

“इंडस्टीत एकत्र येऊन कामं करायला हवी” 
इंडस्ट्रीत न आवडणारी गोष्ट हीच कि खूप गुप्तता पाळली जाते. प्रत्येक नव्या प्रोजेक्ट्स बाबतीत फार गुप्तता पाळली जाते. तर खरंच याची गरज आहे का? असं मला वाटत . हि सर्वात न आवडणारी गोष्ट आहे. इंडस्ट्रीत बदल घडायला हवा हे सांगायला मी फार नवखा आहे. एक गोष्ट नक्कीच होऊ शकते ती कि सगळ्यांनी एकत्र येऊन काम केलं तर ते जास्त मस्त काम होऊ शकतं. ग्रुप मध्ये होणारी कामं किंवा या सगळ्यात प्रत्येक ठिकाणी कामातली चढाओढ वाढते. जर एक फॅमिली म्हणून एकत्र येऊन प्रत्येक नव्या गोष्टीचा विचार केला तर ते काम त्याहून उत्तम रित्या पार पाडलं जाऊ शकतं. कल्पनांची देवाणघेवाण आणि बाकी गोष्टींवर चर्चा घडून जास्त चांगल्या प्रकारे एक “हेल्दी कॉम्पिटिशन” होऊ शकते. खूप उत्तम काम लोकांपर्यंत पोहचू शकत नाही मग यामुळे लोकांना काही अनोख्या कलाकृती पाहायला मिळत नाहीत.


“सहकार्याने पर्यावरणात बदल घडवू” 
पर्यावरण आणि प्राणीप्रेम हे सगळ्यांना असतं पण त्या बद्दल काय कोणी काय करतंय का हे खूप महत्वाचं आहे. सहकार्य हा एकच मार्ग आहे, जिथून आपण काही तरी पर्यावरणाच्या आजच्या स्तिथीला तोंड देऊ शकतो. माणूस सुद्धा या सगळयाचा एक  भाग आहे. हल्ली बदलणारं पर्यावरण आणि वातावरणात होणारे बदल याबद्दल लोकांनी जाणून घ्यायला हवंय. आतापण काही फार निरोगी वातावरणात जगत नाही आहोत. आणि जगात हा मुद्दा फार ऐरणीवर आहे याचा विचार प्रत्येक माणसाने केला पाहिजे. आपल्याकडे होणारा प्लास्टिकचा वापर किती आहे आणि आपण किती त्याचा वापर करतोय हे जाणून घेणं गरजेचं आहे. अगदी छोट्या छोट्या गोष्टीचा सारासार विचार करायला हवा. नव्या गोष्टीची निर्मिती होत असताना जुन्या गोष्टीची विल्हेवाट लावणं देखील तेवढं गरजेचं आहे. आपल्याला जगण्यासाठी लागणारं निरोगी वातारण निर्माण होत नाही. पुढच्या काही वर्षात हे चित्र फार भयानक होईल. सगळ्यांनी या गोष्टी चा विचार करून त्यावर तोडगा काढायला हवा.


“इंडस्ट्रीत सगळ्यांसोबत काम करायला आवडेल” 
आता कुठे माझी सुरुवात आहे. अजून खूप काम करायचंय. पण “तुंबाड” पहिल्या नंतर मला राही बर्वे सोबत काम करायचंय. त्यांच्यासारखा जर दिग्दर्शक असेल तर काम करायला नक्कीच आवडेल.

“खऱ्या आयुष्यातला सुयश”
खऱ्या आयुष्यात सुयश फार निसर्गात रमणारा आहे. मला फार माणसं जवळ लागत नाहीत. मी एकटा जास्त असतो. मला शांतपणा आणि एकांतात राहायला जास्त आवडतं. निसर्गात रमायला आणि खूप पुस्तकं वाचायला आवडतात. काही वेळा मला पटकन राग येतो आणि मी त्यावर लगेच बोलून जातो, व्यक्त होतो. मला रिग्रेट ठेवायला आवडत नाही जे मनात आहे ते बोलून मोकळा होणारा मी आहे. मग यामुळे समोरच्याला वाईट वाटलं तरी काही वाटतं नाही कारण ते माझं फार स्पष्ट मत असतं. मी खूप स्पष्ट आणि पारदर्शक आहे. गोष्टी लपवायला मला आवडत नाहीत. मी फार शांत आणि आनंदी असतो. 

“नवी मालिका : एक घर मंतरलेल” 
मुळातं या मालिकेला भयपट म्हणता येणार नाही हि एक रहस्यमय कथा आहे. आणि हा सगळा एक थरार आहे. थ्रिलर रहस्य यातून प्रेक्षकांना अनुभवयाला मिळणार आहे. अश्या पद्धतीचा विषय मला या निमित्ताने करायला मिळतोय याचा जास्त आनंद आहे. मी आजवर अनेक प्रेमकथा, फॅमिलीच्या निगडित मालिका केल्या याला प्रेक्षकांनी फार प्रेम दिलंय काही वेगळ्या भुमिका करून पाहिल्या. या मालिकेतील “क्षितिज निंबाळकर” ची भूमिका माझ्या फार जवळची आहे. खूप हटके गोष्टी जमावणारा मुलगा आहे. गूढ स्वभावाच्या माणसाची भूमिका मी पार पाडतोय.त्याला गोष्टीच्या कथा आणि त्यामागची कहाणी जाणून घ्यायला आवडते. तो फार सरळ माणूस आहे. माझ्या फार जवळ जाणारी हि नवी भूमिका आहे. त्यामुळे मला ते करायला खूप मज्जा येतेय.


“ट्रोलर्स ना इंटरटेन करू नये” 
प्रत्येकाची अशी एक वेगळी पद्धत असते. आपल्या फॅन्सना समजून घेण्याची, त्यांना रिस्पॉन्स देण्याची. मी लोकांना यावर अजिबात इंटरटेन करत नाही. माझं आयुष्य फार खाजगी आहे मी माझ्या वैयक्तिक आयुष्यात कोणा सोबत आहे, काय करतोय, कुठे जातोय, कोण जवळचं आहे याच्याशी लोकांचं काही देणंघेणं नसावं. मी जे पडद्यावर करतो ते तुमच्या मनोरंजनासाठी तर त्यावर तुम्ही नक्कीचं आम्हाला कामाच्या बाबतीत कामाची पोचपावती द्या. पण हल्ली  सोशल मीडिया मुळे असं झालंय कि आपण कोणाच्या हि वैयक्तिक आयुष्यावर बोलू शकतो असा एक लोकांचा गैरसमज झाला आहे. हा फार वाईट आणि त्रासदायक आहे. लोकांना व्यक्त होण्याची काही सीमा राहिलेली नाहीये. लोकं बोलताना कुठलाही विचार न करता, हव्या त्या भाषेत हवं ते बोलतात. प्रेमाबद्दल आदर आहे पण लोकं कोणाच्याही खाजगी जीवनाबद्दल हव्या त्या तऱ्हेने व्यक्त होतात. इथे काही तरी मर्यादा हव्यात. वाटेल ते सल्ले देतात. हवे ते अंदाज लावतात. याबद्दल मी फार पटकन बोलतो. मी लोकांच्या अश्या कंमेटस् डिलीट करून टाकतो. अश्या लोकांना आपण पुन्हा काही रिप्लाय दिला तर ते प्रकरण अजून कुठेतरी वाढतं. जशी आमची काही जवाबदारी आहे तशी लोकांची आमच्या बद्दल बोलताना त्यांनी भान ठेवण्याची गरज वाटते. माणूस म्हणून तुम्ही कोणाला दुखवत नाही आहात ना हा विचार व्यक्त होताना, ट्रोल करताना करायला हवा. मी सगळयांना विनंती करेन कि व्यक्त होताना एकदा समोरच्या माणसाचा विचार नक्कीच करा. आमच्या जीवनातील वैयक्तिक भावनांशी जेव्हा तुम्ही खेळता तेव्हा आम्ही विरोध का करू नये! 

“अभिनेता नसतो तर पडद्यामागची दुनिया अनुभवली असती” 
अभिनेता नसतो तर मी नक्कीच फोटोग्राफर म्हणून या इंडस्ट्रीत आलो असतो. पडद्यामागे काम करायला मला आवडलं असतं. कॅमेराच्या मागे दिग्दर्शक म्हणून काम करण्याची इच्छा आहे.  अभिनेता नसतो तर नक्कीच हा प्रवास सुरु झाला असता. लोकांच्या प्रेमामुळे मी अभिनेता आहे. म्हणून जोवर अभिनेता आहे तोवर इथे काम करेन पण त्या नंतर मला पडद्यामागे राहून काम करायला जास्त आवडेल. 


“वीक पॉईंट आणि प्लस पॉईंट ” 
वीक पॉईंट हा आहे कि मी फार पटकन लोकांवर विश्वास ठेवतो आणि प्लस पॉईंट हा कि मी कोणाबद्दल कधीच मनात अढी ठेवून रहात नाही.

“भविष्यात बोल्ड विषयावर विचार करून काम करेन” 
विषय कितपत चांगला आणि मजबूत आहे यावरून ठरवेन पण विनाकारण बोल्ड सीन करण्याची गरज नसेल तर नक्कीच त्याचा विचार करून निर्णय घेईन. हल्ली अनेक वेब सिरीज येतात त्यामध्ये फार बोल्डनेस हाताळला जातो. काही वेळा याची गरज नसताना हा एक ट्रेंड म्हणून करायचा तर हे व्यर्थ आहे. हे करताना मी १० वेळा विचार करेन. लोकांना आवडतंय म्हणून फक्त त्या मध्ये बोल्ड सीन करावेत कि, त्या विषयाची गरज आहे म्हणून ते करायचं या गोष्टीचा विचार करून मी ते काम करेन.

रॅपिड फायर! “हे” कि “ते”-

१ } मालिका, नाटक कि चित्रपट : नाटक

२ }  फोटोग्राफी, अभिनय कि स्विमिंग : अभिनय

३ } मुंबई कि पुणे : मुंबई

४ } पुढचं पाऊल, दुर्वा कि बाप माणूस? :बाप माणूस

५ } आवडती अभिनेत्री हर्षदा खानविलकर, सई ताम्हनकर, तेजस्विनी पंडित, ऋता दुर्गुळे, सुरुची अडारकर : सई ताम्हनकर

६ } आवडता अभिनेता : सुबोध भावे, अंकुश चौधरी, आस्ताद काळे, सिद्धार्थ चांदेकर, सिद्धार्थ जाधव : अंकुश चौधरी

प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे “सुयश टिळक” या बहुगुणी अभिनेत्याला खूप साऱ्या शुभेच्छा.

छोट्या पडद्यावर पदार्पण करून प्रेक्षकांची मन जिंकून अवघ्या तरुणाईचा लाडका फुलपाखरु मालिकेतला मानस म्हणचेचं “यशोमान आपटे”
मराठी टेलिव्हीजन विश्वातली चॉकलेट बॉय म्हणून यशोमानची वेगळीच ओळख झाली आहे.
 मराठी रंगभूमी आणि चित्रपटातून यशोमान ने अभिनयात पदार्पण केलं, “झोपाळा, माऊ” यासारखी नाटक, “३५% काठावर पास” हा मराठी चित्रपट अश्या अनेक कलाकृतींमधून आजवर यशोमान आपल्या भेटीला आला आहे आणि आज टीव्ही इंडस्ट्रीत एक नवखा पण सुप्रसिद्ध कलाकार म्हणून नावारूपाला आलेल्या यशोमान सोबत आम्ही काही खास गप्पा मारल्या. त्याचा हा अभिनय कारकिर्दीचा प्रवास जाणून घेऊ या प्लॅनेट मराठीच्या “स्टार ऑफ द वीक” मध्ये. 

तुझ्या पार्श्वभूमी बद्दल काय सांगशील?

माझ्या घरात बालपणापासून अभिनयाच वातावरण होतं. माझे बाबा फ्रीलान्सर लेखक आहेत. काका दिग्दर्शक. एकदम इंडस्ट्रीमय वातावरण होतं पण तेंव्हा मी  अभिनय करायचं काही ठरवलं नव्हतं. मला स्टेज वर उभं राहायला सुद्धा दडपण यायचं. ध्यानीमनी नसताना  अभिनयात पदार्पण झालंय! ११ वीत असताना कॉलेज मधल्या नाट्य मंडळात गेलो मग पहिली एकांकिका केली. त्यासाठी बेस्ट प्राईझ मिळालं. मग तिथे कुठे तरी वाटलं अरे आपण हे करू शकतो. एक मनात आत्मविश्वास निर्माण झाला. अभिजीत खाडे, अंबर हडप, यांच्या सोबत काम केलं. गणेश पंडित यांनी खूप अभिनयातले बारकावे शिकवले. २ नाटकं, चित्रपट केले मग फुलपाखरू साठी ऑडिशन दिली आणि मग इथे सिलेक्शन झालं आणि टेलिव्हिजन वरचा प्रवास सुरु झाला.
फुलपाखरू या मालिकेतील तुझ्या स्वतःच्या व्यक्तीरेखे बद्दल काय सांगशील?
     मानस आणि माझ्यात काही फारसा फरक नाही आहे. मानसला गाणं गायला तसेच गिटार वाजवायला ही येतं. हे मला सुद्धा येत फक्त काही काही गुण आमच्यात जुळतं नाहीत. तो फारच सोज्वळ वैगरे आहे तसा मी फारसा नाही आहे. मानस ची व्यक्तीरेखा साकारताना फार मोकळेपणाने वागतो आम्हाला मंदार देवस्थळी यांनी फुलपाखरू च्या पहिल्या दिवसापासून सांगितलं होतं. तुम्ही नॅचरल अभिनय करा. 


पुर्णिमा तळवलकर तसचं ऋता दुर्गुळे या सारख्या अनुभवी कलाकारां बरोबर काम करतानाचा अनुभव कसा आहे?

अनुभव हा नेहमीच काही ना काही शिकवून जातो. अनुभव मस्तच आहे. कारण अनेक सहकलाकार आणि त्यात सुद्धा अनुभवी कलाकार सोबत काम करताना एक वेगळा अनुभव असतो. पूर्णिमा आणि ऋता यांच्या कडून खूप काही शिकलोय, शिकतोय! त्यांचे अनुभव आणि या गोष्टीतुन आपण काम करताना काय काय गोष्टी लक्षात ठेवून काम करायला हवं हे समजत. ऋता ने या आधी मालिकेत फार काम केलंय तर तिच्या कडून अनेक गोष्टी उलगडत गेल्या. मालिकेचं शूटिंग कसं होत किंवा प्रमोशन इव्हेंट्स बद्दल सांगते तर या गोष्टी समजतात. पूर्णिमा तळवलकर आणि माझे मालिकेतील बाबा यांच्या कडून इंडस्ट्रीत कसं रहावं आणि कोणत्या प्रसंगाला कसं वागायचं हे ते सांगत असतात. बाकी त्याच्या अभिनयाच्या शैलीतून खूप काही शिकायला मिळतं. मग या गोष्टी मला काम करताना उपयोगी पडतात.


नाटक, सिनेमा किंवा मालिका या पैकी पुढे काम करायला जास्त कुठे आवडेल?

 
  मी नाटकपासून सुरुवात केली आहे की रंगभूमीवर काम करताना त्याच्याशी एक नात निर्माण होत. रंगभूमीची ओढ कायम मनात आहे. त्यामुळे नाटक करायला नक्कीच आवडेल पण मालिका संपल्यानंतर एखादा चित्रपट करायला जास्त आवडेल. आता नाटक आणि चित्रपट हे कसं जमून येईल ठाऊक नाही पण दोन्ही कडे काम करण्याची कायमच इच्छा आहे.  

 
 कोणत्या नावाजलेल्या कलाकारां बरोबर काम करण्याची इच्छा आहे? 


     अनेक बॉलिवूड मधले कलाकार आहे ज्यांच्या सोबत एकदा तरी काम करायचं आहे. इरफान खान, नसरुद्दिन शहा, आमिर खान आणि अमिताभ बच्चन यांच्या सोबत ड्रीम वर्क करायचंय. मराठीत विक्रम गोखले सरांसोबत सुद्धा काम करायचं.


अभिनेता झाला नसतास तर कोण झाला असतास? 
   अभिनयात पदार्पण करायचं हे आधी काही ठरलं नव्हतं. मी ११ वित कॉमर्स साठी ऍडमिशन घेतलं आणि मग नंतर कॉलेज मधलं नाट्य मंडळ मध्ये जायला लागलो. कॉमर्सची पाश्वभूमी असल्या करणाने सीए किंवा सीएस करणार होतो. अभिनेता नसतो तर सीए झालो असतो .   
तुझा आदर्श कोण आहे? 
      माझा पहिला आदर्श माझे बाबा आहेत. प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक गॉड फादर बापमाणूस असतो तो माझे बाबा आहेत! बाबा याच क्षेत्रात असल्या करणाने खूप गोष्टी शिकायला मिळतात. आयुष्यात अनेक समस्या असू देत किंवा कामासंबधित अनेक अडचणींना सामोरं जाण्यासाठी ते मदत करतात, मार्गदर्शन करतात. त्यांच वाचन अफाट आहे. खूप गोष्टी शिकतो. आणि दुसरे आदर्श माझे काका ते एक दिग्दर्शक होते पण त्याच्या सोबत काम करण्याची संधी नाही मिळाली. पण इंडस्ट्रीत काम करताना अनेकांकडून त्याच्या बद्दल खूप गोष्टी ऐकायला मिळतात. ते कसे शिकवायचे हे अनेकांकडून ऐकायला मिळतं. पण त्यांच्या सोबतीने काम करण्याची संधी नाही मिळाली. 
तू अभिनेता म्हणून फेमस तर आहेसच पण तू उत्तम गातोस सुद्धा. ही फक्त आवड आहे की भावी आयुष्यात आम्हाला पार्श्वगायक म्हणून यशोमान ऐकायला मिळणार आहे? 
     गाण्याच्या बाबतीत मी गाणं शिकलो नाही आहे. हा एक छंद आहे. गाण्याची आवड खूप आहे म्हणून मी या क्षेत्रात पाऊल असं ठेवणार नाही. मंदार देवस्थळी यांनी मला ती एक संधी दिली म्हणून मी प्ले बॅक गायक म्हणून गायलो अशी संधी कोणत्या दिग्दर्शकाने दिली तर ठीक आहे पण ही एक आवड आहे आणि आवडच राहणार. 



इंस्ट्रीमध्ये आता तसा बराच वेळ झाला वावरतोयस, कोणत्या गोष्टीची खंत आहे का?

    खूप गोष्टीची खंत जाणवते एक अभिनेता किंवा कलाकार म्हणून इथे प्रत्येक जण काम करत असताना त्यांच्या विषयी अफवा आणि त्या व्यक्तीला हवं तसं ट्रोल केलं जातं यावर उपाय म्हणून याकडे दुर्लक्ष करावं पण मग प्रेक्षकांच्या मनात त्या अभिनेत्या किंवा अभिनेत्री बद्दल एक फ्रेम तयार होते. ते त्याला त्याच दृष्टीकोनातून बघायला लागतात. दुसरी गोष्टी आपल्याकडे तंत्रज्ञान एवढं अफाट आहे की त्यांच्या वापराने आपण खूप काही करू शकतो. शूटिंग करताना तंत्रज्ञानचा वापर करून आपण कलात्मक घडवू शकतो आणि सादर करू शकतो. दर्जेदार काम थोडं कमी होतंय. अनेकदा चांगल्या कथांना न्याय मिळत नाही मग कुठेतरी यात निर्माता किंवा कथाकार यांच्या समस्या आहेत मग यामुळे आपल्याकडे चांगले चित्रपट बनत नाहीत. मराठी प्रेक्षकांना एका विशिष्ट शैलीतील कामं बघण्याची सवय झाली आहे तर त्याचा दृष्टीकोन बदलला पाहिजे. प्रेक्षक वर्गाची विचारसरणी बदलली पाहिजे. हल्लीची तरुणाई वेब सिरीज बघते, त्यांना ते आवडतंय पण मग मराठीत सुद्धा अश्या तऱ्हेच्या वेब सिरीज यायला हव्यात. एकाच फ्रेम मधून सगळं बघणं चुकीचे आहे. नव्या विषयांवर विचार करणारे अनेक कार्यक्रम, रोजच्या जिवनातील गोष्टी दाखवल्या गेल्या पाहिजेत. सेक्स, बोल्डनेस हा मराठीत दाखवला तर त्याला प्रेक्षक नावं ठेवतात पण हीच विचारसरणी बदलून प्रेक्षकांचा दृष्टिकोन दृढ व्हायला हवा. 

प्लॅनेट मराठी तर्फे या उत्कृष्ट कलाकाराला खूप शुभेच्छा !!!

मराठी इंडस्ट्रीत “पिट्या” या नावाने ओळखले जाणारे रमेश परदेशी..
अनेक हटके भूमिका पार पाडून अभिनयाची शैली जपणारा अभिनेता.. 
अभिनयाच्या सोबतीने फिटनेसची हि आवड जपून फिटनेस फ्रिक राहणारा…

मालिका आणि चित्रपटांतून आपलं मनोरंजन करणारा , प्लॅनेट मराठी चा या आठवड्याचा स्टार ऑफ  द वीक अभिनेता रमेश परदेशी उर्फ “पिट्या” बद्दल जाणून घेऊ या काही खास गोष्टी….

1.नुकत्याच गाजलेल्या “मुळशी पॅटन” मध्ये काम करताना काय अनुभव होता?
   प्रत्येक चित्रपटाचा अनुभव हा अनोखा असतो. मी आणि प्रवीण गेली ४० वर्ष सोबत काम करतोय. हा अनुभव शब्दात व्यक्त करू शकत नाही एवढा समृद्ध करून जाणारा आहे. चित्रपटाचं शूट हे सगळं खऱ्या लोकेशन वर झालंय त्यामुळे मी एक कलाकार म्हणून या चित्रपटाचा भाग होतोच पण creative production ची संपूर्ण जवाबदारी माझ्यावर होती.  हा चित्रपट आणि याचा विषय हे करणं एक टास्क होता. मोहन जोशी, उपेंद्र लिमये यांच्या सोबतच बॉंडिंग आधीपासून मस्त आहे ते यामुळे अजून वाढलं. एक अनोखा टास्क होता हा.. 

Still from “Mulshi Pattern”

2.फिटनेसचं तुमच्या आयुष्यात काहीसं अनोख स्थान आहे त्याबद्दल काय सांगाल?
     आमच्या घरात एक नियम होता तो म्हणजे “व्यायाम” करण्याचा. मी घरात एकटा मुलगा असल्यामुळे आमच्याकडे हा नियम काटेकोर पणे पाळला जायचा आणि जर व्यायाम नाही केला तर जेवायला मिळायचं नाही. म्हणून व्यायाम करण्याची सवय लागली. मला मुळशी पॅटन साठी दीड वर्ष आधी पासून तयारी करायला लागली होती. एक कलाकार म्हणून फिट राहणं फार महत्त्वाचे आहे म्हणून फिटनेस आणि माझं हे नातं अतूट आहे. 

3.इंडस्ट्री मधला जवळचा मित्र किंवा मैत्रीण कोण? 
  अर्थातचं “प्रवीण तरडे”

4.रेगे, देऊळ बंद, किंवा मुळशी पॅटन असो ह्या तिघांमध्ये हि कॉमन फॅक्टर आहेत प्रवीण तरडे.. काय सांगाल ह्याबद्दल? 
    आम्ही लहानपणा पासूनच एकत्र आहोत. त्यामुळे फक्त या तीन चित्रपटासाठी नव्हे तर आयुष्यात प्रवीण तरडे हा प्रत्येक ठिकाणी कॉमन फॅक्टर आहे. त्याचा पहिल्या एकांकिकेचा हिरो मीच होतो. 

5.हिंदीत तुम्ही अजय देवगण सोबत एका दर्जेदार चित्रपटात काम केलं तो अनुभव कसा होता? अनुभव अफलातून होता. अजय देवगण फार स्मित भाषी आहेत. प्रत्येक सहकलाकाराला समजून घेऊन काम करतात. भारी आहेत ते. एखाद्या नव्या व्यक्तीला अगदी छान समजून घेऊन काम करण्याची संधी ते देतात. खूप कमी बोलणारे असले तरी त्यांचा स्वभाव लोकांना भावतो.


6.”उद्गार पुणे” या बद्दल काय सांगाल?
उद्गार पुणे ही मी, प्रवीण तरडे आणि अनिरुद्ध आम्ही तिघांनी उद्गार पुणे ची स्थापना केली. या नाट्य संस्थे अंतर्गत आम्ही अनेक एकांकिका केल्या पुषोत्तम करंडक चा बेस्ट अभिनेत्याचा पुरस्कार मिळवला. सिक्वेन्स हा दोन अंकी प्रयोग केला. तेव्हा सुनील कुलकर्णी हे आमचे गुरू होते त्यांच्या सहकार्यांने खूप काम, अनेक एकांकिका केल्या. अजून एक गोष्ट “उद्गार पुणे” आवर्जून करते ती म्हणजे दर १ जानेवारी ला आम्ही “निर्व्यसनी दिन” साजरा करतो.


7.आजवरच्या अभिनय कारकिर्दीतला खास क्षण कोणता?
     मुळशी पॅटन मध्ये माझा पोलीस स्टेशन मधला एक सीन आहे तो सीन बघून माझ्या वडिलांनी मला फोन केला आणि तू एकदम भारी काम केलं अस सांगितलं. ही कामाची पोचपावती फार खास आणि आठवणी मधली होती. आपल्या कामाचं आपल्या एवढ्या जवळच्या व्यक्तीने कौतुक केलं हा क्षण फार मोलाचा आणि आठवणीतला आहे.


8.”पिट्या” हे नाव कसं पडलं?
 
  मला घरी लहानपणी सगळे पिंट्या म्हणायचे पण मग मित्रांनी या पिंट्या चा पिट्या केला खरंतर आज हे नाव माझी इंडस्ट्री ओळख निर्माण करणार आहे. सगळेच याच नावाने ओळखतात. 


9.सक्रिय राजकारणात येण्याचा काही मानस?     

नाही बिलकुल राजकारणात येण्याचा मानस नाही. पण मला मराठी चित्रपटासाठी काही तरी काम करायला नक्की आवडेल. खासकरून आपल्याकडे निर्मात्यांना अनेक गोष्टी सहन करायला लागतआहेत. निर्मात्याला जगवलं पाहिजे. आपल्याकडे निर्माता जगला तरंच चित्रपट जगेल. 


10.गेले अनेक वर्ष इंडस्ट्री खूप जवळून पाहत आलेला आहेत.. कोणती गोष्ट खटकते?
 
 इंडस्ट्रीत एकच गोष्ट खुपते ती म्हणजे की सगळ्यांनी सगळ्या सह कलाकारांचं कौतुक करावं किंवा त्यांना प्रेरणा दयावी. इथे माझ्या मित्राचा चित्रपट आहे मग मी त्याला शुभेच्छा देईन आणि हा दुसरा मित्र नाही तर याला नाही असं व्हायाला नको. आपल्या मराठीत सगळ्यांना एकमेकांना सहकार्य करावं. एखाद्याचं काम आवडलं तर मनापासून कौतुक करावं इथे उगाचं दुजाभाव करायला नको हीच एक गोष्ट फार मला खुपते. 

प्लॅनेट मराठी तर्फे या उत्कृष्ट कलाकाराला खूप खूप शुभेच्छा!!!

नाटक, चित्रपट ते मालिकांमधून उल्लेखनीय कामगिरी… 
बालकलाकार ते हरहुन्नरी अभिनेता… 
मराठी बिग बॉस मधला अनोखा खेळाडू….
दुनियादारी ते क्लासमेट चित्रपटवारी….
अभिनय ते राजकारण…. 
मी नथुराम गोडसे बोलतोय, बहुरूपी पुलं, नाट्यकलाकारी..
.

STAR OF THE WEEK -5

स्वागत करू या आठवड्याच्या
 प्लेनेट स्टार ऑफ़ द वीक चा
सुशांत शेलार

  1. लहानपणा पासूनचं या क्षेत्रात आहेस तर काय वेगळा अनुभव आहे?
       आपली आवड ज्या क्षेत्रात आहे तिथे काम करून करियर घडवणं हे प्रत्येकाच स्वप्न असत. मला ही संधी मिळाली आवडीच्या क्षेत्रात काम करायला मिळतंय यातच सगळं सुख आहे. आवड हे करियर होणं आणि त्यातच सात्यत्याने नव्या प्रकारे काम करत राहणं ही फार भाग्याची गोष्ट आहे. 
    2. नाटक, मालिका आणि चित्रपट या सगळ्या माध्यमातून कामं केली आहेस तर काय वेगळपण आहे कामाचं? सर्वात आवडतं माध्यम? 
        तिन्ही माध्यम आवडीची आहेत. प्रत्येक माध्यम हे वेगळं आहे. कारण मालिका, चित्रपट आणि नाटक या सगळ्याच माध्यमाचा प्रेक्षकवर्ग  वेगळा असतो. कामाची पद्धत वेगळी असते हे वेगळेपण अनुभवायला मिळतंय. लोकांची प्रत्येक कामासाठी मिळणारी दाद आणि प्रतिसाद हा खूप मोलाचा असतो. चित्रपट हा अजरामर असतो तो कित्येक वर्ष आपल्याकडे टिकून राहतो. नाटक हे माध्यम वेगळं आहे कारण नाटक दरवेळी वेगळं भासतं. नाटक हे एक असलं त्याचे खूप प्रयोग झाले तरी प्रत्येक प्रयोग हा नवखा असतो. नाटक हा एक लाइव्ह अनुभव असतो आपल्या डोळ्यासमोर काही तरी घडतंय आणि आपण ते पाहतोय म्हणून नाटकाचा प्रत्येक प्रयोग हा यासाठी अनोखा असतो. तिन्ही माध्यमातून काम करणं सुद्धा तेवढच मस्त आहे. 
    3.नव्या नाटका विषयी काय सांगशील?
         मला या नाटकात विनोदी भूमिका करायला मिळाली आहे तर ही एक अभिनयाची वेगळी बाजू लोकांना समजते आहे. मी विनोदी भूमिका सुद्धा करतो हे या निमित्ताने लोकांना समजलंय. प्रत्येक वेळी नाटकात काम करण्याचा, लोकांच्या अनेक प्रतिक्रिया येतात. नाटक संपल्या वर ही दाद आणि पोचपावती अनोखी असते. 

 4. बिग बॉस मराठी या रिऍलिटी शो चा अनुभव कसा होता?

   खूप भन्नाट अनुभव होता.  मी या आधी कधी बिगबॉस पाहिलं नव्हतं. गेलो खेळलो पण मी मध्येच गेम सोडून आलो याच फार वाईट वाटलं. 


5. इंडस्ट्रीत आवडणारी व्यक्ती किंवा बेस्ट फ्रेंड? 
   खूप आहेत असं एका कोणाचं नाव सांगणं कठीण आहे . अंकुश चौधरी, जितेंद्र जोशी आणि संजय जाधव हे तिघे फार जवळचे मित्र आहेत. 

6. अभिनयाच्या सोबतीने एखादी अशी गोष्ट जी फार जवळची आहे?
शिवसेना ( राजकारण ) 


7. इंडस्ट्रीत ड्रीम वर्क कोणासोबत करायचं? 
   इंडस्ट्रीत ड्रीम वर्क अमिताभ बच्चन सरांसोबत करायचं. 
8. भविष्यात निर्माता तसेच दिग्दर्शक होण्याचा काही मानस? 
     मी या आधीच निर्मिती क्षेत्रात पदार्पण केलंय लवकरचं दिग्दर्शन सुद्धा करेन. 


9. एक अनुभवी कलाकार ह्या कलावंत ह्या नात्याने अभिनय क्षेत्रात येऊ इच्छिणाऱ्या होतकरू कलावंतांना काय सांगशील?
   ही इंडस्ट्री फार मोठी आणि अनुभवी लोकांनी समृद्ध अशी आहे इथे येण्याचं अनेकांच स्वप्न असतं त्यांना एवढचं सांगेन की खूप जास्त सिरीयस होऊन काम करा. हल्ली कोणालाही वाटत की आपण कलाकार होऊ पण इथे कष्ट करून नाव कमावत येत त्यामुळे सगळ्या गोष्टीचा सारासार विचार करून इथे यावं एवढचं सांगेन. 


10. सक्रिय राजकारणात प्रवेश करावासा वाटतो का? आणि केल्यास कोणत्या पदावर विराजमान व्हायला आवडेल?
    आधीच राजकारणात प्रवेश झाला आहे. माझ्यासाठी पद महत्त्वाचं नाही. मी चित्रपट आणि नाट्य परिषेदेच्या मंडळात आहे त्यामुळे लोकांना मला मदत करायला आवडते. राजकारण करण्यापेक्षा समाजकाराण करायला आवडेल. लोकांना माझ्या कामातून मदत व्हावी हीच इच्छा आहे.

काळा घोडा @२०
   मुंबईत दरवर्षी जिथे कलांचा उत्सव साजरा केला जातो अश्या “काळा घोडा फेस्टिवल” ला येत्या २ फेब्रुवारी पासून सुरु होत आहे. १९९९ पासून या अनोख्या कलात्मक फेस्टिवलची मुहूर्तमेढ रोवली गेली. हा जरी कलाकृती आणि कलाकारी कलंदरी व्यक्तीचा उत्सव असला तरी इथे अनेक अफलातुन गोष्टी बघायला मिळतात. सगळेचं कलाकारी लोक या फेस्टिवल ची आतुरतेने वाट बघत असतात. यंदा या फेस्टिवलचं विसावं वर्ष आहे. या फेस्टिवल मध्ये व्हिजुयल आर्टस्, डान्स, संगीत, नाटक, चित्रपट, साहित्य यांच्या सोबतीने विविध इव्हेंट्स ची हि लगबग इथे तुम्हाला अनुभवायला मिळणार आहे. २ ते १० फेब्रुवारी दरम्यान हा फेस्टिवल रंगणार असून तुमच्या अनेक कलागुणांना वाव देण्यासाठी हा फेस्टिव्हल एक पर्वणी ठरणार आहे.

credit: kalaghodafestival

या वर्षी महात्मा गांधी यांची १५० वी जयंती आहे त्यांनी देशासाठी जे योगदान दिलंय त्याला या फेस्टिवल मधून मानवंदना देण्यात येणार आहे. अनेक नव्या गोष्टींचा संगम इथे बघायला मिळतोच पण आपल्याला खूप गोष्टी या फेस्टिव्हल दरम्यान शिकायला मिळणार आहेत. लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत सगळ्यांचचं लक्ष वेधून घेणाऱ्या या फेस्टिवल मध्ये यंदाचं विसाव्व वर्ष अगदी दणक्यात साजरं केलं जाणार आहे. कलांचा अनोखा उत्सव असलेल्या या फेस्टिवल ची सगळ्यांना उत्सुकता आहे .

२० वर्षांचं हे सेलिब्रेशन कोणत्या प्रकारे साजर केलं जाणार आहे हे बघू या… कलिनरी डीलाइट्स, डॉक्यूमेन्ट्री स्क्रिनिंग,  द मॅजिक ऑफ फ्लूट ( पद्मविभूषण पंडित हरिप्रसाद चौरसिया यांचं खास  बासरीवादन ) , द नॅशनल हिरोज, गेट सेट ड्रोन, साहित्य, टच अ कार्ड, हिट द डान्स फ्लोर, हेरिटेज वॉक, खूप सारे कलात्मक स्टॉल आणि भन्नाट खरेदी…


१ ) अ ट्रीट फॉर द मूवी ( enthusiast ) इनथुझिएस्टीक :  “तुंबाड” आणि “बधाई हो” सिनेमाच्या कास्ट आणि टीम सोबत गप्पा रंगणार आहेत. 

pc: kalaghodafestival

२ ) पीपल कॉल्ड काला घोडा : काळा घोडा असोशियन तर्फे द पीपल्स प्लेस प्रोजेक्ट्स सह पुस्तकाचा प्रकाशन सोहळा. फेस्टिवलचा वीस वर्षाचा इतिहास यातून उलगडणार आहे. 

३ ) डान्स इट  आऊट : पाश्चिमात्य ते भारतीय शास्त्रीय नृत्य यांचे फ्युजन या मध्ये सादर होणार आहे.

४ ) हेरिटेज वॉक : मुंबई मधली अनेक हेरिटेज ठिकाणं यातून लोकांना दाखवली जाणार आहेत.

५ ) टू डिकेड्स ऑफ मूवीज : या वर्षी वीस वर्ष पूर्ण करत असलेले सिनेमाचं स्पेशल स्क्रीनिंग या फेस्टिव्हल मध्ये केलं जाणार आहे.

६ ) फँटसी लेखन शाळा : तुम्हाला लिहिण्याची आवड असल्यास ही कार्यशाळा तुमच्या लेखन कौशल्य लोकांसमोर घेऊन येण्यासाठी उत्तम संधी आहे. छोटी आणि काही तरी वेगळी फँटसी स्टोरी यात लिहायची आहे.
  अश्या प्रकारे यंदाच्या काळा घोडा फेस्टिव्हल मध्ये अनेक भन्नाट कार्यशाळा, इव्हेंट्स ची लगबग आणि शॉपिंग प्रेमींसाठी खरेदीची रेलचेल इथे तुम्हाला अनुभवायला मिळणार आहे. तुम्ही सुद्धा या कलात्मक “काळा घोडा फेस्टिवल” ला नक्की भेट द्या.

pc: kalaghodafestival

पत्रकारिता ते अभिनय हा अनोखा प्रवास साकारणारी अभिनेत्री.. अभिनयाच्या सोबतीने नॅट जिओ या प्रसिद्ध वहिनीसाठी कथा लेखक म्हणून काम.. 
अनेक नाटकांमधून अभिनयाची छबी उमटवणार्या अभिनेत्रीचा हा अनोखा पल्ला पुढे नाटक आणि मालिकांसोबतीने चालू ठेवून आज यशस्वी अभिनेत्री म्हणून नाव संपादन करणारी…

प्लॅनेट मराठी च्या या आठवड्याची स्टार ऑफ द  वीक

अभिनेत्री “सुरभी भावे”

1. तु मिलिटरी शाळेतुन शिक्षण पूर्ण केलंयस तर त्या बदल काय सांगशील? 

मी साधारण पाच वर्ष मुलींच्या सैनिकी शाळेत होते. राणीलक्ष्मीबाई मुलींची सैनिकी शाळा जी आशिया खंडातील पहिली फक्त मुलींसाठी सुरू केलेली सैनिकी शाळा होती आणि मी त्यांच्या पहिल्या बॅच ची विद्यार्थीनि असल्यामुळे मला याचा अभिमान आहे. त्याच्या अनेक चाचण्या असतात त्या पूर्ण करून मी तिथे पोहचले आणि पुढील प्रवास सुरु झाला. मी घडण्या मागे त्या शाळेचा खूप जास्त मोलाचा वाटा आहे. इथली शिस्त आणि बाकी नियम यामुळे खुप स्वावलंबी झाली लहान वयात “सेल्फ डिफेन्स” चे धडे इथे गिरवले. नेतृत्व आणि निर्णय क्षमता लहानपणीचं अवगत झाली. आत्मविश्वास हा इथून मिळाला. माझ्या दोन्ही शाळांचा माझ्या जीवनात मोलाचा वाटा आहे. सैनिकी शाळेत फक्त पत्रव्यवहार असायचा त्यामुळे मनोरंजन म्हणजे माझ्या गप्पाचा कार्यक्रम असायचा. मी उत्तम हॉर्स रायडर झाले. सोबतिने कराटे शिकले, ब्राउन बेल्ट मिळवला. त्यामुळे नक्कीच माझ्या आयुष्यात मिलिटरी शाळेचा खूप जास्त महत्वाचा वाटा आहे. ह्यांनीच मला घडवलं.

2. अनेक प्रसिद्ध न्यूज चॅनेल वर तु या आधी काम केलंयस, हा पत्रकारिता ते एक अभिनेत्रीचा प्रवास कसा घडला?
  मी १२ वी नंतर स्मिता तळवलकर यांच्या सोबत अभिनयाची कार्यशाळा करत आसताना मला मास मीडिया या कोर्स बद्दल समजलं मला अनेक नव्या गोष्टी शिकायला आवडतात म्हणून हातात एक पदवी असावी आणि नव्या गोष्टी शिकायला मिळाव्यात म्हणून मी मास मीडिया पूर्ण केलं. भूमिगत चळवळीत माझे आजोबा पत्रकार होते त्यामुळे त्यांचा कडून कुठे तरी ही एक गोष्ट माझ्या मध्ये आली असं मी समजते. पत्रकारिता पूर्ण करून तेव्हा मी (स्टार माझा) एबीपी माझा तिथे मी इंटर्नशीप करत होते.  आणि ते काम मनोरंजन क्षेत्रासाठी करत होते. त्यामुळे अनेक स्टारच्या मुलाखती घ्यायला जायचे पण मग तेव्हा वाटायचं अरे नाही आपण मुलाखत देण्याचा साईडला असायला हवं. आपली कोणीतरी मुलाखत घेणं ही गोष्ट फार छान , मज्जा असते. वडील गेल्यामुळे अनेक गोष्टींची जवाबदारी माझ्यावर पडली मग आपण थोडं काम करून पैसे जमा करू असं ठरवलं मग अनेक मीडिया साठी कामं केली हे करताना आपण आता काही तरी वेगळं करायला हवं ही जाणीव झाली. मग ऑडिशन द्यायला लागले थोडीफार काम हातात येत गेली. मग त्यानंतर पुरुषोत्तम बेर्डे यांच्या व्यावसायिक नाटकासाठी ऑडिशन दिली आणि मला माझं पहिलं नाटक मिळाल . दिग्गज लोकं या नाटकात होते. रोहिणी हट्टंगडी यांच्या सोबत पहिलं काम करायला मिळाल.  त्या आधी सुमित राघवन सोबत काम केलं.  करियर च्या सुरुवातीलाच मला दिग्गज लोकांच्या सोबतीने कामकरण्याची संधी मिळाली.


3. अभिनय क्षेत्रात पहिलं पाऊल केव्हा पडलं?
सह्याद्री वाहिनीसाठी एका मालिकेत काम केलं होत..  तर ते खऱ्या अर्थाने अभिनय क्षेत्रातील पाहिलं पाऊल म्हणता येईल.

4. तू अनेक दिग्गज व्यक्तींसोबत मालिका आणि नाटकांमधून कामं करतेयस.. ह्या अनुभवाबद्दल काय सांगावस वाटेल? 
करियरच्या सुरुवातीला मला अनेक दिगग्ज व्यक्तींसोबत काम करण्याची संधी मला मिळाली. इथे अनेक चांगली माणस भेटली. अगदी सुरुवातीलाच सुमित राघवन, चिन्मयी सुमित, उदय सबनीस, रोहिणी हट्टंगडी, चिन्मय मांडलेकर, महेश भाटकर, राहुल मेहेंदळे, सुयश टिळक, नीलकांती पाटेकर आणि आता सुबोध भावे अश्या अनेक  दिग्गज मंडळी सोबत कामं करायला मिळाली. यांचा एवढा आनंद आहे आणि निश्चितच यातून खूप अभिनयाचे बारकावे शिकायला मिळतात. प्रत्येक वेळेला त्या-त्या व्यक्ती कडून काही न काही शिकत गेले. पण त्यांच्या वागण्या बोलण्यातून ते कसं काम करतात हे मला समजून घ्यायला आवडत. लोकांना समजून घेऊन, त्यांना न्याहाळुन काम करायला आवडतं. लोकांची देहबोली बघायला आवडते. मी हिस्टरी चॅनेल साठी लोकांच्या देहबोली वर मी लिखाण करायचे या सगळ्यांचा आता उपयोग होतोय. रोहिणी ताई कडून खुप शिकत गेले. त्या वेळो वेळी मला सल्ला द्यायचा असच करत मी अनेक लोकांकडून शिकत गेले . स्वतःला फार भाग्यवान समजते की मला ती संधी मिळाली आणि मी यातून दिग्गजांसोबत काम करत गेले. माणूस म्हणून तुम्ही चांगले असाल तर तुम्ही चांगले कलाकार नक्की होऊ शकतो.  खूप विशलिस्ट आहे अनेकांसोबत काम करायची आहेत. 

5. एक अभिनेत्री म्हणून तु जेव्हा पत्रकारिता या क्षेत्राकडे बघतेस तेव्हा काय वेगळं पण जाणवतं?
   अभिनेत्री म्हणून जेव्हा पत्रकारितेकडे बघते तेव्हा अर्थात जुने दिवस पुन्हा डोळ्यासमोर उभे राहतात. तेव्हा एक पत्रकार म्हणून कोणाची तरी मुलाखत घ्यायची आता आपली कोणी तरी मुलखात घेतं ही जी काही भावना आहे ना यातच सगळा आनंद आहे.  वेगळं पण यासाठी जाणवत तेव्हा पत्रकार होते आता अभिनेत्री आहे.  एक स्वप्न आहे की अमित भंडारी सरांनी माझा अभिनेत्री म्हणून इंटरव्ह्यु करावा पण यासाठी खूप मोठा पल्ला अजून गाठायचा बाकी आहे. 
 6. ड्रीम रोल??
ड्रीम रोल वैगरे असा कधी विचार नाही केला.  पण मला असं वाटतं की भविष्यात अनेक वेगळ्या थाटणीच्या भूमिका मला करायला मिळाव्यात.  त्यामुळे मी जो रोल करेन तो कोणासाठी तरी ड्रीम रोल व्हावा अशी माझी इच्छा आहे. पण कदाचित सदमा मधल्या श्री देवीचा जो रोल आहे तो मला करायला आवडेल .   

7. एक कथा लेखक, सूत्रसंचालक आणि आता अभिनेत्री.. कश्यात जास्त रमतेस?
मला नव्या गोष्टी शिकायला आणि जाणून घ्यायला फार आवडतात त्यामुळे मी खूप काही करत असते. लेखक, सूत्रसंचालक की अभिनेत्री यातलं काही तरी एकच निवडायचं झाल्यास अर्थात अभिनय.   

8. खाजगी आयुष्यात सुरभी कशी आहे?
   खाजगी आयुष्यात सुरभी फार बडबडी , अवखळ आणि दंगेखोर आहे . मी गप्पिष्ट आहे त्यामुळे मला शांत बसणं आवडत नाही मी खाजगी आयुष्यात फार मस्ती करणारी वैगरे आहे.   

9. इंडस्ट्री मधील कुठली गोष्ट खुपते?
  इंडस्ट्री मधली असली कुठलीच गोष्ट मला खूपत नाही कारण प्रत्येक जण आपल्या परीने इथे काम करत असत ते आपल्या कामातून नाव मिळवत असतात त्यामुळे मला तरी इंडस्ट्री मध्ये काही गोष्टी खुपत नाही. 

10. एखादा लक्षात राहिलेला प्रसंग?? मग तो चांगला असो किंवा वाईट..   

 आठवणी मधले किस्से तसे बरेच  आहेत, पण नाटक करत असताना त्यात मी खूप छळणारी सून असा रोल केला होता मला एक आजी चक्क मला मारायला आल्या पण त्या नंतर आम्हाला त्यामागची खरी कहाणी समजली. त्यांच्या सुनेने त्यांना मारलं होत त्यामुळे त्यांनी कदाचित ते पात्र त्यांना आपलंसं वाटलं असावं. तुला पाहते मधली पिंकी मावशी हे पात्र साकारत असताना परवा एक आजी भेटल्या त्यांनी विचारलं तू ईशा ची मावशी ना मी हो म्हटलं आणि नंतरची त्यांची प्रतिक्रिया एवढी कमाल होती त्यांनी असं सांगितलं की हा भुरचटपणा जरा कमी करा. अनेक सल्ले दिले पण माझ्यासाठी ही माझ्या कामाची पोचपावती होती. लोकांना हा भोचकपणा एवढा भावाला ते लोकांनी आपलंसं करून घेतलं. सख्या रे करताना प्रिया पाठारे सासू होती आणि खूप छळणारी सासू होती तर एका बाईने भेटून सांगितलं की कसं एवढं सहन करतेस वैगरे . आता पर्यंत लोकांनी प्रत्येक भूमिकेवर तेवढं प्रेम केलंय. लोकांची थेट पावती मिळणं हे अनोखं असतं.


11. मी टू मोहीम चालू असताना मराठी इंडस्ट्री मधून कोणीचं काही बोललं नाही.. तू काय सांगशील ह्यावर? 

मराठी इंडस्ट्री ही एवढ्या लोकांनी भरलेली आहे की इथे वेगळ्या वेगळ्या तऱ्हेचे लोक आपल्याला भेटत असतात. त्यांचा एकमेकांवर विश्वास असतो त्यामुळे कदाचित मी टु मोहीम आपल्या इंडस्ट्रीत घडली नसावी अस माझं स्पष्ट मत आहे. विश्वासाच्या जोरावर इथे लोक एकमेकांशी जोडली आहेत.

  12.तुझ्या सोशल मीडिया पोस्ट वरून तुला गायनाची सुद्धा आवड आहे हे समजतं.. काही रियाज वगैरे करतेस कि फक्त आवड?
    हो गायनाची आवड आहे . घरात किंवा सेट वर कधी मोकळ्या वेळात मी गाते आणि गाण्याची हौस भागवून घेते . माझ्या आई कडे अनेक नातेवाईक घरचे नाट्य संगीतात होते त्यामुळे मला संगीत आई कडून मिळालं आहे पण मला खरंच गाणं शिकायचंय . रियाज वैगरे नाही पण आवड म्हणून गायन आवडतं. 

प्लॅनेट मराठी कडून तुम्हाला हार्दिक शुभेच्छा !

The year was 2003 when Sandeep Sawant’s Shwaas narrated the tale of a young boy battling cancer that garnered both critical and popular accolade in Maharashtra and revived the fortunes of not only Marathi films but was also India’s entry to the Oscar.

A decade later, it came as no fluke to see Marathi content being consistently honored at the National Awards and case in point are movies like Faster Fene Dombivali Fast, Court and Harischandrachi Factory or for that matter, Sairat hitting the bull’s eye.

Today, cinema is undergoing a wave of change and particularly, Hindi cinema where several big ticket releases failed to hit the marquee in 2018. One of the reasons is the spread of web content such as NetFlix and Amazon Prime taking the market by storm and secondly, the dearth of good content where a strong impression is being slowly built that the audience can no longer be taken for a ride. It begs a very important question when it comes to Marathi substance where web content is not only the big thing with the audience lapping good content and the odds of films being made in the state of Maharashtra working at the box office.

Noted filmmaker Nikhil Mahajan in a newspaper column spoke on how 90 percent of Marathi films bombed at the box office and of course, it’s a question of the economics of film-making.

The next big stop for Marathi content is the digital web and there is a huge potential that can be exploited in churning out good content for an increasingly restless audience.

While figures may get tricky on viewership, recent media publications quoted that 54 percent of the market is being occupied by Zee Marathi as per 2018 figures according to an interview given by Ajay Bhalwankar of Sony Marathi to Economic Times. It makes us hopeful that there is and will always be space for filmmakers to showcase quality content on the web.

Pic credit: Google

The question is, how Marathi cinema and sitcoms can be part of the wave of change and showcasing their products considering the growth of mobile penetration in this segment.

As a web portal, Planet Marathi has taken the leap ahead in combining various genres, right from showcasing arts and culture in Maharashtra to talk shows like Faces, Lai Bhaari with Amit Bhandari and Manja Bole hosted by famed actor and filmmaker Mahesh Manjrekar.  The stakes are high on the web and it’s all for grab looking at the Broadcast Audience Research Council (BARC) data for 2016 that forecasted Marathi GEC genre growth by a massive 145 percent in terms of viewership.

Prashen Kyawal, who is associated with films as a journalist and film critic, who reviewed the serial Date with Saie with Sai Tamhankar and now a Creative Producer for SD Motion Pictures has just released the Hindi film RAKKHOSH which is currently garnering rave reviews and bagging several awards is a staunch believer in curated web platform or digital media where Marathi cinema can witness tremendous growth.

“The digital and web media portal is opening up as a medium of expression for each and every community. In the same way, the Marathi speaking community is also looking to express itself in the web content space echoing their culture and varied emotions. The young generation is nowadays hooked to binge watching on the web space but at the same time looking forward to viewing content in their local languages. The success of the focus platform like ZEE5 in showcasing regional content in terms of language shows the potential of Marathi as a language, its might in web media and the digital space. It’s only going to soar higher.”

In the past, we have seen megastar Amitabh Bachchan who produced the Marathi film Vihir in 2010 and way back in 1994 he even made a special appearance in Deepak Sawant’s Akka. There is no dearth of leading superstars from Riteish Deshmukh playing the hero in Mowli to Madhuri Dixit making her big Marathi debut, Bucket List. The more, the merrier.We need the big stars to come forward to not only produce but act and promote Marathi content being showcased. It whittles down to a change in attitude for regional cinema that carries a huge potential to succeed and big stars must come ahead to promote regional content across several regional languages not limited to Marathi.

This post is written by our guest author Vishal ,who is an ex Fergusson Collegiate, an independent blogger & journalist residing in Mauritius.

Devotion has no name and worship has an identity to claim, yet both go hand in hand with faith.

While for 33crore hindu deities it must haven’t been difficult to be idolized in form of idols in temples,as every lane of every village , town, city has a temple for the sincere followers of rituals, traditions and customs.

But few of these places are of extreme importance not due to their leverage or higher authority of the deity , but for the vibrations in these temples.Without reason one can find calmness and tranquility even in a small old temple under a tree . After all vibrations and energies are what we all deal in at the micro level.

One of the three and half Shaktipeeths of Maharashtra, Saptashrungi is one of the most revered and worshipped goddess. Between the seven hills , is the temple of the Devi , where the right limb of Sati had presumably fallen off while it got cut by the Chakra of Krishna.This is one amongst the 51 Shaktipeeths of India.There are around 108 water reservoirs on this mountain and they are known as Kundas. A one and half hour drive from Nashik leads one to the foothills and a village of Vani. The Saptashrungi gad is about 20 mins from here.

Beautiful scenery, mountains on all sides, well paved road to the top and road signs in between make a nice drive up the hill. The cliffs along give a scenic view to the light and shadow game of sun.

Until last few years , it was big climb up the steps to reach the temple, but since last 5/6 years Maharashtra Govt has set up a ropeway ,a kind of trolley care that takes the pilgrims in less than a minute and it is well handled by the Adivasi Development Management Authority .

The new trolley which has 3/ 4 cars attached

It was surprising to see the premises, surrounding area, shops, ropeway all spotlessly clean. There was no trace of dirt or scattered garbage unlike many pilgrimage sites where millions of people flock in and it is unmanageable.

The passage to go to ropeway.

For once, one forgets that this is the same temple where one had to climb for an hour without any resting places in between and no basic amenities were there then.

Once you buy a ticket and go through teh several ticket checking systems which operate smoothly, there are shops to buy offerings for devi like flowers, garlands, sarees, and much more. One can find the local pedas( mawa sweet) in different flavours like Mango, strawberry, kesar , elaichi etc for sale and offering.

The spotless clean are which sells puja offerings.

There are small cabins to remove and keep your shoes before you move forward to the ropeway.

Now one sees the best of everything available and in the most subtle way, there is no noise ,no chaos and all the mechanisms including man and machinery work in sync .

There are washrooms at every entry and exit which are surprisingly clean and odorless. There are staff which are continously cleaning the area and the inside premises.

There is a food area too once you come down where several refreshments are available for the people.

Certainly one should avoid the special days when lakhs of worshippers flock in a day like Purnima, Ekadashi, Chaitra Navatri, Thursdays, Fridays etc.

It is a rarest of view when you reach inside the temple and have a glimpse of the larger than life statue of Devi Saptashrungi. Photos inside the temple and of idol are not permitted and one forgets the same when the vibrant and serene atmosphere mesmerizes mind.

Saptshrungi Temple on the hills. View from the parking area.

  • There is huge parking area for buses, cars and more than 1000 vehicles can be parked in it.
  • There is a refreshment area with washrooms available before you alight the ropeway.
  • Tickets are very nominal and senior citizens get a discount ,after showing the aadhar card.
  • All the staff is well behaved and well mannered. Even the local shopkeepers do not misguide on any small thing neither do they coax you to buy.
  • Shoes can be removed in small cabins inside the building before going for the ropeway.
  • 10 persons are allowed inside one trolley car .
  • Doors close automatically , once the time for departure is set.
  • It takes hardly a minute to reach to the top and one has to climb few stairs to reach the garbagriha. The stairs are covered with compressed rubber which is used for making tracks. It gives a soothing and relief from pain in the feet while walking.
  • All the system is managed by locals and they do it efficiently.
  • Inside the premises of temple too, there are no boards for donation or counters to pay, donate or perform a certain puja.

Such places of utmost positive energy bring more life and positivity to the worshippers when one can just go and have a peaceful darshan.

Located in Mahad, Raigad district of Maharashtra, this hilly fort is a wonder to visit. RAIGAD was the capital city of Chhatrapati Shivaji Maharaj in 1674 where he was crowned the king of Maratha Kingdom. At a distance of around 135 kms from Pune, it takes approximately 4 hours to reach the foothills of the Raigad fort. There are no trains to this place and one needs to go by road to visit the old fort. From Mumbai the route is via Durshet – Kolad and the time taken is almost the same.

Road to Raigad
Landscape on the way

The Raigad Ropeway, an aerial tramway exists to reach the top of the fort in 10- 15 minutes. The climb is very steep and almost at an angle of 90 degrees . There are only two ropeways which move on either sides alternatively.

view from the ropeway while going to the fort

The fort rises 820 metres (2,700 ft) above the sea level and is located in the Sahyadri mountain range. There are approximately 1737 steps leading to the fort . Originally known as Rairi and seized by Shivaji to rename as Raigad by rebuilding it with help of engineer Hiroji Indulkar .

Raigad Fort

Raigad is also famous for the Hirabai which tells about a woman who sold milk and who crossed the huge wall to cross the steep terrain in night after the doors of the fort got closed only to be opened the next morning while her child was left alone at home.

one of the gates inside fort

It takes around 2- 3 hours to completely have a look around the scattered portions and remains of the fort.

There are few sellers who render drinking water, fruits, candies, berries ,etc up there. They all come back before sunset ,when the ropeway has its last trip. There are ways to go down the hill through different corners and sides and are sometimes used by villagers but the climb is too steep and dangerous.The place has scenic beauty and sunset from the top of the fort gives an excellent view of the valleys around the same.

Ruins of Raigad Fort

Carry your camera, i -phone or any phone which has a good resolution for some exquisite pics of nearby valleys, sunsets and of course the selfies!

sunset from fort

Do’s and Don’ts

  • Ensure you carry enough water during the trip.
  • Road to Raigad from either sides are bad ,wither we take the highway from Bhor , while coming from Satara , or we come from the Vile side. So have enough time in hand while you plan the trip.
  • On weekends, there is a huge queue for the ropeway where one can also have his number after 5 hours depending on the crowd.
  • Wear and carry light woollens in winter as the place is very windy,similarly wear light and loose clothes in summer where its too hot and humid to even breathe.
  • There are few options of stay basically the paying guest accommodation besides the MTDC guest house that is at the top,although it is very small and has lesser rooms.
  • There are few small eateries and local restaurants which serve lunch ,dinner.
  • Basic amenities like washrooms are in pathetic condition , which makes this place not so tourist friendly.

Although Britishers had named it as “GIBRALTER OF THE EAST” and now it is a proud possession of Maharashtra. There are lot of measures that need to be taken to preserve and conserve these forts which are an integral part of our history and archeology. Such monuments of history which are symbols of significance of the richness of historical era of Chhatrapati Shivaji should be maintained in order to carry forth the legacy of Maharashtra.

©PLANETMARATHI