Tag Archive : marathifilms

मराठी आणि हिंदीच नव्हे तर तामिळ आणि कन्नड भाषिक चित्रपटांमधूनही तिने प्रसिद्धी मिळवली. 
अभिनय, नृत्य आणि मॉडेलिंग अशा तीनही क्षेत्रांत तिने आपली वेगळी ओळख निर्माण केली आहे. ‘राधा हि बावरी’ म्हणत प्रेक्षकांच्या भेटीला आलेली डॉक्टर राधा, तर ‘मोहन’ अशी हाक मारणारी सगळ्यांची लाडकी परी. 
अभिनय क्षेत्रातील अनुभवांसोबतच अनेक किस्से आणि तिच्या खाजगी आयुष्याबद्दल सांगते आहे अभिनेत्री ‘श्रुती मराठे’.  

  •  संपूर्ण नाव : श्रुती परशुराम मराठे
  •  जन्म तारीख आणि ठिकाण : ९ ऑक्टोबर १९८६
  • वडोदरा (गुजरात)
  • लग्नाचा वाढदिवस : ४ डिसेंबर
  • शिक्षण : बीए (इंग्रजी साहित्य) 

अन् ‘मी’ अभिनेत्री झाले…
अनेकजण लहानपणीच आपण भविष्यात काय करावं हे ठरवतात. परंतु अभिनय क्षेत्रात करिअर करावं असं मी अजिबात ठरवलं नव्हतं. शाळेत असताना विविध कार्यक्रमात अभिनय करण्यासाठी सहभागी व्हायचे. पण ते अगदी तेवढ्या पुरतच मर्यादित असायचं. याउलट मला डान्स करण्याची अधिक आवडं असल्यामुळे चार वर्ष ‘कथ्थक’ आणि तीन वर्ष ‘भरतनाट्यम’चं प्रशिक्षण घेतलं आहे. डान्सचीच विशेष आवडं असल्यामुळे मी ती कला जोपासत होते. कालांतराने हळूहळू आपोआपच अभिनय करण्याची आवडं वाटू लागली. सुरुवातीला, अभिनय करायचा म्हणजे नेमकं काय करावं याची अजिबातच माहिती नव्हती. पण अभिनय करायचा आणि त्यात करीअर करायचं हे मात्र स्वतःशी पक्क केलं होत. मी दहावीत असताना स्मिता तळवलकर आणि संजय सूरकर दिग्दर्शित ‘पेशवाई’ नावाच्या मालिकेत सर्वप्रथम काम केलं होत आणि त्यानंतर माझा हा प्रवास सुरु झाला. 
 ‘गॉडफादर’ पेक्षा मेहनत महत्वाची… 
इंडस्ट्रीमध्ये काम मिळवायचं असेल तर आपल्यामागे कोणी ‘गॉडफादर’ असावा हा समाजच मुळात अत्यंत चुकीचा आहे. मराठीतील अनेक कलाकार आजवर त्यांनी केलेल्या मेहनतीच्या जोरावर यशस्वी झाले आहेत. त्यामुळे ‘गॉडफादर’ म्हणून कोणाचाही वरदहस्त असण्यापेक्षा मेहनतीवर अधिक लक्ष असावं या मताची मी आहे. हिंदी मालिका आणि सिनेविश्वामध्ये कदाचित ‘गॉडफादर’ची गरज भासत असेल. परंतु आपल्याकडे मात्र मेहनत अतिशय गरजेची असते.  `

कास्टिंग काऊच’ मराठीत? 
साधारण दोन-तीन वर्षांपूर्वीची घटना आहे. अभिनय क्षेत्रात व्यवस्थित जम बसवल्यानंतर एका मराठी चित्रपटाच्या ऑडिशनसाठी मी गेले असताना एक विचित्र अनुभव मला आला. मराठीत हा अनुभव मला आला हे विशेष. कास्टिंग आणि इतर सगळ्या गोष्टी ठरल्या. त्यानंतर चित्रपटच्या फायनान्सरला मला भेटायचं होतं. म्हणून एका रेस्टॉरंटमध्ये भेटायचं ठरलं. माझं मानधन सांगितल्यानंतर त्या माणसाने मला विचारलेले प्रश्न चक्रावणारे होते. त्यानंतर मात्र मी शांत बसले नाही, त्या व्यक्तिला सडेतोड उत्तरं दिलंच, सोबतच त्याला त्या फिल्म मधून बाहेरही काढण्यात आलं. 

भाषेसोबत भूमिकाही महत्वाची….
मराठी इंडस्ट्रीच्या तुलनेत दाक्षिणात्य सिनेविश्व विविध गोष्टींच्या बाबतीत खूप मोठं आहे. खरतरं मी दाक्षिणात्य प्रोजेक्ट्समध्ये काम करण सोडलं नसतं. पण मला ती भाषा येतं नव्हती आणि भाषेच्या अडचणीमुळे कलाकार म्हणून तिथे काम करण्याचा कंटाळा आल्याकारणाने तिथे काम करणं सोडलं. सुरुवातीला कामचलाऊ तमिळ बोलाया शिकलेही. पण एका वळणार संपूर्ण तमिळ शिकून इथेच राहीन नाहीतर हे सोडून देईन असं मनाशी पक्क केलं होत. शिवाय दोन्ही एकाच वेळी संभाळण कठीण जात असल्यामुळे दाक्षिणात्य सिनेमाला रामराम केला. मुळात भाषा येत नसल्यामुळे मला मिळणाऱ्या सगळ्या भूमिका ‘ग्लॅमरस’ होत्या. एखाद्या चित्रपटासाठी छान दिसणं, छान नटण हे मस्त वाटलं. पण सतत त्याचं त्या भूमिका करणं मला आवडतं नसे. मी करत असलेल्या कामातून नाविन्य हरवल्याच माझं मलाच लक्षात आलं आणि अखेर मी तिथे काम करणं सोडलं. परंतु, चांगली आणि वेगळी भूमिका मिळाल्यास संपूर्ण तमिळ भाषा शिकून नक्की काम करेन हे मात्र नक्की.   
अखेर ‘राधा’ मिळाली…
दाक्षिणात्य सिनेविश्व सोडून मराठीत आले. तरी मराठीत आल्यानंतरही सुरुवातीचे एक-दीड वर्ष मला अनेक अडचणींचा सामना करावा लागला. त्यानंतर मला ‘राधा हि बावरी’ या मालिकेत मुख्य अभिनेत्रीची भूमिका मिळाली. ‘राधा…..’ मधील माझी भूमिका अत्यंत शांत आणि लाजऱ्या मुलीची होती. पण माझा मूळ स्वभाव अगदी या भूमिकेच्या विरुद्ध असल्यामुळे सेटवर अनेक किस्से घडायचे. शूट सुरु झाल्यानंतर दिग्दर्शकांना अनेकदा मला अनेक गोष्टी सांगाव्या लागतं. अनेकदा, ‘हावभाव कमी कर..’, ‘अगं, श्रुती कमी बोल… तुला कमी बोलायचं या भूमिकेसाठी’ असं आठवण करून द्यावी लागायची. त्यामुळे राधा सारखं वागणं मला खरचं अवघड गेलं. अत्यंत बडबडी आणि बोलका चेहरा असल्याने मला ‘राधा’ साकारण अवघड जात होत. पण आमचे दिग्दर्शक विरेन प्रधान यांनी माझ्याकडून ते उत्तम पद्धतीने करून घेतलं. 

“कडक” भूमिकेच्या शोधात…
काम करताना माझ्यासाठी भाषा फार जास्त महत्त्वाची नसते. भूमिका खूपच वेगळी आणि छान असेल तर कोणत्याही भाषेपेक्षा मी त्या भूमिकेला आणि कामाला अधिक महत्व देते. मालिका, वेब आणि सिनेमा यांबद्दल बोलायचं झाल्यास, सर्वसामान्य लोकांना मालिकांचं अधिक आकर्षण असतं असं मला वाटतं. त्यांना ती कथा रोज पाहता येते, आणि आम्हा कलाकारांना त्यानिमित्ताने रोज त्यांच्यापर्यंत त्यांच्या घरी पोहचता येतं. एखाद्या मालिकेला पूर्णविराम लागला की, अगदी दुसऱ्याच दिवशी ‘नवी मालिका कधी?’, ‘नवी मालिका कोणती?’ असं विचारणारे मेसेज येतात. मालिका संपल्यानंतरच्या काळातील मधली प्रोसेस त्यांना न कळणारी असते. प्रेक्षकांना नेहमीच कलाकारांना मालिकेत बघायला आवडतं. पण मला चित्रपटामध्ये काम करणं अधिक आवडतं. कारणं एक अभिनेत्री म्हणून मला अनेक नव्या करायला आणि शिकायला मिळतात. त्यातून नवनवी आव्हानं मिळतात त्यातून नवनवीन अनुभव मिळतात म्हणून मला चित्रपटांमध्ये काम करणं सर्वाधिक आवडतं. पण प्रसिद्धीच्या दृष्टीने सांगायचं झाल्यास, मालिकेमुळे अजूनही लोकं ओळखतात ‘राधा….’ आणि ‘जागो मोहन प्यारे’मधील माझं काम लोकांच्या अजूनही लक्षात आहे. त्यामुळे मालिकाही तेवढ्याच जवळच्या आहेत. 

नेहमीच नवं करण्याच्या प्रयत्नांत…
आजवर केलेलं प्रत्येक काम मी वेगळं करण्याचा नेहमीच प्रयत्न केला आहे. ‘राधा हि बावरी’ मधील भूमिका माझ्या स्वभावामुळे आव्हानात्मक होती. तर ‘रमा माधव’ सारख्या ऐतिहासिक चित्रपटात ‘पार्वतीबाई’ साकारण हे वेगळी मेहनत होती. शिवाय, ‘जागो मोहन प्यारे’मधील मी साकारलेली मोलकरीण मला कधी साकारता येईल असं वाटलंही नव्हतं. मोलकरणीचा अभिनय मी करू शकेन का? कसं करता येईल? त्यासाठी काय वेगळी तयारी करावी? असे नानाविध प्रश्न काम करताना डोक्यात असायचे. शिवाय भूमिकेसाठी वेगळी गावरान भाषा मला जमेल का? अशा संभ्रमात असणाऱ्या मला तेही व्यवस्थित जमलं. त्यामुळे माझ्या वाट्याला आलेली प्रत्येक भूमिका मी वेगळ्या पद्धतीने साकारण्यासाठी मेहनत घेत राहिले आणि प्रेक्षकांनाही माझं काम आवडतं गेलं. हल्लीच नेटफ्लिक्स वरील ‘बार्ड ऑफ ब्लड’ नामक सिरीजमध्येही मी काम केलं आहे. त्यातीलही माझी भूमिका फार वेगळी आहे. प्रेक्षकांनाही ती नक्की आवडेल असा विश्वास आहे.   

अभिनय आवडतो कारण…
हल्लीच एका फोटोशूट दरम्यानचा किस्सा आहे. मेकअप आणि हेअर्स करता तासनतास बसायला मला खूप कंटाळा येतो. त्यामुळे प्रत्येक वेळी माझ्या मेकअप आर्टीस्ट आणि हेअर ड्रेसर्सना सतत घाई करायला सांगते. खरंतर एक-दीड तास आरशासमोर बसून राहणं, नट्टापट्टा करणं मला अनेकदा ‘वेस्ट ऑफ टाइम’ वाटतं. त्यामुळे मला अभिनय जास्त आवडतो कारण या सगळ्या गोष्टी झाल्यानंतर आपल्याला फक्त आणि फक्त कामावर लक्ष केंद्रित करता येतं. त्यामुळे अभिनय आणि मॉडलिंग या दोघांमधून मी अभिनयाची निवड करेन.

झाली लव्हस्टोरीला सुरुवात…
मी आणि गौवरने ‘तुझी माझी लव्हस्टोरी’ नावाच्या सिनेमात एकत्र काम केलं होत. चित्रीकरण सुरु असताना आम्ही खूप चांगले मित्र-मैत्रीण होतो. काम संपल्यानंतर साधारणपणे सहा-आठ महिन्यानंतर आमची मैत्री वाढली आणि मग हळूहळू आम्ही प्रेमात पडलो. त्यानंतर ४ डिसेंबर २०१६ ला आम्ही लग्न केलं. 

‘टिकटॉक’चा टी-ब्रेक…
‘टिकटॉक’वर मला फॉलो करणारा बराचसा मराठी क्राउड आहे. आधी मला यात अजिबात रस नव्हता. पण ‘जागो मोहन…’च्या सेटवरील टिकटॉकप्रेमी सहकलाकारांमुळे मला त्याची सवय लागली आणि मलाही ते आवडायला आणि जमायला लागलं. आता टिकटॉकवर छोटे-छोटे व्हिडीओ करायला मजा येते. मी ते खूप सिरिअसली घेत नसले तरी एक विरंगुळा म्हणून तो एक छान मार्ग आहे. त्यामुळे रिकाम्या वेळेत किंवा अगदी दोन शॉट्स दरम्यानच्या वेळेतील माझा टी-ब्रेक म्हणजे ‘टिकटॉक ब्रेक’ असतो. 

दुर्लक्ष करणं योग्यचं…
माझ्या अनेक सोशल मिडिया पोस्ट वरून ‘श्रुती’ बोल्ड अभिनेत्री म्हणून लोकांसमोर येते. मुळात सोशल मिडियाच्या माध्यमातून आपणच लोकांना सूट देत असतो. आपले फोटो, व्हिडीओ किंवा कोणत्याही पोस्टवर व्यक्त होण्याचा मार्ग आपण सोशल मिडियाच्या माध्यमातून त्यांना खुला करून देत असतो. मग त्यामुळे माझ्यावर होणाऱ्या टिकांवर मी किती लक्ष द्यायला हवं हे मी ठरवते. माझ्या वजनावरून, किंवा मी कंटाळलेल्या चेहऱ्यातील एखादा फोटो टाकला तर त्यावरूनही टिका होतं असते. पण मी त्यांच्याकडे दुर्लक्ष करत माझ्या कामाला अधिक महत्व देत. काम करत राहते. शिवाय, इंडस्ट्रीत काम हवं असेल तर जाड असणं धोक्याचं असतं हा समज आता मागे पडत चालला आहे. तुमच्या दिसण्यापेक्षा आणि तुम्ही कोण आहात, यापेक्षा कामाला अधिक महत्व दिलं जात याचं समाधान आहे. 

अभिनेत्रीही असतात मैत्रिणी….
नेहा पेंडसे, हेमांगी कवी, संस्कृती बालगुडे या माझ्या अत्यंत जवळच्या इंडस्ट्रीमधील मैत्रिणी आहेत. त्यामुळे दोन अभिनेत्री मैत्रिणी असतात याचं उत्तरं माझ्यासाठी तर ‘होय’ असंच आहे. तुमची मैत्री तुम्ही कशी जपता आणि टिकवता यावर मैत्रीचं नातं अवलंबून असतं. त्यामुळे आमच्या मैत्रीमध्ये आम्हाला मिळणाऱ्या कामांवरून कधीच वाद झाले नाहीत. उलट प्रत्येकवेळी, प्रत्येकाच्या कामाचं कौतुक करत आणि त्यांना पाठींबा देत आम्ही पुढे चालत असतो. त्यामुळे मैत्री खूप चांगली राहू शकते यात शंका नाही. सुदैवाने माझ्या मैत्रिणी फक्त मैत्रिणी नसून ‘खरंचं-मैत्रिणी’ आहेत. त्यामुळे चांगल्या कामाचं कौतुक आणि वाईट काम सुधारण्याची उर्जा माझ्या मैत्रिणींकडूनचं मिळते.       

रॅपीड फायर 
० अभिनय आणि डान्स व्यतिरिक्त काय आवडतं?
-ट्रेकिंग, फिरणं आणि अडव्हेनचर असणाऱ्या सगळ्या गोष्टी 

० अभिनय, डान्स की मॉडलिंग
-अभिनय आणि डान्स 

० जवळचे मित्र-मैत्रिणी  
-इंडस्ट्रीमधील – नेहा पेंडसे, हेमांगी कवी, संस्कृती बालगुडे, अभिजित खांडकेकर.
इंडस्ट्री बाहेरील – ज्ञानदा (कॉलेजमधील मैत्रीण)

० आवडतं सोशल मिडिया अप 
-इंस्टाग्राम
   

Advertisements

सहा जिगरी आणि फंडू दोस्तांची दुनियादारी करत त्यानं अनेकांची मनं जिंकली.

 ‘दिल दोस्ती दुनियादारी’ म्हणत सगळ्यांच्या भेटीला आलेला शिस्तप्रिय आणि शांत सुजय, शिकारीमधील वेगळ्या भूमिकेमुळे प्रेक्षकांच्या चर्चेचा विषय बनला. “प्लॅनेट मराठी मॅगझीन” च्या ‘स्टार ऑफ द विक’ च्या माध्यमातून जाणून घेऊयात या दिलखुलास आणि स्पष्टवक्ता असलेल्या अभिनेता “सुव्रत जोशी” विषयी….  

  • संपूर्ण नाव : सुव्रत शेखर जोशी
  • जन्म तारीख आणि ठिकाण : २२ एप्रिल १९८५, पुणे 
  • लग्नाचा वाढदिवस : ११ एप्रिल
  • शिक्षण : फर्ग्युसन कॉलेज, पुणे
  • नॅशनल स्कूल ऑफ ड्रामा (एनएसडी) दिल्ली

सुव्रत, अभिनय आणि करीअर…

माझ्या घरी नाटक आणि चित्रपट बघण्याचं वातवरण होत. माझे वडील पत्रकार होते. शिवाय, ते चित्रपटांसाठी लिखाणही करायचे. त्यामुळे लहानपणापासूनच मला ते अनेक नाटकं आणि सिनेमा बघायला घेऊन जायचे. म्हणून अगदी माझ्या लहानपणापासूनच या संपूर्ण माध्यमाविषयी खूप आवड आणि कुतूहलही होत. माझ्या या आवडीपोटी शाळेत असल्यापासूनच नाटकांमध्ये भाग घ्यायला सुरुवात केली होती. त्यानंतर कॉलेजमध्ये असताना पुरुषोत्तम करंडक, फिरोदिया अशा विविध कॅम्पस थिएटरची परंपरा असलेल्या स्पर्धांच्या निमित्ताने विविध एकांकिका आणि नाटकांमध्ये मी सातत्याने काम करायला लागलो. अखेर कॉलेजच्या संपूर्ण पाच वर्षाच्या प्रवासात आपण फक्त आणि फक्त ‘नाटकं’चं केल्याचं लक्षात आलं आणि म्हणून मी अभिनय क्षेत्रात करिअर करण्याचा निर्णय घेतला. मला जेवढा अभिनय करायला आवडतो तेवढं मला इतर काही आवडत नाही. त्यामुळे माझ्या आवडीपोटी मी अभिनय क्षेत्रात उडी घेतली. सोबतच, डॉ. श्रीराम लागू यांनी नाट्यक्षेत्रात सर्व्वोत्तम काम करणाऱ्यासाठी ‘तन्वीर सन्मान’ पुरस्काराची सुरुवात केली होती. तो पहिला पुरस्कार डॉ. इब्राहिम अल्का जेजे यांना मिळाला आणि त्यांना बघूनच माझा अभिनय क्षेत्रात येण्याच्या निर्णयाला प्रोत्साहन मिळालं. पुण्यातील शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतर पुढील शिक्षणासाठी दिल्लीत एनएसडीमध्ये प्रवेश मिळवला. तेथील शिक्षण पूर्ण झाल्यानंतरही अनेक वर्ष मी दिल्लीत नाटकांमध्ये काम करण्यास सुरुवात केली. ‘किंगडम ऑफ ड्रीम्स’ या थिएटरच्या एका नाटकात मला मुख्य भूमिका मिळाली आणि तिचं माझ्या पहिल्या व्यावसाईक कामाची सुरुवात होती.         

वेगळ्या भूमिकांच्या शोधात…

‘दिल दोस्ती….’ नंतर मालिकांमध्ये काम करण्याच्या ज्या कमी ऑफर्स आल्या त्या ‘दिल दोस्ती…’मधील माझ्या भुमिकेसारख्याच होत्या. त्यामुळे त्या मालिका आणि तसेच रोल पुन्हा करण्यात मला रस वाटला नाही. माझ्यामते, आपण एकदा केलेलं काम आणि त्यानंतर पुन्हा तसचं काम करणं हे प्रेक्षकांच्या दृष्टीने मलाही कंटाळवाण वाटतं. दुसरी गोष्ट म्हणजे, मालिकांमध्ये काम करायचं असेल तर त्या मालिकेचा लेखक अत्यंत चांगला असणं खूप गरजेचं आहे. वेगळी कथा, वेगळे सिन्स आणि वेगळा अभिनय हा फार महत्वाचा आहे असं मला वाटतं. मुळात वास्तवाशी जवळीक साधणारा अभिनय आणि कथा असाव्यात असं मला वाटतं. परंतु दुर्दैवाने फार कमी मालिकांमध्ये असं चित्र पहायला मिळतं. त्यामुळे मला हवी तशी वेगळी मालिका न मिळाल्यामुळे मी ‘दिल दोस्ती…’नंतर कोणतीही मालिका स्वीकारली नाही.

मालिका, वेब, नाटक की चित्रपट

मला नाटक सर्वाधिक आवडतं. नाटकाइतकी सुंदर गोष्ट मनुष्याने आजपर्यंत बनवली नाहीये असं मला मनोमन वाटतं. मला चित्रपट बघायला खूप आवडतात. अर्थात, त्यात काम करणही आवडतं. परंतु त्या माध्यमात मी अजून शिकत आहे आणि अजून बरंच काही शिकण्यासारखं आहे. त्यामुळे चित्रपट आणि वेब (लॉंग फॉर्म सिरीज) मध्ये काम करण्याची दाट इच्छा आहे. वेबमुळे लोकांमध्ये नवनवीन पद्धतीचा वेगळा कॉन्टेंट तयार करण्याची क्षमता निर्माण झाली आहे. माझ्या संकल्पनेतून पुढे आलेला ‘भारतीय डिजिटल पार्टी (भाडीपा)’च्या ‘विषय खोल’ या चॅनलसाठी ‘व्ही-मॅन’ नावाचा एक नवा कार्यक्रम केला आहे. विशेष म्हणजे त्या कार्यक्रमासाठी मी सहलेखक म्हणूनही काम केलं आहे. वेब हे एक वेगळ आणि मनोरंजक माध्यम आहे त्यामुळे ते काम करताना खूप मजा आली. मला अनेक वर्षात कोणतीही मालिका बघताना फार मजा आली नाही. ‘दिल दोस्ती…’ करताना आम्हाला खूप मजा आली तशी मजा प्रेक्षकांनाही आली असेल. प्रेक्षकांनीही त्याबद्दल आवर्जून सांगावं.

‘शिकारी’चा सुखद धक्का…

महेश मांजरेकर सर आणि विजू माने यांनी माझं ‘अमर फोटो स्टुडिओ’मधील काम पाहिलं होतं.  त्यानंतर मी ‘आषाढ बार’नावाचं प्रायोगिक नाटकं करत होतो. ते बघण्यासाठी विजूसर आले होते आणि तो प्रयोग झाल्यावर त्यांनी मला ‘शिकारी’साठी विचारलं. खरतर, ‘शिकारी’ माझ्याकडे आला त्यावेळी मलाच आश्चर्याचा पण सुखद धक्का बसला होता. कारण , तोपर्यंत मी साकारलेल्या सगळ्याचं भूमिका अत्यंत सहृदयी आणि चांगला व्यक्तिमत्वाच्या होत्या. त्यामुळे विजूसर ज्यावेळी माझ्याकडे आले त्यावेळी मात्र खूप आनंद झाला होता. माझ्यापेक्षा ‘शिकारी’मधील माझी भूमिका अत्यंत वेगळी होती. एखादी भूमिका साकारताना त्यात खरेपणा यावा हा सगळ्यात महत्त्वाचा भाग असतो. त्यामुळे ‘शिकारी’च्या निमित्ताने वेगळ काम प्रेक्षकांसमोर घेऊन येण्याची संधी मला मिळाली. त्यात कोल्हापूरी ठसका असलेली भाषा मला बोलायची असल्याकारणाने ती भाषा शिकावी लागली. त्यासाठी माझा मित्र रोहित हळदीकर आणि विजूसरांनी मदत केली. मुख्यतः चित्रपटात एखादा बोल्ड सीन करताना तो विभस्त होऊन लोकांमध्ये चुकीचा संदेश जाण्याची शक्यता असते. त्याबद्दल थोडी भीती होती परंतु विजूसरांनी सगळं छान जमवून आणलं होतं.      

नव्या भूमिका लवकरच….

अनेक गोष्टी पाईपलाईनमध्ये आहेत. अभिनेत्री मृण्मयी देशपांडे लिखित आणि दिग्दर्शित एका चित्रपटात मी काम केलं आहे. लवकरच तो चित्रपट सर्वांच्या भेटीला येईल अशी अपेक्षा आहे. (भाडीपा)’च्या ‘विषय खोल’ या चॅनलसाठी ‘व्ही-मॅन’ नावाचा एका नवा कार्यक्रम.शिवाय, ‘शाही पेहरेदार’ नावाचं हिंदी आणि उर्दू भाषेतील नाटकं करतोय. अप्रतिम संहिता असलेल्या या नाटकाचा प्रयोग नक्की बघा. २८ सप्टेंबरला मुंबईतील एनसीपीएलला सायंकाळी ७ वाजता हा प्रयोग आहे. ‘सत्ता आणि हिंसा’, ‘ड्युटी आणि दोस्ती’ यांच्यावर भाष्य करणार हे नाटकं नक्की बघा. त्याव्यतिरिक्त समीर जोशी यांच्या पुढील चित्रपटात काम करतोय. अत्यंत गोड आणि कौटुंबिक गोष्ट असलेल्या या चित्रपटाविषयी तूर्तास काही सांगत नाही.

तिची माझी लव्हस्टोरी….

सखी आणि माझ कसं जमलं असा प्रश्न अनेकांना पडतो. पण कसं जमलं यापेक्षा कुठल्याही नात्यात आपण प्रामाणिक असणं महत्वाचं असतं असं मला वाटतं. कोणतीही घाई न करता एकमेकांना समजून घेऊन निर्णय घेणं फार आवश्यक असतं. सखी आणि मी लग्न करण्याआधीही बराच वेळ घेतला. ‘दिल दोस्तीच्या…’सेटवर आमची पहिली भेट झाली. आमच्यात एकमेकांविषयी आकर्षण होतं. त्यामुळे सुरुवातीचे काही महिने आम्ही या नात्याबद्दल फारसे गंभीर नव्हतो. ज्याप्रकारे आम्ही दोघही स्वतंत्र आणि मुक्त विचारांचे आहोत. आमचं स्वातंत्र्य अबाधित राहावं याची आम्हा दोघांनाही काळजी आणि इच्छा असते. त्यामुळे सिरिअस कमिटमेंटमध्ये वैगरे नव्हतो. त्यानंतर मात्र आम्ही हळूहळू प्रेमात पडलो. मालिकेचा पहिला एपिसोड टेलिकास्ट होण्याआधीचं आम्ही एकमेकांसोबत होतो. लव्हस्टोरीपेक्षाही आम्हाला समानता हा गुण फार महत्वाचा वाटतो त्यामुळे आमच्या नात्यामध्येही सगळ्याचं गोष्टी समानतेने व्हाव्या यासाठी आम्ही सतत प्रयत्नशील असतो. आयुष्यातील प्रत्येक निर्णयात एकमेकांना खंबीरपाने पाठींबा देण्याची आमची कमिटमेंट आहे आणि तेच आमच्यासाठी खरं प्रेम आहे. शिवाय, ‘माणूस आणि कलाकार म्हणून आम्ही संपूर्ण आयुष्य एकत्र समृद्ध करणं’, हि आमची प्रेमाची व्याख्या आहे.       

सखी-सुव्रत जोडी पुन्हा एकत्र काम करणार…?

सखी आणि मला एकत्र काम करायला आवडेल. पण तेही संहितेवर अवलंबून आहे. आम्हाला दोघांनाही ती संहिता आवडायला पाहिजे. शिवाय एखाद्या नटाचं वैयक्तिक आयुष्य कुठल्याही ठिकाणी यावं असं वाटतं नाही. मला आणि सखीला आमचं वैयक्तिक आयुष्य जपायला खूप आवडतं. त्यामुळे सखी बरोबर प्रियकर किंवा मित्र अशा भूमिकांपलीकडे काही भूमिका असतील तर आम्हाला एकत्र काम करायला नक्की आवडेल.  

ड्रीम रोलची व्याख्या वेगळी…

माझ्या डोक्यात ड्रीम रोल वैगरे अजून नाही. पण मला नसरुद्दिन शहा, श्रीराम लागू, डॅनिअल डे-लुईस यांच्या सारखं काम करायला नक्की आवडेल. हे नट ज्या ताकतीने आणि पद्धतीने काम करतात त्या पद्धतीच काम मलाही करता यावं हे माझ ड्रीम आहे. कुठलाही रोल मिळाला तरी ते त्याचं ताकतीने कराव असं माझ नेहमी ड्रीम आहे.

बरंच काही खुपतंय…

इंडस्ट्रीमधील काही गोष्टी नक्कीचं खुपतात. पहिली गोष्ट म्हणजे आपल्याकडे कार्यनीती (Work Ethics) फार चांगले नाहीत. भारतीय मनोवृतीत असणारा बेशिस्त व्यवहार, मग तो वेळ पाळण्याच्या बाबतीत असो किंवा आर्थिक व्यवहारांच्या बाबतीत. या सगळ्या गोष्टींमध्ये बऱ्याच प्रमाणात विषमताही आहे. नटांना आता सुदैवाने बरे पैसे मिळू लागले आहेत. परंतु, नटांव्यतिरिक्तच्या कलाकारांना (स्पॉटदादा, लाईटमन, बॅकस्टेज) अजूनही न्याय्य मोबदला मिळत नाही. त्यामुळे आपला व्यवहार अधिक शिस्तशीर व्हायला हवा आणि या सगळ्यांना योग्य मोबदला मिळायला हवा. दुसरी गोष्ट म्हणजे, पत्रकारिता, विशेषतः ‘एंटटेनमेंट मिडिया’ ज्या पद्धतीने इंडस्ट्रीला विविध माध्यमातून सादर करत ते सादर करण्याची पद्धत मला खटकते. मालिकांमधील आयुष्य, आणि सेटवर केलेली मजा याचं गोष्टी दाखवल्यामुळे, फक्त मजा करायला जातात लोक असा एक भ्रम तयार केला जातो. खरंतर, मालिकांच आयुष्य अत्यंत स्ट्रेसफुल असतं, त्यामुळे फक्त गोड-गुलाबी बाजू दाखवण्यापेक्षा त्याची गंभीर बाजुही दाखवणं गरजेच आहे असं मला नक्की वाटतं.         

अभिनेता नसतो तर…

अभिनेता नसतो तर, मला शास्त्रीय गायक व्हायला नक्की आवडलं असतं. शिवाय शास्त्रज्ञ होणं, चित्रकलेची ओढ असल्यामुळे मला पेंटर होणंही आवडलं असतं. खर पाहता मला बरंच काही-काही करून बघायला आवडलं असतं. ट्रेकिंगची प्रचंड आवड असल्यामुळे कदाचित मी ट्रेकरही बनलो असतो.   

छंद माझे अनेक…

मला स्वयंपाक बनवायला प्रचंड आवडतं. सोबतच, वाचन करणं, चित्र काढणं या गोष्टी खूप आवडतात. वेगवेगळ्या ठिकाणी फिरणं आणि तिथल्या वेगवेगळ्या लोकांशी गप्पा मारायला मला खूप आवडतं. तिथल्या सांस्कृतिक गोष्टी, तिथला इतिहास, तिथले प्रश्न, तिथल्या लोकांच्या जगण्याच्या आणि भविष्याविषयीच्या संकल्पना, तत्वज्ञान मला समजून घ्यायला आवडतं.  

सगळ्यात सोपा फिटनेस फंडा…..

‘सातत्य’ हा माझ्या फिटनेसचा मूलमंत्र म्हणता येईल. मला डायटिंग करणं खूप आवडतं. मी विविध पद्धतीचे डाएट ट्राय करत असतो. सध्या ‘लो-कार्ब-हाय-प्रोटीन’ आणि ‘इंटरमिडट फास्टिंग’ करण्याचा प्रयत्न केला, त्याचा फार उत्तम रिझल्टही मिळाला. गेली बरीच वर्ष मी पांढरी साखर खाणं बंद केलं आहे. ‘इट लोकल’ हा नियम मी प्रकर्षाने पाळतो. परदेशातून आणलेल्या महागड्या भाज्या खाण्यात काही पॉइंट नसतो. ज्या भाज्या बाजारात स्वस्त मिळतात त्या खाव्यात. निसर्गाने एखाद्या काळात एखादी भाजी मुबलक प्रमाणात तयार केली आहे, याचा अर्थ आरोग्याच्या दृष्टीने आपण त्या भाज्या खाणं अपेक्षेत आहे. असा ‘निसर्ग सुलभ’ आणि साध्या नियमांना फॉलो करणारा माझा डाएट आणि फिटनेस फंडा आहे.         

रॅपिड फायर 

  •  सखी कोणत्या भूमिकेत तुला जास्त आवडते? बायको की मैत्रीण? सखी मला सगळ्याच भूमिकांमध्ये आवडते आणि सगळ्याचं भूमिकांमध्ये तिच्याबद्दल मला काहीनाही तक्रारी असतात. त्यामुळे एक पर्याय निवडणं कठीण आहे.
  •  पुणे की मुंबई? दोन्ही शहरांनी मला भरभरून दिलंय. शिवाय मी मुंबईपेक्षा जास्त दिल्लीत राहिलो आहे. आता मी लंडनला राहतोय तर हे शहरही मला खूप आवडलंय. त्यामुळे कोणत्याही एका शहराची निवड नाही होऊ शकत.  
  •  होस्टिंग की अभिनय ?अभिनय
  •  सुव्रत चा विक पॉईंट? सखी 

भरनाट्यम विशारद, निरागस तसेच देखणी अभिनेत्री “मधुरा देशपांडे” 
नाटक, चित्रपट आणि मालिका या तिन्ही क्षेत्रात आपल्या कामाचा ठसा उमटवणारी मनमोहक अभिनेत्री “मधुरा देशपांडे” सोबत च्या काही खास गप्पा वाचायला विसरू नका प्लॅनेट मराठी मॅगझीन च्या “स्टार ऑफ द वीक” मध्ये… 

  • संपूर्ण नाव : मधुरा पुष्कराज देशपांडे
  • वाढदिवस : २९ मार्च १९९२ 
  • जन्मठिकाण : कराड
  • शिक्षण : बीकॉम 


“रंगभूमी” आहे खास….
     मला सगळ्यात जास्त अभिनय आवडतो. मुळात मी ठरवून या क्षेत्रात आले नव्हते. मी भरतनाट्यम विशारद आहे तर मला यात मास्टर्स करायचं होतं. कॉलेज मध्ये असताना आंतर महाविद्यालयीन स्पर्धा यातून अचानक अभिनय या क्षेत्राकडे वळले गेले. नाटक करत असताना अभिनयाची गोडी निर्माण झाली आणि अभिनयात पदार्पण झालं. एक डान्सर आणि अभिनेत्री म्हणून मला “रंगभूमी” फार जवळची आहे म्हणून अभिनय हा कोणत्याही माध्यमातून असला तरी तो आवडतो. 

“मालिका खुप काही शिकवून गेली / परफेक्ट गोष्टींची सुंदर मालिका”  
   पहिल्या मालिकेचा अनुभव हा खूप जास्त कमालीचा होता, कारण कुठेतरी आपल्याला आपल्या घरातून एक विशिष्ट योग्य वेळी हे करून दाखव किंवा कामं मिळवून दाखव ही एक मर्यादा होती. माझ्यासाठी हे काम मिळवणं हे आव्हानं होतं आणि त्यात आई ने एक वर्ष दिलं की या वर्षात काहीतरी काम मिळवून दाखव आणि वर्ष संपता संपता मला “कन्यादान” या मालिकेसाठी मुख्य भूमिका मिळाली. वडील आणि मुलीचं सुंदर नातं, त्यात एका डान्सर ची गोष्ट तर माझ्यासाठी ही मालिका एकदम परफेक्ट होती. मनासारखी कथा असणारी ही मालिका होती. प्रोडक्शन हाऊस, सहकलाकार मस्त होते. काम करताना थोडं दडपण होतं कारण सोबत दिग्गज अभिनेते शरद पोंक्षे होते आणि ते म्हणजे अभिनयाचं विद्यापीठचं आहेत. आमच्या दोघांचं नातं हे ऑफ स्क्रीन आणि ऑन स्क्रीन एकदम कमाल होतं. अजूनही मी त्यांना शरद बाबा म्हणून हाक मारते त्यामुळे आमचं नातं खरंच सुंदर आहे. त्यांच्याकडून अभिनयातील बारकावे आणि छोट्या छोट्या गोष्टी शिकायला मिळाल्या. त्यांच्या सोबत काम करताना माझ्यात खूप बदल झाले. आमचं एवढं अफलातून बॉंडिंग आहे. 


“प्रत्येक कलाकारांला कामाचं दडपण यावं कारण….” 
प्रत्येक कलाकारांला काम करताना दडपण हे यायला हवंच असं मला वाटतं. कारण जेंव्हा कुठेतरी कामाचं दडपण असतं तेंव्हा आपण १०० % हुन जास्त उत्तम काम करू शकतो. मी खूप जास्त आनंदी आहे की आजवर जी काही काम केली ती सगळी काम उत्तम होती आणि उत्तम लोकांसोबत करण्याची संधी मला मिळाली. काम करताना कधीच ज्युनिअर आणि सिनियर ची भावना नाही आली. सगळ्या ठिकाणी काम करताना एक कुटूंब आहे आणि त्यात आपण काम करतो ही भावना घेऊन मी आजवर काम केलंय. मी स्वतःला भाग्यवान समजते कारण खूप पाठींबा देणारे सहकलाकार मला भेटले आणि म्हणून मी उत्तम काम करू शकले. 

“गॉसिप पासून राहते दूर…” 
खरं सांगायचं झालं तर इंडस्ट्रीत होणाऱ्या गॉसिप मध्ये मी पडत नाही. मला कधीच कुठली अशी गोष्ट इंडस्ट्रीत खटकली नाही. मला काम करताना कधीच काही समस्या आल्या नाहीत किंवा असं काही खटकलं नाही.  


“अभिनयाने दिला आत्मविश्वास”  

मला अभिनेत्री झाल्यावर माझ्यातला आत्मविश्वास वाढला. आधीची मधुरा फार साधी, सरळ वैगरे होती तर अभिनया मुळे माझ्यात आत्मविश्वास वाढला आहे. आवडीचं काम करियर म्हणून करताना एक अनोखं समाधान आहे. 

“ग्लॅमरचं दडपण येतं” 
प्रत्येक कलाकाराला ग्लॅमर ची वेगळीचं क्रेझ असते. मला सुद्धा ग्लॅमर आवडतं पण कधी कधी ग्लॅमरचं दडपण सुद्धा येतं. हे दडपण सकारात्मक आहे की आपल्याला आपले लुक्स जपून आपण एक अभिनेत्री म्हणून घराबाहेर पडत आहोत हे लक्षात ठेवून बाहेरच्या जगात वावरावं लागतं. या सगळ्या गोष्टी मी एन्जॉय करते आणि ग्लॅमर अनुभवते. 

“डान्स मध्ये काहीतरी करायचंय” 
मी भटनाट्यम कडे करियर च्या दृष्टीकोनातून पाहिलं होतं. मला भटनाट्यम मध्ये मास्टर्स करायचं होतं पण मी अचानक या क्षेत्राकडे वळले आणि हे काम मला आवडायला लागलं. सध्याच्या कामाच्या व्यापामुळे मला याकडे फारसं लक्ष देता येत नाहीये पण नक्कीच मी डान्स मध्ये काहीतरी करण्यासाठी प्रयत्न करणार आहे. 

“नवीन काम गुलदस्त्यात” 
नवीन प्रोजेक्ट बद्दल सध्या बोलणी चालू आहेत तर नवीन काम गुलदस्त्यातचं आहे त्याबद्दल मी लवकरचं सांगेन. 

“चित्रपटात मुख्य भूमिका साकारायची ” 
मला काम करताना एक गोष्ट जाणवली की मी आजवर मालिका केली, नाटक तसेच चित्रपट केले पण चित्रपट असे मुख्य भूमिकेतुन नाही केले तर माझी अशी इच्छा आहे की लीड रोल असलेला एखादा सुंदर चित्रपट मला करायचा आहे. मी आजवर जे चित्रपट केले तर उत्तम होते पण आता मुख्य भूमिकेत दिसायचं आहे. 

“तरुणाईला जोडणारी वेब सिरीज / वेब सिरीज ची वाट बघतेय”  
नक्कीच मला वेब सिरीज करायची आहे. माझ्याकडे अजून कुठली वेब सिरीज आली नाही आहे. पण मी वेब ची वाट बघतेय. हल्लीची तरुणाई चित्रपटा पेक्षा नेटफ्लिक्स आणि प्राईम व्हिडिओ या प्लॅटफॉर्म वर वेब सिरीज बघण्याकडे त्यांचा जास्त कल आहे. वेब चे विषय वेगळ्या धाटणीचे असतात तसेचं तरुणांशी कनेक्ट होण्यासाठी मला वेब सिरीज करायची आहे. 


 “फिरणं आणि बरंच काही..” 
अभिनया व्यतिरिक्त मला डान्स आवडतो, प्रचंड फिरायला  आवडतं. फिरण्यासाठी माझी अशी एक सीक्रेट खास बकेट लिस्ट आहे. वाचन करायला मला आवडतं. हल्ली मी वाचायला सुरुवात केली आहे. फावल्या वेळात मला कल्पक गोष्टी करायला आवडतात. मी लवकरचं इन्स्टाग्राम वर एक या संदर्भात पेज चालू करणार आहे. चित्र काढायला, साडी / टी शर्टस् पेंटिंग करायला आवडतात. तर मला जेव्हा वेळ मिळतो तेव्हा मी असं काहीतरी करत असते. 


फोन पासून दूर राहते” / इन्स्टाग्राम आवडीचं” 
हल्ली मी फोन कमी वापरण्याचा प्रयत्न करते आहे कारण मधल्या काळात मला फोन वापरण्याचं व्यसन लागलं होतं.  इन्स्टाग्राम हे माझं आवडतं अप्लिकेशन आहे इथे आपण पटापट आपल्या फॅन्स सोबत कनेक्ट होऊ शकतो. 

रॅपिड फायर…हे कि ते…

  • नाटक, चित्रपट की मालिका : चित्रपट 
  • आवडता अभिनेता –  सिद्धार्थ चांदेकर की स्वप्नील जोशी: दोघे सुद्धा 
  • आवडती अभिनेत्री – अमृता खानविलकर की सोनाली कुलकर्णी : दोघी 
  • अभिनय की भरनाट्यम – अभिनय 

निरागस तसेच गुणी अभिनेत्री “मधुरा देशपांडे” हिला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे भावी आयुष्यासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा! 

भारतीय आणि पाश्चात्य संगतीचा सुंदर मिलाफ घडवून आपल्या व्हायोलिन मधून सादर करणारी व्हायोलिनिस्ट “श्रुती भावे” 
“इंडिवा” सारख्या बँड मधून आपल्या कामाची जादू संपूर्ण जगाला दाखवून देणारी तरुण वादक, अनेक दर्जेदार कार्यक्रम लिलया पार पाडणारी व्हायोलिनिस्ट “श्रुती भावे” सोबत गप्पा काही खास गप्पा प्लॅनेट मराठीच्या स्टार ऑफ द वीक मध्ये….

  • संपूर्ण नाव : श्रुती राजेंद्र भावे 
  • जन्मठिकाण : नागपूर
  • वाढदिवस : २१ ऑक्टोबर 
  • शिक्षण :  एमए संगीत ( MA in Music ) 

“आईमुळे व्हायोलिनिस्ट झाले”           माझं कुटूंब हेच कला या क्षेत्रातलं आहे. आई बाबा संगीतकार आहेत. आई सरिता भावे ही व्होकोलिस्ट आहे आणि बाबा व्हायोलिन वादक आणि सिव्हिल इंजिनियर होते. तर साहजिकचं त्यांच्या माझ्याकडून या क्षेत्रात यावं अशी अपेक्षा होती. माझं शालेय जीवन हे कथक्क शिकण्यात गेलं पण हे काही पुढे पूर्णपणे जोपासता नाही आलं. कॉलेज मध्ये असताना आईला वाटलं की मी व्हायोलिन शिकावं. मी त्यात गाणं गायचे. सुरूवातीला शिकण्यासाठी नकार देऊन मी हे वाद्य जबरदस्तीने हाती घेतलं, मग हळूहळू हे शिकण्याची आवड निर्माण झाली. वयाच्या २४ व्या वर्षी मी माझी कला लोकांसमोर सादर केली. माझ्या करियरची सुरुवात थोडी उशिरा झाली. यात आधी शास्त्रीय संगीत, मग सोबतीला नाट्य संगीत आणि मग सारेगमप ला पहिल्यांदा वाजवायला मिळालं. त्यात मध्ये मी रेल्वेत सरकारी नोकरी केली. तिकडून राम राम ठोकून पुन्हा ४ ते ५ महिने मी मग कामाच्या शोधात होते. तेव्हा मधल्या काळात असंच ऑर्केस्ट्रा मध्ये वाजवणं, विविध कार्यक्रमात वाजवणं असं चालू असताना मला हंमसिका अय्यर “इंडिवा” साठी विचारलं. इकडे उभं राहून व्हायोलिन वाजवायचं होतं. हा अनुभव घेत पुढे विविध बँड मध्ये वाजवून मग स्वतःचे काही कार्यक्रम केले आणि असा हा प्रवास चालू आहे. 

“आणि गाण्याची संधी मिळाली” 

       आषाढ घन सुंदरा” हे गाणं ज्यांनी बनवलं आहे आशिष

“व्हायोलिन वाजवणं चॅलेंजिग आहे” 
      खरंतर हे वाद्य पाश्चात्य देशात आणि दक्षिण भारतात  अगदी प्रत्येक मुलगी व्हायोलिन वाजवताना आपल्याला बघायला मिळेल. कारण तिकडच्या प्रत्येक घरात कुठेतरी संगीत आहे. हे तिकडे परंपरागत चालू आहे. त्यांच्याकडे मुलांना हे शिकवलं जातं. आपल्याकडे एखादं गाणं ऐकलं की मग गाणं शिकण्याची किंवा वाद्य शिकण्याची आवड निर्माण होते. पालकांनी त्यांची जवाबदारी म्हणून एखादं वाद्य शिकवलं असं आपल्याकडे नाही आहे. आईमुळे मी हे शिकले माझ्यात ते शिकण्याची आणि पुढे नीट सांभाळून घेऊन काम करण्याची जिद्द होती म्हणून आजवर जे काही काम केलं ते शिकून केलं गेलंय. या क्षेत्रात काम करण्यासाठी शिकण्याची तयारी आणि संयम असावा लागतो. मला एखादं वाद्य वाजवणं हे फार चॅलेंजिंग वाटतं कारण हे आपलं शरीर नाही आहे हे आपल्या शरीराबाहेरचा एक भाग आहे, म्हणून त्यांच्या सोबत नाळ जोडायला वेळ जातो. आता कुठे आपल्याकडे लोकांना त्यांची कला दाखवायला मिळते आहे. आधीच्या लोकांच्या मानसिकतेमुळे या क्षेत्रात फार कमी मुली आल्या आहेत असं मला वाटतं.

“शिकण्याचा पाया भक्कम हवा” 
     या क्षेत्रात येणाऱ्या सगळ्यांना एवढचं सांगेन की पाया खूप मजबूत असला पाहिजे. शास्त्रीय संगीत शिकण्याला काही पर्याय नाही. वेस्टर्न क्लासिकल किंवा इंडियन क्लासिकल शिका हे लक्षात घेऊन या क्षेत्रात यावं. नवीन शिकून त्यातून काहीतरी करण्याची एक तयारी आणि मानसिकता असली पाहिजे. काहींना फक्त शास्त्रीय करायचं असतं तर काहींना फक्त ऑर्केस्ट्रा, बॉलीवूड  करायचं असतं, तर जे काही कराल त्याचा पाया भक्कम असू द्यात. आपल्यात संयम असायला हवा. 

“कामाच्या अपेक्षा करून पैसे न मिळणं” 
    इंडस्ट्रीत खटकणाऱ्या गोष्टी म्हणजे कधी कधी जे संगीतकार (म्युजिशियन) असतात ते व्हायोलिन हे वाद्य समजतं नाहीत. जर मला एखादं गाणं व्हायोलिन वर वाजवायचं असेल तर त्यांना ते कसं वाजवतात किंवा काय हे माहीत नसतं. तर तेव्हा तुम्ही काहीतरी वाजवा असं सांगतात. दुसरी गोष्ट ही की पैसे दिले जात नाही आणि अपेक्षा फार ठेवणं हे मला खटकत. गृहीत धरून पुढे जाण्याचा प्रकार इंडस्ट्रीत मध्ये फार घडतो. 

“आई वडील हे पहिले गुरू” 
    माझे आई – वडील हे माझे गुरू आहेत. माझे गुरुजी कलारामनाथन ते माझं प्रेरणा स्थान आहेत, कारण व्हायोलिन वरचं त्यांचं वाजवण्याचं परफेक्शन खूप मस्त आहे. इंडस्ट्रीत अशी अनेक लोकं आहेत ज्यांची कामं आवडतात. मला अभिषेकी बुवा चं गाणं फार आवडतं, ए आर रेहमान अशी अनेक लोकं आवडतात. अनेक सिनियर आणि ज्युनिअर आपल्याला कधी कधी अनेक गोष्टी शिकवून जातात. 

“इंडिवा मुळे नवं वळण” 
    माझ्या आयुष्यातला टर्निंग पॉईन्ट “इंडिवा”  बँड होता. ऑल वूमन बँड मध्ये जेव्हा मी गेले तेव्हा माझ्या संगीतासाठी आणि वादनासाठी हा एक अफलातून अनुभव होता. माझ्या वैयक्तिक आयुष्यात आणि व्यक्तिमत्त्वात फार बदल झाले. मी नेहमी सलवार कुर्ती मध्ये वावरायचे मग इकडे येऊन फ्युजन स्टाईल फॉलो करायला मिळाली. स्वतःमधला बदल हा इथे येऊन उमगला आणि हा आयुष्यातला टर्निंग पॉईन्ट ठरला. 

“संमिश्र संगीत करायचंय” 
    मला ओरिजनल म्युझिक करायला आवडेल, फक्त मला ती एक संधी आणि इथे ती एक जागा मिळत नाही आहे. ओरिजनल म्युझिक जे विविध जॉनर मधलं असेल, अल्बम करायला आवडेल, इंडियन क्लासिकल, जॅझ किंवा फोक असेल या सगळ्यांच संमिश्र संगीत मला नक्कीच करायला आवडेल. 
“गोष्ट ट्युनिंग ची” 
   या दोन्ही संगीताचा मिलाफ जमवायला ट्यूनिंग फार महत्त्वाच असतं. दोन्ही संगीतात विशिष्ट ट्युनिंग असतं तर या गोष्टीचा विचार करून ट्युनिंग च भान ठेवून हे जमवून आणलं जात. ट्युनिंग जमली की यांचा मिलाफ घडवून आणला जातो. 

“बँड टिकवले गेले पाहिजेत”       बँड ही गोष्ट छान आहे. फक्त ती जोपासली जाऊ नये तर बँड टिकवता आले पाहिजेत. बँड हे टिकत नाहीत. कारण बँड म्हंटलं की ओरिजनल म्युझिक आलं मग प्रमोशन आलं तर यासाठी फार खटाटोप करावा लागतो. बॉलिवूड बँड किंवा गाणी याचं प्रमोशन किंवा प्रसिद्धी ही फार पटकन होते. तिकडे फार पैसे गुंतवले गेलेले असतात. फार सुमार गाणं, पैसा आहे म्हणून प्रमोट होतं. त्यामुळे लोकांच्या तोंडी हे गाणं आपसूक बसल जातं. बँड संस्कृतीला उत्साह देणारी गोष्ट हीच की लोकांनी तिला आपलंसं केलं पाहिजे. बँड हे पॅशन वर चालू केले जातात आणि बॉलिवूड बँड हे फार चालतात.

“सकारात्मक अनुभव” 
     आपण आपलं संगीत हे जवाबदारी ने सादर केलं पाहिजे तर ते जगाला आवडतं. अनुभव चांगला येतो तर आपण दर्जेदार आणि उत्तम रित्या सादर केलं तर ते लोकांना आवडतचं. यामुळे आम्हाला आजवर खूप छान आणि सकारात्मक प्रतिसाद आला आहे.
“कामासाठी कौतुकाची थाप” 
    मी फार पटकन गोष्टी शिकते आणि त्या आत्मसात करते या बद्दल लोक कौतुक करतात. वाजवण्याचा अनोखा फोकस आणि सुरेल वाजावते म्हणून माझं कौतुक केलं जातं. गाणं येत असल्याने ते व्हायोलिन वर वाजवताना पटकन येत. तोंडात शब्द असतात तर मी शब्द वाजवण्याचा प्रयत्न करते. अश्या पोचपावत्या मिळत असतात लोक कामाचं कौतुक करतात हे जास्त भावत.
“प्रवास आणि वाचन” 
   मला प्रवास करायला प्रचंड आवडतो. कुठेतरी वर्ल्ड टूर करायला, नव्या जागा भटकायला आवडतात आणि वाचन आवडतं .


रॅपिड फायर हे कि ते….

  • वादन की गायन : गायन 
  • आवडती गायिका : सावनी रवींद्र, बेला शेंडे, प्रियांका बर्वे –  प्रियांका बर्वे 
  • आवडता गायक : अवधूत गुप्ते, महेश काळे, मंगेश बोरगावकर – अवधूत गुप्ते 
    खाणं, फिरणं की वाचन – फिरणं  

  देखणी आणि कर्तृत्ववान व्हायोलिनिस्ट “श्रुती भावे” ला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे पुढील वाटचालीसाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा! 

   
संपूर्ण नाव : संग्राम आनंद साळवी 
जन्मठिकाण : कोल्हापूर (महाराष्ट्र)
वाढदिवस : ५ मे १९८५
लग्नाचा वाढदिवस : ५ मार्च २०१८
शिक्षण : (HSC) 

नाटकांतून घडलेला मालिका प्रवास” 
    मी मूळचा कोल्हापूर चा आहे , पण इथे फार राहिलो नाही. माझे बाबा नेव्ही मध्ये होते तर माझं त्या निमित्ताने भारत दर्शन झालं आहे. २००२-०३ साली जेंव्हा आम्ही मुंबईत आलो तेंव्हापासून अभिनयाचा प्रवास सुरु झाला. मला आधी पासून अभिनयात काही तरी करायचं होतं, पण विविध ठिकाणी फिरणं असल्यामुळे याबद्दल फारसं माहीत नव्हतं. मग मुंबईत येऊन या बद्दल चौकशी केली. सगळ्यात आधी हिंदी थिएटर केलं मग मराठी रंगभूमी वर ४ नाटकं केली. नाटकांनंतर मालिकेसाठी ऑफर आली त्यासाठी ऑडिशन झालं आणि मग तेंव्हा पहिली मालीका “देवयानी” केली आणि असा हा प्रवास करत आज सगळ्यांसमोर आहे. 

म्हणून “देवयानी” आहे खास….!!! 
     देवयानी मालिकेतील माझा सगळ्यात जास्त गाजलेला संवाद (तुमच्या साठी कायपण) जो अक्ख्या महाराष्ट्राने उचलून धरला. माझं त्या मालिकेतील व्यक्तिरेखेचं नाव माझं खरं नाव असल्याने हा अनुभव मस्त होता. संपूर्ण मालिका हीच एक खास आठवण आहे. 

“मी तूझीचं रे” – कोड्यात पाडणारं पात्र” 
   विविध पैलूंच्या भूमिका करत असताना नव्या मालिकेत मी एका शासकीय अधिकाऱ्याची भूमिका साकारणार आहे. हा ऑफिसर खूप बिंधास्त आहे. एकूणचं एकदम कोड्यात पाडणार हे पात्र आहे. 

“बायकोसोबत सुट्टी चा वेळ एकत्र घालवतो” 
  दोघे सकाळी एकत्र जिम ला जातो मग येऊन आपल्या आपल्या शूट ला जाऊन पुन्हा रात्री भेटतो. दोघांना एकाच दिवशी सुट्टी असली की एकत्र फिरतो, सिनेमा  बघतो. 

जिमिंग करणं आवडत” 
प्रत्येकाच्या आयुष्यात फिटनेस हा महत्त्वाचा आहे. मी या क्षेत्रात आहे म्हणून फिट राहावंच लागतं. पण सगळयांनी फिटनेस हा जपला पाहिजे. २४ तासापैकी एक तास तरी स्वतः साठी काढून व्यायाम केला किंवा जिमिंग केलं तर तेही पुरेसं आहे. माझे आजोबा आणि काका पेहेलवान आहेत तर मला आवडत जिम ला जाणं. 

“वेबची दुनिया अनुभवायला आवडेल” 
 
 मला अभिनय करायला आवडतो तर मलिका असेल किंवा वेब असेल दोन्ही कडे अभिनय हा करायचा आहे तर नक्कीच मला मालिकांसोबत वेब वर काम करायला आवडेल. माध्यमं वेगळी असली तर अभिनय हा आहेच. 

मी यावर फार बोलणार नाही” 
   मालिके मधून एखाद्या कलाकाराला काढलं जातंय यात चूक कोणाची आहे किंवा कोणत्या कारणांमुळे एखाद्याला काढलं जातंय तर या गोष्टीचा सारासार विचार करून या गोष्टी घडतात तर यावर मी काही फार बोलू नाही शकत.

“सर लो बजेट है”

  आपल्या इंडस्ट्रीत खटकणारी गोष्ट ही की मी अनेकदा पाहिलंय आणि अनुभवलंय की फिल्म करताना निर्मात्यांकडून कसे पैसे काढून कलाकाराला चित्रपट कमी बजेट चा असल्याचं सांगितलं जातं. जर चांगल्या कथा असतील तर चित्रपट हा कमी बजेट मध्ये का करावा? आपल्याकडे सगळ्यात आधी एकच शब्द सांगितला जातो “सर कमी बजेट आहे” तर ही गोष्ट कुठेतरी खटकते. जर मोठा पल्ला गाठायचा असेल तर कुठेतरी रिस्क ही घ्यावीच लागते. 

“काळानुसार बदल होतात” 
   काय बदल व्हावेत हे मी सांगू नाही शकत कारण बदल हे घडत आहेत. प्रत्येक नवीन काम करताना, मालिका करताना नवीन नवीन गोष्टी आणि बदल घडत गेले. कालानुरूप बदल हे हळू हळू होतंच राहतात. 

“आयुष्यात पहिल्यांदा टिकटॉक विडिओ”    मी आयुष्यात पहिल्यांदा ‘टिकटॉक’ विडिओ केला आणि हा अनुभव कमाल होता. या आधी कधीच हे अँप वापरलं नव्हतं तर आधी ते डाऊनलोड केलं आणि मग मला अमृता देशमुख ने सांगितलं की ते कसं वापरायचं त्यातल्या अनेक गोष्टी तिने समजावून सांगितल्या. मग आम्ही पहिला विडिओ करत करत 3 विडिओ केले आणि ते फार व्हायरल सुद्धा झाले. मला याची काही कल्पना नव्हती की हे एवढं व्हायरल होईल पण टिकटॉक विडिओ करताना मज्जा आली मी त्याची गंमत अनुभवली. 

“घोडेस्वारी आणि क्रिकेट”
अभिनया व्यतिरिक्त मला घोडेस्वारी (हॉर्स रायडिंग), स्विमिंग आणि क्रिकेट या तीन गोष्टी करायला  आवडतात. अभिनय सांभाळून या तिन्ही गोष्टी करता येतात. 

“डायलॉग बाजी” 
मी स्वतःला फार भाग्यवान समजतो की मला प्रत्येक मालिकेत एक नवा संवाद मिळतो आणि तो हिट ठरतो तर यांचा एक वेगळाच आनंद आहे. नव्या मालिकेत सुद्धा एक असाच संवाद आहे जो फार गाजतोय आणि व्हायरल होतो आहे “ना मनात खोटं, ना ओठात खरं” तर हा संवाद सुद्धा लोकांना आवडला आहे याबद्दल मला फार आनंद आहे. 

अश्या गोष्टी ज्या शिवाय राहू शकत नाही” 
नॉनव्हेज (जेवण), माझी गाडी, सिनेमा या गोष्टींशिवाय मी राहूचं शकत नाही . मी रोज एखादा चित्रपट बघून झोपतो. चित्रपट बघण्याचं फार वेड आहे तर म्हणून चित्रपट बघूनच झोपतो. 

“कूल आणि मस्तीखोर मी” 
    मी ऑफ कॅमेरा फार मस्तीखोर आहे. मला खोड्या (pranks) करायला फार आवडतात. सेटवर कूल आणि मस्तीच वातावरण असलं की सगळेच छान काम करतात. मला एका जागेवर शांत बसता येत नाही मी फक्त चित्रपट बघताना एका जागी बसू शकतो. 

रॅपिड फायर…हे कि ते


आवडती अभिनेत्री : खुशबू तावडे, गौरी नलावडे, तीतीक्षा तावडे, सायली संजीव – खुशबू तावडे
आवडता अभिनेता : सुयश टिळक , अमित कल्याणकर , गिरीश ओक – गिरीश ओक

आवडत सोशल मीडिया : फेसबुक, इंस्टाग्राम, ट्विटर – इंस्टाग्राम
मालिका, चित्रपट, नाटक : अभिनय 

रांगडं व्यक्तिमत्व तसेच स्मार्ट हिरो संग्राम साळवी ला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे भावी आयुष्यासाठी खूप शुभेच्छा..

 
मराठी संगीत सृष्टीत नेहमीच काही तरी नाविन्यपूर्ण प्रयोग करणारी, आपल्या आवजाने प्रेक्षकांना मंत्रमुग्ध करणारी गायिका “सावनी रवींद्र” 
“सावनी अनप्लग्ड” या नव्या कोऱ्या संगीत सिरीज मधून ती गाण्याची अनोखी मेजवानी प्रेक्षकांना देणार आहे. आजच्या प्लॅनेट मराठी मॅगझिनच्या “स्टार ऑफ द वीक” मधुन सावनी बद्दल काही खास गोष्टी जाणून घेऊ या….


संपूर्ण नाव : सावनी रवींद्र घांगुर्डे – धांडे 
जन्मठिकाण : रत्नागिरी
वाढदिवस : २२ जुलै १९८९ 
लग्नाचा वाढदिवस : ४ मे २०१८ 
शिक्षण : बीए संस्कृत, एम ए मराठी, एम ए संगीत. 

“वयाच्या दुसऱ्या वर्षी गायले” 
माझ्या आई-बाबांनी दोघांनी ही शास्त्रीय संगीतात पीएचडी केली आहे. ते दोघेही वेगवेगळ्या संगीत नाटकात कामं करतात. आमची स्वतःची निर्मिती संस्था (प्रोडक्शन हाऊस) आहे. त्यामुळे मी जन्माला आल्यापासून संगीतात वाढले. घरात २४ तास गाणं हे कानावर पडत होतं. त्यामुळे गायनाची आवड निर्माण झाली. माझी आई आवर्जून एक आठवण सांगते की मी वयाच्या दुसऱ्या वर्षी पहिल्यांदा गाणं गायले होते, मी फार पटकन बोलायला शिकले. तसंच पटकन गायला ही लागले. घरात संपूर्ण शास्त्रीय संगीताचा वारसा होता पण पुढे जाऊन माझा कल हा “सुगम” संगीताकडे वळला. 

“ग्लॅमरस जगाची ओळख” 
मी स्टेज वर वाढले आहे आई असं सांगते. मी विंगेत मोठी झाले आहे. आई मला विंगेत झोपवायची आणि मग परफॉर्मन्स ला जायची. तर ते नाटक इतकं भिनलय आणि बघितलंय पण मी फक्त दोनदा तीनदा संगीत नाटकात काम केलंय. एकंदरीत माझा आवाज, संगीताचा पोत बघता आई बाबांनी ठरवलं की हिचा आवाज हा संगीत नाटकासाठी बनला नाही आहे ही पूर्णतः करियर यात नाही करू शकत. माझ्या गाण्याची पद्घत आणि मृदू आवाज हे बघता मी फक्त ‘कट्यार काळजात घुसली’ या नाटकात एक छोटी भूमिका करायचे. त्याचे मी ५० प्रयोग केले. त्यानंतर मी संगीत नाटकात काम केलं नाही. माझा संगीत नाटकाचा अभ्यास होता पण मला त्यात करियर नव्हतं करायचं तर ग्लॅमरस सृष्टीकडे कल हा आपोआप घडत गेला.

“लताशाची निर्मिती” 

जसं मी सांगितलं आई बाबा याच क्षेत्रातले आहेत. त्यामुळे लहानपणा पासून खूप दिगग्ज गायकांचा सहवास मला लाभला. तर या सगळ्यातला मोठं नाव म्हणजे पंडित हृदयनाथ मंगेशकर. मी अगदी ९ – १० वीत असल्यापासून त्यांचं आमच्या घरी येणं असायचं. आमचा घरोबा आहे दोन्ही कुटूंबात. तेंव्हा पंडितजींच्या सोबत आई बाबांच्या फार सांगीतिक चर्चा व्हायच्या. माझ्या आईने दीनानाथ मंगेशकर यांच्यावर पीएचडी केली आहे आणि तिने त्यांचं चरित्र लिहिलं आहे. हृदयनाथ मंगेशकर यांच्या कानांवर माझं एक गाणं पडलं तर तेंव्हा त्यांनी सांगितलं पुढच्या कार्यक्रमापासून सावनी माझ्या सोबत गाईल. तर लता आणि आशा यांची मराठी सांगीतिक सृष्टीतील कारकीर्द आहे तर या सगळ्यातला मोठा वाटा हृदयनाथ मंगेशकरांची गाणी हा असू शकतो. मला त्यांच्या कडून लहानपणापासूनचं गाण्याचे धडे मिळाले. गाणं शिकायला मिळालं. तर तेंव्हा जाणवलं नवीन पिढीची गायिका म्हणून त्यांचा एक आदर्श डोळ्यासमोर ठेवून त्यांच्या गाण्याचा ठेवा लोकांपर्यंत पोहचवावा आणि ही गाणी प्रेक्षकांसमोर सादर केली जावी म्हणून ‘लताशा’ ची सुरुवात मी केली. पाच वर्षापूर्वी मी मराठीत लताशा ची सुरुवात केली आणि त्यात स्वतः हृदनाथजींचा सहभाग असतो ते गाण्याच्या आठवणी सांगतात आणि मी त्या अनुषंगाने गाणी गाते. मराठी चा यशस्वी टप्पा पार करत मी या वर्षी हिंदीत लताशा चा कार्यक्रम करण्याचा प्रयत्न केला. मी एखाद्या नव्या कार्यक्रमाची निर्मिती ही स्वतःच्या अभ्यासासाठी करते. मला खूप काही शिकायला मिळतं आणि मग लोकांसमोर मांडता येतं. इतकी वर्षे मराठीत लताशा करून थोडी हिंमत करून लताशा हिंदीत करावं हे सुचलं. हिंदी मधली लता आणि आशा यांची सांगीतिक कारकीर्द ही अभूतपूर्व आहे ते मांडण हे खूप मोठं धाडस आहे तर मी या जानेवारीत हिंदी लताशा चा प्रयोग केला त्याचं मूळ स्वरूप थोडंफार बदलून हा कार्यक्रम मी सादर केला. अश्या रीतीने हिंदी आणि मराठीत लताशा चे दोन कार्यक्रम हे ठरलेले आहेत.

 “म्हणून मी भाग्यवान समजते” 
अर्थातच मी ज्या वयापासून गाते आहे तेंव्हापासून संगीतकार यशवंत देव, श्रीनिवास खळे, मंगेश पाडगांवकर (काका) या सगळ्यांची मी नात होते. त्यांच्या अंगा खांद्यावर मी खेळले आहे. तर एवढ्या लहान वयापासून मला अश्या दिगग्ज लोकांचा सहवास लाभला आहे. तेंव्हा या गोष्टीच गांभीर्य कळत नव्हतं की आपण नेमकं कोणाबरोबर आहोत पण या क्षेत्रात काम करताना या सगळ्यांची जाणीव होते. “यशवंत देव” जे माझे गुरू आहेत ज्यांच्याकडे मी लहानपणापासून संगीत शिकले. मी स्वतःला भाग्यवान समजते की मला एवढ्या कामालीच्या आणि थोर दिगग्ज व्यक्तींचा सहवास लाभला, त्यांचा ठेवा मला मिळाला. माझ्यामते हे सगळेच संगीताची विद्यापीठं आहेत. त्यांच्या विद्यापीठात एक विद्यार्थी म्हणून प्रवेश मिळाला तरी आयुष्य सार्थकी लागलं असं म्हणू शकतो.

“आव्हानं स्वीकारून स्वतःची ओळख” 
मराठी इंडस्ट्रीत गायकांना स्थान अर्थातचं दिलं जातंय. प्रत्येक गायकाने स्वतःची जागा निर्माण केली आहे. मग ते जुन्या गायकांपासून ते अगदी मधला काळ (साधना सरगम ते आतापर्यंत स्वप्नील बांदोडकर. त्यांच्या नंतर आता आदर्श शिंदे , हृषीकेश रानडे  या प्रत्येकाने स्वतःला इथे सिद्ध केलंय आणि स्वतःची ओळख निर्माण केली आहे. प्रत्येक काळाची वेगवेगळी आव्हानं स्वीकारून प्रत्येक गायकाने स्वतःला सिद्ध केलंय. 
=

“स्त्रियांना केंद्रीत करून चित्रपट व्हावेत” 
मला असं खूप वाटतं की स्त्रीला केंद्रित करून आपल्याकडे चित्रपट झाले पाहिजे आणि त्या अनुषंगाने स्त्रियांनी किंवा मुलींना जास्तीत जास्त गाण्यांची संधी मराठी उपलब्ध झाली पाहिजे. मराठी आणि बॉलिवूड दोन्हीकडे मुलींची गाणी बनत नाहीत. ड्युयेट्स बनतात पण त्यात सुद्धा चार ओळी या मुलींना देतात आणि बाकी पुरुषांना गाणं दिलं जातं तर याचं मूळ हेच की स्त्रियांना केंद्रीत करून चित्रपट तयार झाले पाहिजेत तरच स्त्रियांना गाण्यांची अजून संधी मिळू शकेल आणि हा ताळमेळ साधला गेला पाहिजे असं मला वाटतं.

“नव्या माध्यमातून व्यक्त होते” 
मी स्वतःच्या आयुष्यात जेवढं महत्व लाइव्ह शो ना दिलं तेवढं महत्व सोशल मिडिया ला सुद्धा दिलं. कारण प्रत्येक पिढीची आव्हानं हे वेगळी आहेत. काळाची गरज ही वेगळी आहे. आता सोशल मीडिया हे माध्यम एवढं मोठं आहे की आपण त्याचा चांगल्या पद्धतीने वापर करू शकतो. तर मी कुठेतरी गायनासाठी यांचा वापर करत असते. गेली काही वर्षे सावनी अनप्लग्ड ची युट्युब सिरीज आली आहे तसेच अनप्लग्ड शो होता. आता सुद्धा जागतिक संगीत दिवसाच्या निमित्ताने मी आठवडाभर रोज एक नव्या गाण्याचा व्हिडिओ पोस्ट करत आहे. माझं स्वतःच अँड्रॉइड अँप देखील आहे. तर अश्या अनेक टेक्नोसॅव्ही गोष्टी आहेत ज्या मला शिकायला आवडतात. तर अश्या काही प्रयोगा सोबत मी “सावनी ओरिजनल”  ही सिरीज सुरू केली आहे ही एक युट्युब सिरीज आहे. आजच्या काळात चित्रपटाच्या सोबतीने संगीताला सुद्धा तेवढं महत्व प्राप्त झालंय. मराठी मध्ये संगीत चित्रपट करण्याची माझी इच्छा आहे. मूवी सॉंग हा प्रत्येकाचा नशिबाचा भाग असतो ते नेहेमीच मिळत असतं पण या सगळ्यात स्वतःला कुठेतरी व्यक्त करण्यासाठी युट्युबचा वापर करावा असं मला वाटतं. संगीताला भाषेच बंधन नसून संगीत ही एक भाषा आहे त्यामुळे अश्या सिरीज मधून मी विविध भाषेतून गाणी गाण्याचा प्रयत्न मी केला आहे. 

 “आठवणी मधलं गाणं” 
रोमॅंटिक गाणं माझ्या आवडीचं जे “होणार सून मी या घरची” या मालिकेतील सगळ्यात गाजलेलं, प्रसिद्ध झालेलं गाणं “तू मला मी तुला” हे गाणं माझ्या सदैव लक्षात राहील आणि ते माझ्यासाठी फार खास आहे. 

“गायिका नसते तर???? ” 

हे कठिण आहे सांगणं. गायिकाचं झाले असते मला तेवढचं येत ते ही सुद्धा उत्तम रीत्या जमत नाही असं मला वाटतं. 

 “वाचन आणि डान्स बघणं आवडतं” 
गायना व्यतिरिक्त मला वाचायला आणि डान्स बघायला आवडतो. मी लहानपणी कथक्क शिकले आहे.

“आणि या नंतर माझ्या आयुष्याला एक वेगळी कलाटणी मिळाली : समृध्द संपूर्ण अनुभव” 

 मी लहान असताना हृदयनाथजी आमच्या घरी आले होते तेंव्हा घरी सांगीतिक चर्चा सुरू होती. सलील चौधरी हे त्यांचे आदर्श होते आणि त्यांच्या गाण्यांविषयी आमच्याकडे चर्चा सुरू होती आणि तेंव्हा “ओ सजना बरखा बहार आयी” हे गाणं आमच्याकडे चालू होतं तर त्यांनी विचारलं हे कोणी गायलंय तेव्हा बाबा म्हणाले सावनी ने गायलंय त्या वेळी मी शाळेत होते तर तेंव्हा त्यांची प्रतिक्रिया फार छान होती की मला माहित नाही सावनी एवढं छान गाते असं ते म्हणाले आणि त्या नंतर त्यांनी सांगितलं “भाव सरगम” या कार्यक्रमात सावनी माझ्या सोबत गाईल. तर हा माझ्यासाठी फार मोठा आशीर्वाद आहे. मंगेशकर कुटुंबियांचा आशीर्वाद आणि त्यांच्या सोबत बसून गाण्याची संधी मिळणं हे माझ्यासाठी खूप भाग्य आहे मी यासाठी स्वतःला नशीबवान समजते. तर या नंतर माझ्या आयुष्याला एक वेगळी कलाटणी मिळाली.

 “अनपेक्षित वेब सीरिज” 

वेब मध्ये काम करण्याचा अनुभव फार भारी होता अगदी अनपेक्षित पणे ही वेब सिरीज झाली आहे आणि त्यात मी अभिनय केला. अदिती द्रविड या माझ्या मैत्रिणीने मला फोन केला आणि विचारलं की उद्या काय करतेस तर मी म्हटलं संध्याकाळी फ्री आहे तर ती म्हणाली हा ठीक आहे ये तर मला या वेब सिरिज ची काहीच कल्पना नव्हती मी सहज पणे तिला भेटायला गेले. गेल्यावर तिथे सेट होता आणि सुयश टिळक होता आणि तिने सांगितलं की तुला एक छोटासा सीन करायचा आहे. आणि हे फारचं आश्चर्याची गोष्ट होती माझ्यासाठी. मी यासाठी तयार झाले आणि मग आम्ही दोन तास तो सीन शूट केला आणि ती होती “गालीमार” वेबसिरीज. काही प्लॅन न करता अनपेक्षित पणे मी यात काम केलं. 

“लाइव्ह गाणं ‘आव्हानं’ वाटतं” 
मला मनापासून एक गोष्ट वाटते की कोणत्याही गायकाने तो जेवढे रेकॉर्डिंग करतो तितकंच लाइव्ह गावं. लाइव्ह गाणं हे आव्हान असतं आपण वेगळी गाणी लोकांसमोर सादर करत असतो. लाइव्ह गाणं हे फार कठीण आहे असं मला वाटतं कारण तिथे सुरात गाणं, एवढ्या प्रेक्षकांसमोर गाणं या सगळ्यातून लोकांना आनंद मिळतो पण आपल्याला वेगळा गायनाचा अनुभव मिळतो. लाइव्ह गाताना आपण कसे गातो आहोत कुठल्या स्तरावर गातो हे स्वतःला समजतं. माझं लाइव्ह गाणं हे जन्मापासून चालू आहे हे अखंड सुरू राहील.

“चित्रपटावर गाण्याचा दर्जा ठरतो” 
ज्या प्रकारचे चित्रपट बनतील त्या प्रकारचा दर्जा त्या गाण्यांना प्राप्त होईल. सैराट हा एक आयकॉनिक चित्रपट होता ज्यात गाण्याला दिग्दर्शकाने खूप चांगलं प्राधान्य दिलं होतं म्हणून लोकांनी त्याला प्रतिसाद देऊन ते गाजलं. हे सगळं चित्रपटाची निर्मिती संस्थेवर अवलंबून आहे की ते त्या संगीताला किती मान देतात तर मग लोकांपर्यंत पोहचल्यावर लोकं त्या गाण्याची किंमत करतील. हा दर्जा प्राप्त करण्यासाठी सगळ्यांनी हातभार लावला पाहिजे. अशी अनेक चांगली गाणी गायली जातात पण ती रिलीज नाही होत तर या सगळ्या गोष्टींवर गाण्याचा दर्जा प्राप्त होतो.

“मानधन मिळवण्याचे प्लॅटफॉर्म वेगळे” 

इंडस्ट्रीत मानधन मिळवण्याचे प्लॅटफॉर्म वेगळे आहेत. जर मी रेकॉर्डिंग ला अडून राहिले की मला एवढचं मानधन हवंय तर असं नाही होत. आपल्याला आपलं गाणं हे लोकांसमोर आणायचं असतं. लाइव्ह शो ला आपण मागणी करू शकतो की एवढचं मानधन हवं. हे प्रत्येक वेळी कशी परिस्थिती आहे त्यावर अवलंबून आहे पण माझ्यासाठी नेहमीच पैसा हा दुसऱ्या स्थानावर आहे मला. माझ्यासाठी कामाचा आनंद आणि मी कोणासाठी करते हे फार महत्त्वाचं असतं.

रॅपिड फायर… हे कि ते…


  • रत्नागिरी की पुणे : रत्नागिरी
  • शास्त्रीय की वेस्टर्न : शास्त्रीय 
  • आवडता गायक : मंगेश बोरंगावकर, ऋषिकेश रानडे, रोहित राऊत – तिघेही (तिघांची गाण्याची पध्दत वेगळी आणि तिघेही जवळचे मित्र आहेत) 
  • आवडती गायिका : आनंदी जोशी, जुईली जोगळेकर – आनंदी जोशी (रोमॅंटिक गाणी)जुईली जोगळेकर (वेस्टर्न गाणी) 
  • सगळयात जास्त वापरलं जाणार सोशल मीडिया माध्यम : फेसबुक, इंस्टाग्राम – इंस्टाग्राम 


सुमधुर आणि गोड गळ्याची गायिका “सावनी रवींद्र” ला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन कडून तिच्या पुढील सांगीतिक प्रवासासाठी शुभेच्छा! 


प्लॅनेट मराठी आणि अक्षय बर्दापूरकर निर्मित “एबी आणि सीडी” या सिनेमातून “सायली संजीव” लवकरचं प्रेक्षकांच्या भेटीला.. 
“काही दिया परदेस”
ह्या मालिकेतून घराघरात ओळखली जाणारी “गौरी” म्हणजेच सायली संजीव.. 
छोट्या पडदा गाजवल्या नंतर लवकरचं मोठ्या पडद्यावर आपल्या अभिनयाची किमया दाखवायला सज्ज झालेली अभिनेत्री “सायली संजीव” हिच्याशी प्लॅनेट मराठी मॅगझीन च्या “स्टार ऑफ द वीक” च्या निमित्ताने केलेल्या दिलखुलास गप्पा…. 

  • नाव : सायली संजीव चांदसरकर 
  • वाढदिवस : ३१ जानेवारी १९९३
  •  जन्मठिकाण : धुळे
  • शिक्षण : Bachelor of Arts (B.A.) in Political Science

“अशोक मामांची मानलेली मुलगी” 
सगळ्यात मोठी गोष्ट अशी आहे की, ती एक आपण अफवा म्हणू शकतो, खूप लोकांना असं वाटतं की मी निवेदिता सराफ यांच्या सारखी दिसते तर लोकांना वाटतं मी त्यांचीच मुलगी आहे आणि मी अशोक सराफांच्या वाढदिवसाला सोशल मीडिया वर एक पोस्ट टाकली होती तर त्यात मी हॅप्पी बिर्थडे पप्पा! असं लिहलेलं. अशोक सराफ मला त्यांची मुलगी मानतात तर मी त्यांची मानलेली मुलगी आहे हे बऱ्याचं लोकांना माहीत नाही.  

“मी कधीच ब्रेक घेणार नाही, चित्रपट आणि वेब सिरीजच्या माध्यमातून भेटीला” 
आता अनेकांना माहीत नाही मी सध्या काय करतेय. प्रेक्षकांना मी बरेच दिवस दिसले नाही पण मी जेंव्हा मालिका करत होते तेंव्हा फार कमी काम करत होते पण आता मी फार कामात आहे. माझे ५ चित्रपट तयार आहेत ते प्रदर्शित होण्याची मी सुद्धा वाट बघत आहे. एक वेबसिरीज येत्या काही दिवसात येईल. त्या नंतर मी २ ते ३ चित्रपटाचं चित्रीकरण चालू होईल. सध्या मी प्लॅनेट मराठी आणि अक्षय बर्दापूरकर निर्मित, मिलिंद लेले दिग्दर्शित “एबी आणि सिडी” हा नवा चित्रपट करतेय. या सगळ्यामुळे लोकांना वाटतंय मी कुठेतरी ब्रेक घेतला आहे तर असं काही नसून मी कधीच ब्रेक घेणार नाही. मला काम करायला आवडतं. मी स्वतः या सगळ्या फिल्म्स कधी प्रदर्शित होणार आहेत यांची वाट बघतेय. 

“मला सुट्टी आवडत नाही, आवडीतून घडलेलं करिअर” 
मी अगदीच मध्यमवर्गीय कुटूंबातून आलेले आहे. माझ्या वडिलांना वाटत होतं मी वकील व्हावं तर हा हट्ट नव्हता पण त्यांची इच्छा होती. आठवी, नववी नंतर माझा एकंदरीत कल हा राजकीय अभ्यासाकडे होता. माझ्या घरात कोणी ही कलाकार किंवा राजकारणी नाही. पण मला ही दोन्ही क्षेत्र मनापासून आवडतात. या सगळ्यात मी एलएलबी साठी ऍडमिशन घेतलं, पण बीए नंतर मी एका नाटकात भाग घेतला तेंव्हा अभिनय ही आवड होती पण करियरच्या दृष्टीकोनातून कधी याकडे पाहिलं नव्हतं. एक एकांकिका केली आणि त्या कामासाठी मला अनेक पुरस्कार मिळाले तेंव्हा तिथे परीक्षक म्हणून “प्रवीण तरडे” होते त्यांनी मला सांगितलं “तू स्क्रीन वर छान दिसशील” तर आवड म्हणून हे करावं म्हणून मी या क्षेत्रात आले. ऑडिशन द्यायला लागले, पण पुढे काही होईना मग मग हे नको करायला असं वाटलं. आई बाबांच्या मनात इंडस्ट्री बद्दल काही गैरसमज होते. पण मग मला जाणवायला लागलं की अभिनय करून कामाचं समाधान मिळतंय. त्या काळात बाबांना हृदय विकारांचा झटका आला तेंव्हा एकदमचं दडपण आलं. घरी बाबा एकटे कमावणारे होते. अचानक या गोष्टी घडल्या आणि मग तेंव्हा मी ठरवलं की आपण अभिनय करावा आणि माझ्याकडे योगायोगाने “काहे दिया परदेस” ही मालिका आली. मग मी घरच्यांना वेळ देऊन ही मालिका केली. मालिका संपून अगदीच दोन दिवस आराम केला आणि तिसऱ्या दिवशी मी “मृण्मयी देशपांडे” सोबत चित्रपट करत होते. मला सुट्टी आवडत नाही, तर आज या गोष्टी मला जाणवतात की आपण कामाची ओढ असल्यामुळे इथे आहोत. 

“मी स्वतःला उत्तम अभिनेत्री समजत नाही, अनेक दिग्गज आदर्श”  मला अनेक लोक प्रेरणा देऊन जातात. त्यामुळे अशी लोकं या इंडस्ट्रीत फार आहेत. खूप लोकांचं काम आवडतं, कामाची पद्धत आवडते. सुबोध भावे हे या इंडस्ट्री मधले पहिले मित्र आहेत. ते मला फार जास्त साथ देतात, सल्ले देतात. ते ज्या पद्धतीने आज काम करतात, त्यांचा उत्साह हा दांडगा आहे. अशोक सराफ यांच्याकडे बघून खूप लोकं मोठी झाली आहेत. ते आदर्श आहेत पण माझ्यासाठी सगळंच आहेत. आमचं एक बाप लेकीचं अनोखं नात आहे. किती काम करावं, कसं करावं, कामातली अचूक वेळ साधून कसं उत्तम काम करावं हे त्यांच्याकडून शिकते आहे. मोहन जोशी आहेत जे म्हणतात की आता मी एवढचं काम करणार पण ते त्यांच्या चौपट काम करतात. शुभांगी गोखले आहे जी माझी आई आहे ती खूप लाड करते पण लाडापेक्षा कसं आणि किती काम करावं हे त्यांनी मला “काहे दिया परदेस” मध्ये शिकवलं. अगदी काम करताना उभं कस राहावं इथपासून, हातवारे कसे करावे हे त्यांनी शिकवलं आहे. मी अजून अभिनय शिकते आहे त्यामुळे मी स्वतःला उत्तम अभिनेत्री समजत नाही. 

“इंडस्ट्रीत काम करण्याचा चांगला अनुभव”
     या इंडस्ट्रीत मला पावलोपावली खूप चांगली लोकं भेटली आहेत. या बाबतीत मी स्वतःला फार नशीबवान समजते की उत्तम लोकांची साथ लाभली. कधीच वाईट अनुभव नाही आले. मला हिंदीत आणि मराठीत दोन्ही कडे सुंदर अनुभव आले आहेत.  

“प्रत्येक जण प्रतिस्पर्धी” मी कोणाला प्रतिस्पर्धी नाही मानत. प्रत्येकांची काम करण्याची पद्धत वेगळी आहे. मला जे काम मिळालं ते दुसऱ्या कोणाला मिळेल असं नाही होऊ शकत. स्पर्धा कशाची करावी हा सुद्धा एक प्रश्नच आहे. एकीकडे हल्ली सगळेच प्रतिस्पर्धी आहेत. खूप स्पर्धा वाढली आहे ही डोक्यात एक गोष्ट ठेऊन काम करावं लागतं.   

“घरच्यांचा खंबीर पाठींबा” 
झी आणि काहे दिया परदेस यांच्या पाठींब्यामुळे अनेक गोष्टी शक्य झाल्या. आई मालिका बघायची तिला हे आवडायचं पण मग म्हणून आपल्या मुली ने हे काम करावं असं तिला वाटायचं नाही. मग एका मालिकेमुळे त्यांना सुद्धा एक सेक्युरिटी आली. सेटवरच्या सगळ्या लोकांना आई बाबा भेटून गेले. घरच्यांना एका क्षणाला समजलं की आपली मुलगी जे काम करते आहे ते योग्य करतेय.

“फॅन्स च्या प्रेमाचा वर्षाव” 
  मला रोज I love you चे मेसेज येतात. मी काही नाही करू शकत. माझ्या फेसबूक आणि इंनस्टाग्राम च्या पोस्ट वर नेहमी love you मेसेजस् असतात. हे मला फार आवडतं. माझे फॅन्स सगळे प्रेम करणारे आहेत. ते माझ्या डोक्यात कधीच हवा जाऊ देत नाहीत. नेहमी आपण केलेल्या कामाची पोहचपावती ते या माध्यमातून देत असतात. 

“राजकीय आणि अभिनयात साथ देणारा साथीदार हवा” 
माझा एवढयात काही लग्नाचा प्लॅन नाही आहे. माझं स्वप्न आहे की मुंबईत स्वतःच घर झाल्याशिवाय लग्नाचा विचार करायचा नाही. मुलगा कसा असावा तर प्रत्येक मुलीला छान, देखणा, सुंदर, समजून घेऊन पाठींबा देणारा वगैरे हवा असतो तर नक्कीच या गोष्टी आहेत, पण माझं राजकीय आणि अभिनयातील करियर याला पाठींबा देणारा जोडीदार मला हवा आहे. मला राजकारणात काही तरी करायचंय तर अभिनय आणि राजकारण या दोन्ही गोष्टी सांभाळून मला यात साथ देणारा नवरा मला हवाय. 

“राजकारण आवडीचं” 
मी मनसेची उपाध्यक्ष आहे हे अनेक लोकांना माहीत आहे. मला राजकारणात नक्कीच काही तरी करायला आवडेल. भविष्यात सक्रिय राजकारणात पदार्पण करायला नक्कीच आवडेल कारण या क्षेत्रात येऊन समजासाठी काही तरी काम करून समाजात बदल घडवावे अस मला वाटतं. 

“एबी आणि सिडी चा अद्भुत योगायोग” 
या चित्रपटात काम करणं आणि यासाठी माझी निवड होणं हे सगळंच एवढं मजेशीर होत. मी नाशिक ला होते आणि मला भयंकर बातम्या बघायची सवय आहे तर तेंव्हा बातम्या बघताना फास्ट न्यूज मध्ये एक हेडलाईन पाहिली की “एबी आणि सिडी” या मराठी चित्रपटात “अमिताभ बच्चन” झळकणार! तेंव्हा मनात एक गोष्ट पटकन येऊन गेली यार असा एखादा चित्रपट करायला मिळायला हवा. त्याचं संध्याकाळी मला फोन आला की २०, २१ , २२ ला फ्री आहात का? तर मी त्यांना फिल्म च नाव विचारलं आणि ती फिल्म “एबी आणि सिडी” होती . मी कुठेतरी मनात एखादी गोष्ट आणली आणि ती सत्यात उतरणार यांचा आनंद झाला. एखादी गोष्ट मनापासून मागितली किंवा विचार केला की ती पूर्ण होतेच. तर हा एक अद्भुत योगायोग आहे माझ्यासाठी या फिल्म मध्ये काम करण्याचा. 

“राजकारण ते कलाकारण” 
अभिनयाच्या सोबतीने राजकारण, चित्रकला, फिरायला जाणे खूप आवडते.  कलात्मक गोष्टी करायला आवडतात. आयुष्यात ड्रीम टूर करण्याची इच्छा आहे.  

“कामाची गरज असल्यास बोल्ड सीन करेन” 
बोल्ड भूमिका करण्याची व्याख्या फार वेगळी आहे. नक्कीच मला बोल्ड भूमिका साकारायला आवडेल. पण जिथे बोल्ड भूमिका करायची गरज आहे अश्याच ठिकाणी ती मी करेन. उगाचं न्यूड सीन करायला नाही आवडणार. अगदीच जिथे बोल्ड भूमिका करण्याची गरज असेल तिथे काम करेन पण त्याला कारण असेल तरच हे काम करेन. 

“गोडसं तितकीच शॉर्ट टेम्पर” 
खऱ्या आयुष्यात मी फार मस्तीखोर, आगाऊ, डॅंबिस आहे. मी गोड आहे खरी असं लोक म्हणतात पण मी चटकन राग येणारी आहे. मला खोटं बोललेलं आवडतं नाही. उगाचं गोड गोड नाही बोलता येत, त्यामुळे मला खोट्या गोष्टी नाही आवडत. माझ्या आई बाबांमुळे माझ्यात गोडवा आलेला आहे असं वाटतं.  

“कास्टिंग काऊच चा अनुभव”  

कास्टिंग काऊच अजूनही चालतचं पण आता गेल्या काही दिवसात याचं प्रमाण कमी झालं आहे. मला वाईट अनुभव नाही आलेत पण दोन अडीच वर्षांपूर्वी मला एका हिंदी फिल्म साठी काम करण्याचा वेळी कास्टिंग काऊच चा अनुभव आला. त्यासाठी मी नकार दिला. मला मराठी इंडस्ट्रीत कास्टिंग काऊच एवढ्या प्रमाणात होतं असेल असं वाटत नाही. सध्या #MeToo मुळे दोन्ही इंडस्ट्रीत दहशत आहे. आपण कसे आहोत यावर समोरची व्यक्ती आपल्यासोबत वागते. यासाठी कोणा एका व्यक्तीला बोलणं फार चुकीचं आहे. 

अश्या पाच गोष्टी ज्या शिवाय तू राहू शकत नाहीस? 
टीव्ही, चहा सोबत बातम्या, फोन, पैशाचं पाकीट. 

रॅपिड फायर….हे कि ते…. 

  • आवडता अभिनेता : ऋषी सक्सेना, सचिन देशपांडे, ललित प्रभाकर, अशोक सराफ – अशोक सराफ
    आवडती अभिनेत्री : शुभांगी गोखले, हृता दुर्गुळे, मृण्मयी देशपांडे – शुभांगी गोखले  
  • मालिका, चित्रपट की जाहिरात ? : मालिका
  • आवडत सोशल मीडिया : फेसबूक, इंस्टाग्राम, ट्विटर ? – इंस्टाग्राम
  • मुंबई की नाशिक ? : मुंबई 
  • काहे दिया परदेस की परफेक्ट पती ? – काहे दिया परदेस

 प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे “सायली संजीव” ह्या बहुगुणी आणि निरागस सुंदर अभिनेत्रीला भावी आयुष्यासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा! 

रोमॅंटिक गाण्यांच्या सोबतीने भक्तीरंगात रंगून जाणारा….


आपल्या आवाजाने रसिकांच्या मनात घर करून राहिलेला गायक मंगेश बोरगावकर..
गायन, फोटोग्राफी आणि अनेक कला जोपासणाऱ्या या बहुपैलू कलंदरी गायका सोबत काही खास गप्पांची मेजवानी तुमच्यासाठी घेऊन येतोय “प्लॅनेट मराठी मॅगझिन” च्या
“स्टार ऑफ द वीक” मधून….

  • संपूर्ण नाव : मंगेश राम बोरंगावकर
  • वाढदिवस : १५ ऑक्टोबर १९८९ 
  • लग्नाचा वाढदिवस : ४ जून २०१५ 
  • शिक्षण : बी.ए
  • जन्मठिकाण :  लातूर


“४ पिढ्यांचा सांगितिक वारसा” : आमच्या घरी ४ पिढ्यांचा गायनाचा वारसा आहे. त्यामुळे घरात गाणं हे अगदी लहानपणा पासून होतं. वयाच्या ३ ते ४ वर्षा पासून माझ्या गायनाची सुरुवात झाली. मी भाग्यवान आहे की घरात संगीत आहे. 

“गायकचं झालो असतो”    : गायकचं व्हायचं हे ठरलं होतं. याच क्षेत्रात पुढे काही तरी करू हे ठरलं होतं. घरात एक सांगितिक वारसा होता त्यामुळे तेंव्हापासून गायनाची एक आवड मनात होती. त्यामुळे मला गायक व्हायचंय हे काही वेगळं सांगण्याची गरज पडली नाही. न ठरवता ही ठरवलं होतं की गायक व्हायचंयं. 


“कामाशी प्रामाणिक राहून काम करा”‪ : २००७ २००८ ‬पासून मी या इंडस्ट्रीत आहे. तेंव्हा पासून शिकायला खूप मिळालं की किती शांत पणे आणि संयम ठेवून इथे काम करायचं. आपल्या कलेवर प्रेम करून आपल्या कामाशी प्रामाणिक राहून काम केलं तर आपल्याला कामाची योग्य प्रकारे पोचपावती मिळते. आपल्या कामाचं योग्य ते फळ मिळतं. कलेवर प्रामाणिक पणे मेहनत घेऊन काम करावं की ते काम सार्थकी लागतं हे शिकलो. आपल्या गाण्यावर लक्ष केंद्रित करून काम केलं की ते पूर्णपणे पार पडतंचं.

“संगीताला वेगळा दर्जा मिळत नाही हि खंत” : फक्त मराठी इंडस्ट्रीत नव्हे तर अवघी भारतीय इंडस्ट्री हि  फक्त कलाकारांची इंडस्ट्री म्हणून ओळखली जाते. अर्थात मी अनेक कलाकारांचा फार चाहता आहे पण आपल्याकडे संगीत किंवा गायक यांना असं खासकरून वैयक्तिक पाळतीवर जे महत्व प्राप्त व्हायला हवं ते आपल्या भारतीय इंडस्ट्रीत नाही आहे त्यामुळे हि गोष्ट खटकते. हे महत्व, त्यांना मिळणारा मान कुठेतरी आपल्याकडे नाही आहे. संगीताला कुठेतरी एक वरचा दर्जा प्राप्त व्हावा असं वाटतं या दृष्टीने आपल्या इंडस्ट्रीत सुधारणा व्हाव्यात. संगीताची वेगळी इंडस्ट्री आपल्याकडे निर्माण व्हायला हवी. फक्त चित्रपटाची गाणी नव्हे तर संगीतकार, गायक, नवोदित गायकांना यातून नवा मंच उभा राहील. 


“व्यावसायिकदृष्टया इंडस्ट्री मोठी झालेली आवडेल” : मला अशी काही खंत वाटत नाही मला जे काही या इंडस्ट्रीत मित्र भेटले, ज्यांच्यासोबत काम केलंय त्यांच्याकडून खूप शिकायला मिळालं. पण एकच खंत जाणवते कि मराठी इंडस्ट्री सोबत सगळ्याच संगीत इंडस्ट्रीला मोठं करायला हवं. आपल्या मराठी इंडस्ट्रीला मुंबईत बॉलिवूड सारखी चढाओढ आहे आणि त्यातून आपण आपल्या कन्टेन्ट च्या बाबतीत खूप पुढे आहोत. दाक्षिणात्य चित्रपट आणि त्यांचं संगीत हे एवढं मोठं आहे कि हे आपल्याकडे सुद्धा व्हायला हवंय. आपल्याला संगीताच्या दृष्टीने आधुनिक होण्याची गरज आहे. कालानुरूप बदलायला हवंय. मराठी संगीत ऐकणारा नवीन, तरुण वर्ग आणि हक्काचा प्रेक्षक वर्ग आपल्याला काही वर्षात मिळेल. मला आपली इंडस्ट्री अजून मोठी झालेली बघायला आवडेल. 

“फिटनेस महत्वाचा” : मला वाटतं कि ज्याप्रमाणे चांगलं गायला पाहिजे त्याचप्रमाणे चांगलं दिसणं देखील महत्वाचं आहे. आपलं व्यक्तिमत्व जेवढं मस्त असेल त्यावरून लोक आपल्याला इथे जास्त फॉलो करतात. कामाच्या बाबतीत नेहमीच एक फ्रेशनेस पण जपला कि आपण सुद्धा तेवढंच मस्त गातो. तुम्ही जेवढे फिट रहाल,  आपलं व्यक्तिमत्व छान असेल तर ते आपल्या कामात दिसून येतं. मी हे अनुभवतो आहे. मला फॅन्स कडून सुद्धा हि कॉम्पलीमेंट मिळते कि तू अजूनही फिट आहेस तर  या फिटनेस साठी मी नक्कीच प्रयत्न करतो. एक कलाकार म्हणून आमची जवाबदारी आहे कि आम्ही  चांगलं दिसलं पाहिजे असं मला वाटतं. आपला जो प्रेक्षकवर्ग आहे त्यांच्यासमोर आपण निटनेटके आणि दिसणं महत्वाचं आहे. म्हणून मी वर्क आऊट असेल,  थोडी खाण्याची बंधनं असतील हे पाळायचा प्रयत्न करून फिट राहतो आणि मी खुश आहे कि हे करण्यात कुठेतरी यशस्वी ठरतो. 


“गायना शिवाय अनेक गोष्टींची आवड” गायना व्यतिरिक्त खूप गोष्टी आवडतात. मी स्पोर्ट्स प्रेमी आहे. मला खेळायला खूप आवडतं आणि खेळ बघायला सुद्धा आवडतात. या सोबतीने चित्रकला आवडते, चित्र काढायला आवडतात. फोटोग्राफी,  फिल्म्स बघायला, मित्रांसोबत रहायला, शॉपिंग अश्या अनेक गोष्टी. 


“गाण्याची फर्माईश आणि बरंच काही ” : “म्युजिकल वीकेंड विथ मंगेशहि एक गाण्याची सिरीज आहे. हि सिरीज मी माझ्या फॅन्सच्या आग्रहाखातर सुरु केली आहे. कारण माझी भरपूर गाणी आहेत जी मी गायली आहेत. काही वेगळ्या गायकांची सुद्धा गाणी गायली आहेत तर अशी अनेक वेगळी गाणी माझ्या चाहत्यांना माझ्या आवाजात ऐकायला आवडतात. यासाठी अनेक लोकं गेली २ वर्ष माझ्या मागे होती कि अशी काही तरी भन्नाट सिरीज मी करावी. फॅन्स कडून खूप मागणी असायची कि अमुक अमुक गाणं तुमच्या कडून ऐकायचं तर मग या संकल्पनेतून “म्युजिकल वीकेंड विथ मंगेश” ची कल्पना सुचली. मग आपण कुठलं तरी एखाद गाणं पोस्ट करतो तर त्याला काही एक वेगळेपणा रहात नाही. याला तुफान प्रतिसाद मिळतो आहे. लोकांच्या खूप फर्माईश येत राहतात याच संपूर्ण श्रेय माझ्या फॅन्स ना आहे मी खूप आनंदी आहे.  हे सुरु करण्यामागचा उद्देश होतो कि गायकाच्या त्याच्या गाण्यातातील वेगवेगळ्या छटा या निमित्ताने दाखवता येतात. या निमित्ताने सोशल मीडियाचा असा छान वापर होतोय. ज्यामुळे आपण पुढे जातोय आणि छान गाणी लोकांपर्यंत पोहोचवतो. रसिकांना कलाकारांची वेगळी बाजू या निमित्ताने अनुभवता येते. प्रेक्षकांची फर्माईश या निमित्ताने पूर्ण करता येते. 

“घरीच गाण्याचे गुरु” : गाणं हे घरून शिकलो. माझे काका पंडित बाबुराव बोरगांवकर तसेचं माझे वडिल “राम बोरगावकर” ह्याच्याकडून गाणं शिकलो त्यामुळे माझ्या गाण्याचे सगळेच गुरु घरात आहेत. पण त्या व्यतिरिक्त मला असं वाटत माझ्या समोर एक संधी चालून आली ती म्हणजे माझ्यासाठी अविस्मर्णिय, कधीही विसरणार नाही अशी गान सरस्वती किशोरी ताईंकडे मला काहीवर्षे गाण्यासाठी मार्गदर्शन मिळालं. हा माझ्या आयुष्यातला एक टर्निंग पॉईन्ट होता. एका वेगळ्या पद्धतीचं गाणं काय असतं, किंवा त्या उंचीच गं शिकताना पण किती आनंद मिळतो, खूप शिकायला मिळतं. याची जाणीव मला तेंव्हा झाली. आणि सोबत सारेगमच्या प्रवासात अनेक दिग्गज गायक, कलाकार मला भेटले त्यांचं मार्गदर्शन प्रत्येक वाटेवर मिळत गेलं. मला दरवेळी नवं काहीतरी शिकायला आवडतं. माझ्या गाण्यातले नवीन बदल टिपायला आवडतात या सगळ्यामागे हि दिग्गज लोकं आहेत. मी भाग्यवान आहे कि अश्या लोकांच्या साथी ने गाण्याचा नवीन दृष्टीकोन सापडत गेला. या सगळ्यामुळे मी घडत गेलो, मोठा होतोय, हे असचं चालू राहावं. 


“बायकोसोबत छंद जोपासतो” : फोटोग्राफी हा एक आवडता छंद आहे. मला ठरवून फोटोज काढायला नाही आवडत बऱ्याचदा आपण काही तरी रॅंडम् क्लीक करतो. मी असच काही तरी कॅज्युअल क्लीक करतो. मग असंच फोटो काढत राहिलो मग माझी बायको अपूर्वा जी मला सांगायची कि अरे हा फोटो छान आला, पोस्ट करू शकतोस.  जेंव्हा स्वतःच्या आनंदासाठी काही क्षण कॅमेरात क्लीक करायचो ते खूप जणांना आवडायला लागले मग हळूहळू समजलं कि आपल्याला फोटोग्राफी चा थोडाफार सेन्स आहे. फोटोत एक Rawness असावा.


 “सगळीच गाणी जवळची : “मी गायलेल्या गाण्यांपैकी” “तुझ्या विना, उसवले धागे, नाही कळले कधी” हि तीन गाणी माझ्या फार जवळची आहेत. हि गाणी ज्या तऱ्हेनं आम्ही गायली होती किंवा संगीतबद्ध केली गेली यावर मेहनत घेऊन केली होती आणि रसिकांनी या गाण्यांना भरभरून प्रेम दिलंय. सगळ्यांना आज सुद्धा हि गाणी लक्षात आहेत या गाण्यांमुळे मला सुद्धा अनेक गोष्टी मिळाल्या. या व्यतिरिक्त सुद्धा अनेक गाणी माझ्या आवडीची आहेत , माझ्या “दिवाना झालो मी” या अल्बम मधली गाणी सुद्धा आवडतात. हा पहिला अल्बम जो अशोक पत्की यांनी संगीतबद्ध केला इथून खरी सुरुवात झाली. गाण्यांमुळे माझ्या सांगितिक जीवनाला एक वेगळी दिशा मिळाली. 

“वेस्टर्न च्या सोबतीने लोकसंगीत” : मला असं वाटत कि एवढ्या वर्षात मला रोमँटिक, लाइट मूड अश्या पद्धतीची गाणी मला गायला मिळाली आहेत. माझ्या आवाजाची स्टाईल हि शास्त्रीय आहे त्यामुळे बाकी जॉनर असतील किंवा लोकसंगीत असेल हि माझ्या पठडीतली गाणी नाही आहेत. पण हि गाणी मला तेवढीच आवडतात. त्यामुळे वेस्टर्न गाणी आणि आपल्या मातीतले काही संगीत प्रकार मला छान गायला मिळावेत. जेणेकरून आपल्या मातीशी असलेली एक नाळ जोडता येईलं. अश्या प्रकारे वेस्टर्न आणि आपल्या मातीतलं लोकसंगीत यावर प्रयोग करून अश्या तर्हेची गाणी गायला मला नक्कीच आवडतील. 

 “लाईव्ह शो ते भक्तिरंग” : आगामी प्रोजेक्ट्स हे आहेत कि मी एक हिंदी गजल गातो आहे. त्यात मी २ रोमॅंटिक गाणी शूट केली आहेत ती सुद्धा लवकरच सगळ्यांच्या भेटीला येतील. एक गायक म्हणून मुख्यपणे मी लाईव्ह गाण्याचे शो करतोय. गायक हा त्याच्या लाईव्ह शो मधून जास्त लोकांसमोर येतो असं मला वाटतं. मी माझा वेगळा लाईव्ह शो प्लॅन करतोय. याच्यापुढे जाऊन मी दरवर्षी आषाढी एकादशीला अभंगांचा “भक्तिरंग” हा अनोखा कार्यक्रम करतो. या सारख्या वेगवेगळ्या छटांमधली गाणी घेऊन मी तुमच्या समोर येणार आहे. 

“फॅन झाली बायको” : फॅन मोमेन्ट अशी आहे कि माझी फॅन माझी बायको झाली. त्यामुळे हा क्षण फार खास आहे. माझी बायको अपूर्वा माझी फॅन होती, मग नंतर आम्ही चांगले मित्र  झालो आणि आज ती माझी बायको आहे. त्यासोबतच असे काही फॅन्स आहेत जे आजही माझ्यावर प्रेम करतात गेली १० ते १२ वर्ष ते माझ्याशी कनेक्टेड आहेत. माझ्या सगळ्या फॅन्स कडून मला नेहमी प्रेम आणि प्रेरणा मिळत असते. माझ्या प्रत्येक गाण्याला ते भरभरून प्रतिसाद देतात. फॅन्स कडून मिळणारी प्रेरणा यामुळे मला अजून काही तरी वेगळं करावं असं वाटतं. मी या प्लॅनेट मराठी मॅगझिनच्या मुलाखतीच्या माध्यमातून थँक्स बोलू इच्छितो.

रॅपिड फायर… हे कि ते…. 

आवडता गायक …. अभिजीत कोसंबी, हर्षवर्धन वावरे, रोहित राऊत, ह्रशिकेष रानडे : याच उत्तर थोडं कठीण आहे. सगळेच आवडीचे गायक आहेत. हर्षवर्धन चा आवाज थोडा वेगळा आहे मला त्याचा टोन आवडतो म्हणून हर्षवर्धन वावरे. पण या प्रत्येक मित्रांची गाण्याची अनोखी शैली आहे त्यामुळे सगळेच आवडीचे आहेत.
आवडता संगीत दिग्दर्शक – निलेश मोहरीर, अवधूत गुप्ते
निलेश मोहरीर सोबत काम केलंय म्हणून निलेश. पण लवकरच अवधूत दादा कडे काम करेन.
आवडती गायिका – सावनी रवींद्र, आनंदी जोशी?
हे सांगण फार कठीण आहे. पण मी सावनी सोबत “नाही कळले कधी” हे गाणं गायलंय पण आनंदी सुदधा तेवढीच जळवची मैत्रीण आहे. त्यामुळे एक नाव घेणं अवघड आहे. 
आवडत Music Formशास्त्रीय की वेस्टर्न? – शास्त्रीय सगळ्यात जास्त वापर कोणत्या सोशल मीडिया चा करतोस? फेसबुक, इन्स्टाग्राम, ट्विटर : इन्स्टाग्राम


प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे सुमधुर आवाज असणारा तसेच  अवघ्या महाराष्ट्राला ज्याने त्याच्या गाण्याने वेड लावले असा गायक “मंगेश बोरगावकर” ह्याला भावी आयुष्यासाठी खूप शुभेच्छा. 

“दुर्वा” ते “वैदेही” अश्या बहुपैलू भूमिका लिलया साकारणारी, मराठी टेलिव्हिजन क्षेत्रातील आघाडीची अभिनेत्री फुलपाखरू फेम ऋता दुर्गुळे
अभिनय आणि उत्तम डान्सर ही अनोखी ओळख जपणारी ऋता.. 
टेलिव्हिजनच्या सोबतीने नुकतीचं सगळ्यांना गुड न्यूज देऊन रंगभूमीवर पदार्पण करणारी मनमोहक अभिनेत्री ऋता सोबतच्या काही खास गप्पा फक्त प्लॅनेट मराठी वर…

संपूर्ण नाव  : ऋता दिलीप दुर्गुळे 
वाढदिवस   : १२ सप्टेंबर १९९३ 
जन्मठिकाण : दादर (मुंबई) 
शिक्षण     : बॅचलर ऑफ मास मीडिया ( advertising ) 

“भिन्न स्वरूपाच्या भूमिका साकारते”
मी स्वतःला फार नशीबवान समजते. अभिनयाचा हा प्रवास कमाल होता, शिकवणारा होता.. भिन्न स्वरूपाच्या भूमिका या निमित्ताने करायला मिळाल्या. आणि आता पुन्हा नाटकात मी एका २० वर्षाच्या मुलीची भूमिका करतेय. दोन्ही मालिकांत मला वेगळया वयाच्या भूमिका करायला मिळाल्या. यातला बेस्ट भाग होता कि जेव्हा मी दुर्वा साकारत होती तेव्हा मी १८ वर्षाची होते आणि तेव्हा एका बाईची भूमिका साकारली आणि आता फुलपाखरू मधली वैदेही साकारताना मी २५ वर्षाची आहे तर मी एकदम उलट तऱ्हेच्या आणि त्या वयातल्या भूमिका साकारल्या. दुर्वा च्या वेळी मी अगदीच पहिल्या आणि दुसऱ्या वर्षाला होते तेव्हा शूटिंग मुळे मी कॉलेज मधली मज्जा – मस्ती फार मिस केली. पण आता ते वैदेही च्या रूपाने पुन्हा जगता आलंय. फुलपाखरु च्या निमित्ताने ते कॉलेजचे दिवस पुन्हा अनुभवायला मिळालेत. मंदार सरांनी मला फुलपाखरू साठी कास्ट केलं आणि हे सगळं अनुभवता आलंय. कोणत्याही मुलीला किंवा विशेष करून स्त्रियांना आपल्या वयापेक्षा कमी वयाची भूमिका करायला मिळणं हे फार भारी वाटतं. 


“प्रत्येक कलाकाराचा प्रवास वेगळा असतो” 
नाट्यवलंय मध्ये नसल्याची अशी खंत नाही आहे. पण जेंव्हा मी नाटक सुरु केलं तेव्हा नाटकाच्या तालमीच्या वेळी मला एक गोष्ट जाणवली कि आपण आंतरमहाविद्यालय स्पर्धा, नाटक करायला हवं होतं. कारण या सगळयात आपल्याला आपल्या टीम सोबत कसं काम करायचं हे समजतं. जेंव्हा एखादं नाटक रंगमंचावर उभं राहत त्यामागे आपली सगळी टीम असते. या सगळ्या गोष्टी मी कुठेतरी कॉलेज मध्ये अनुभवायला हव्या होत्या असं वाटतं. प्रत्येक कलाकाराचा अभिनयातील प्रवास हा वेगळा असतो, तर माझ्यासाठी हे फार भारी काम आहे कारण एकीकडे मालिका आणि आता नाटक. 


“स्वतःचा वॊर्डड्रॉप वापरायला मिळाला” 
सुरुवातीला फुलपाखरू या मालिकेची कथा थोडी वेगळी होती. कॉलेज मधली मुलगी त्यात ती फार श्रीमंत घरातली, बाबांची लाडकी. तर ति सारखे सारखे तेच कपडे का घालेल हा प्रश्न तेंव्हा मला पडला. मग मी माझ्या स्वतःच्या वॊर्डड्रॉप मधले कपडे शूट साठी वापरायला लागले. मग मंदार सरांना मी हि गोष्ट सांगितली आणि सरांनी ती सहजरित्या मला हवे ते कपडे घालण्याची परवानगी दिली. त्यामुळे कुठेच तुम्हाला वैदेही चे कपडे कुठल्याचं एपिसोड मध्ये तेच तेच दिसले नाहीत. मंदार सरांनी यासाठी फार मोकळीक दिली. मग यामुळे वैदेही चा प्रत्येक लुक हा वेगळा दिसायला मदत झाली. अनेक गोष्टी या निमित्ताने ट्राय केल्या. वेस्टर्न सोबतीने पारंपरिक लुक लोकांसमोर आला. त्यामुळे पहिल्या १०० एपिसोड मध्ये कुठेचं माझे कपडे पुन्हा पुन्हा तेच दिसले नाहीत. 

“धकाधकीच्या जीवनातून वेळ काढणं शिकते” 
नोव्हेंबर ते जून हे महिने माझ्यासाठी थोडे धकाधकीचे गेले. कारण माझ्या आयुष्यात असं पहिल्यांदा घडलंय कि एकाच वेळी २ काम करतेय. त्यामुळे हा मधला काळ थोडा वेगळा होता. आता कुठेतरी मला हे झेपतंय. मी आता स्वतःच असे काहीतरी यातून मार्ग शोधते जेणेकरून मला हे सगळं सोप्प जाईल. सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे खाण्यापिण्याच्या वेळी सांभाळते. तर हे जमवून घेणं थोडं कठीण आहे पण ते जमतंय. 

“माझ्या आजूबाजूच्या लोकांमुळे मी इथे आहे” 
शूट आणि बाकी गोष्टींमधून घरच्यांना किंवा मित्रमंडळींना यातून कोणाला वेळ द्यायला नाही जमत. माझं वैयक्तिक आयुष्य एवढं सहज रित्या पार पडलंय ते मला समजून घेणाऱ्या आयुष्यातील प्रत्येक व्यक्तीमुळे. मी जेवढ्या ताकदीने आणि उत्तमरित्या काम करू शकते ते माझ्या आजूबाजूच्या लोकांमुळे.

 
“गिफ्ट्स आवडतात कारण…” 
मला प्रचंड गिफ्ट्स अावडतात. माझा पहिला प्रश्न हाच असतो कि मला गिफ्ट्स आणणार आहात ना? मी अजूनही सगळ्यांकडून अगदी हक्काने गिफ्ट्स घेते. सगळ्यात जास्त उत्सुकता असते ती वाढदिवसाच्या दिवशी कि कोण काय गिफ्ट देणार. मी अगदी माझ्या घरच्यांना सांगते कि ते पाकीट वैगरे नको पण मला काहीतरी गिफ्ट हवंय. या २५ व्या वाढदिवसाला मला माझ्या फॅन्स कडून अनोखं गिफ्ट मिळालंय. एक लाकडी पेटी त्यावर माझ्या नावाचं आणि फुलपाखरूचं सुंदर रेखीव कोरीव काम असलेली पेटी आणि २५ झुमके दिले होते. झुमके आणि कानातले अगदीचं प्रेम आहेत माझ्यासाठी. 


“नृत्यासाठी वेळ नाही ही खंत” 
मी ३ वर्ष भरतनाट्यम केलंय पण या सगळ्या शूट मुळे हि आवड किंवा नाचण्याची संधी मिळत नाही. आपल्या आवडीला छंद जोपासायला वेळ नाही मिळत. तर हि एक खंत आहे कि भरतनाट्यम ला वेळ देणं जमत नाही. 


“मास मीडिया प्रोजेक्ट ते बिर्थडे गिफ्ट् टॅटू” 
माझ्या  हातावर जो टॅटू [ hdp ] आहे त्याची गंमत अशी कि माझ्या फार जीवाभावाच्या २ मैत्रिणी आहेत [ध्रुवी, पूर्वा] तर त्यांनी मला माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी गिफ्ट म्हणून हा टॅटू काढला. म्हणून तो आमच्या तिघीच्या सुद्धा हातावर आहे. आम्ही तिघी मैत्रिणी जरी आम्ही दिवसाचे २४ तास बोललो नाही तरी एका फोन ने आम्हाला सगळं समजतं हे आमच्यातलं नातं आहे. जेव्हा मास मीडिया चे खूप प्रोजेक्ट्स करायचो तेंव्हा आमचे सगळे प्रोजेक्ट्स hdp याच नावाने असायचे. म्हणून हा टॅटू आहे. 


“बाबांच्याचं कॉलेज मध्ये शिकायचं होतं” 
मला रुईया हवं होत कारण माझे बाबा रुईयाचे आहेत. १० वीत जे काही मार्क्स आले तेंव्हा कॉलेज चा फॉर्म भरताना पहिलं नाव हे रुईया होतं. मग पुढे पर्याय म्हणून रुपारेल, खालसा, विल्सन वगैरे यांची नाव होती. माझ्यासाठी बेस्ट आठवण हीच आहे कि मला रुईया मध्ये योगायोगाने ऍडमिशन मिळालं. 


“रंगभूमीवर काम करायला आवडेल” 
हो नक्कीच मला रंगभूमीवर काम करायला आवडेल कारण प्रत्येक कलाकाराचं रंगभूमीवर काम करण्याचं एक स्वप्न असतं. रंगभूमीवर काम करताना अनेक गोष्टी शिकायला मिळतात आपण चांगले कलाकार होण्यासाठी रंगभूमी आपल्याला घडवत असते. पण आता जवाबदारी खूप जास्त वाढली आहे. मला खूप छान समजून घेणारे सहकलाकार आणि उत्तम टीम मिळाली आहे. वर्षभरात एखादाचं प्रोजेक्ट् करावा पण लक्षात राहणारा करावा असं मला वाटतं. 
“भावांची प्रतिक्रिया महत्वाची” 
मी नाटकात छोट्या बहिणीची आणि खऱ्या आयुष्यात ऋग्वेद (लहान भाऊ) ची मोठी बहीण आहे. पण असं म्हणायला काहीच हरकत नाही कि मी दोन्हीकडे लहान बहीण आहे. कारण ऋग्वेद मला अगदी दादा सारखं वागवतो आणि नाटकात उमेश दादा त्याच्या बहिणीसाठी खूप मस्त वागणूक देतो. तर या दोन्ही कडे मला मिळणारा पाठींबा हा मस्त आहे. माझ्या घरच्यांची नाटकामुळे एक इच्छा पूर्ण झाली कि मी रंगभूमीवर काम करतेय. नाटक बघून ऋग्वेद ची पहिली प्रतिक्रिया हीच होती कि तो बाबांकडे बघून म्हणाला कि हि अशीच वागते माझ्याशी! तर तेव्हा फार छान वाटलं. तो फार कमी बोलतो पण जेंव्हा आम्ही गप्पा मारतो तेंव्हा तो योग्यरीत्या बोलत असतो आणि त्याची प्रतिक्रिया माझ्यासाठी फार महत्वाची असते. दुर्वा ही मालिका ३ वर्ष केली आणि लगेच २ महिन्यांनी मला फुलपाखरू मालिका मिळाली. फुलपाखरू च्या वेळेस जेंव्हा माझ्या मालिकेचा पहिला एपिसोड साडेसात ला आला आणि ८ वाजता त्याने मला पहिला फोन केला आणि त्याची पहिली प्रतिक्रिया हीच होती दीदी तू इतकी लहान कशी दिसतेयस?? तू दुर्वा पेक्षा वेगळी कशी दिसतेस?? तेंव्हा मला जाणवलं कि आपण जे करतोय ते बेस्ट करतोय. ऋग्वेद कडून आलेली प्रत्येक दाद माझ्यासाठी खास असते. उमेश दादा बेस्ट आहे त्याच्यामुळे मला मोठा दादा मिळाला आहे. मला सगळ्यांनी मला यात फार मदत केली आहे.


“करियर चा ट्विस्ट” 
“दादा एक गुड न्यूज आहे” या नव्या नाटकाने ने माझ्या करियर ट्विस्ट दिलाय. “वेब आणि फिल्म्स” 
हो मला वेब आणि फिल्म हि दोन्ही क्षेत्र अनुभवयाला तिथे काम करायला आवडतील. पण मला घाई नाही आहे योग्य वेळ आली कि इथे सुद्धा नक्कीच काम करेन. 
“काहीच खटकत नाही” 
मराठी इंडस्ट्रीत असं काही खटकणार काही नाही कारण मी अजून असं काही अनुभवलं नाही आहे. “सेटवरची जवळची व्यक्ती” 
सेटवरची जवळची व्यक्ती “तृषा” जी सानिया चा रोल करतेय. 
“आश्रमात जाऊन वाढदिवसाचं सेलिब्रेशन” 
माझ्या एका फॅन ने माझ्या वाढदिवसाला एका आश्रमात जाऊन माझा वाढदिवस साजरा केला होता तर हि बेस्ट काॅम्प्लिमेंट होती. 
“या  गोष्टी ज्या शिवाय राहू शकत नाही”
   फोन, नेटफ्लिक्स, झोप, ड्राइविंग, वाचन, बोलणं (गप्पा मारणं) 

रॅपिड फायर….हे कि ते


विकूडि की ऋग्वेद? 
ऋग्वेद 

आवडता अभिनेता..
यशोमन आपटे, हर्षद अटकरी, उमेश कामत : उमेश कामत 

आवडती अभिनेत्री ..
शाल्मली टोळ्ये, आरती मोरे, प्रिया बापट : प्रिया बापट

मंदार देवस्थळी की अद्वैत दादरकर? 
हे सांगणं कठीण आहे. 

अभिनय की डान्स?
 अभिनय

रत्नागिरी की मुंबई? 
मुंबई 

फिश की चिकन?
चिकन 

हो की नाही…


१ ) सेलेब्रिटी असल्याचा फायदा कधी घेतला का? 
नाही. 
२ ) कधी कोणत्या सहकलाकारासोबत prank केला आहे का? 
नाही. कारण माझा सोबत कोणी अस काही केलं की मला आवडत नाही.  ३ ) क्रश कोणत्या को-स्टार वर?
नाही. 
४) एखाद्याला “फेक” फोन केलाय का? 
नाही. 
५ )  सेटवर कोणाची खिल्ली उडवलीयेस का? 
नाही. 

“ऋता दुर्गुळे” ह्या गुणी अभिनेत्रीला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे भावी आयुष्यासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा..  

“काटा रुते कुणाला ते साथ दे तू मला ” अश्या बहुपैलू मालिकांमध्ये आपल्या कामाची किमया दाखवणारा अभिनेता!
हिंदी, बंगाली अश्या बहुभाषिक नाटकांतून रंगभूमी गाजवणारा, मराठी इंडस्ट्रीत अगदी रोक ठोक मत मांडून नेहमी व्यक्त होत राहणारा अभिनेता पियुष रानडे.. 
आजच्या प्लॅनेट मराठी च्या स्टार ऑफ द वीक मध्ये पियूष सोबत काही खास गप्पा आम्ही घेऊन आलो आहोत….


संपूर्ण नाव : पियुष विभास रानडे.
वाढदिवस : २८ मार्च १९८३
जन्मठिकाण : नागपूर
शिक्षण : बडोदा
(बी. कॉम,  बॅचलर इन परफॉर्मिंग आर्टस्)



“ती साडेतीन वर्ष मोलाची” 

अभिनेता म्हणून प्रसिद्धीस येण्याच्या आधीचा प्रवास माझ्यासाठी फार खास आणि अविस्मरणीय आहे. ३ वर्ष बडोद्यात नाटक केलं जेंव्हा मुंबईत यायचंय असं ठरवलं त्या आधी मी “सीए” (Chartered Accountant) करणार होतो पण सीए व्हायचं हे ठरवण्याच्या आधी मी एक खेळाडू होतो. मी राष्ट्रीय स्तरावर व्हाॅलीबाॅल खेळायचो. तेंव्हा असं ठरवलं कि खेळात आपण काही तरी करिअर घडवू या. पण या सगळ्यात माझं कोरिया मध्ये खेळाण्यासाठी माझी निवड झाली पण माझी १२ विच्या बोर्डाची परीक्षा होती. तेंव्हा आलेली संधी मी थांबवली पण कुठेतरी करियर आणि शिक्षण पूर्ण करायचं होत हे डोक्यात असल्यामुळे हि संधी हातातून गेली आणि नंतर अशी संधी आलीच नाही. १२ वि नंतर मी कॉमर्स कडे वळलो. अनेकांनी सांगितलं कि मॉडेलिंग चालू कर पण कुठेतरी एक गोष्ट मनात आली कि आपण पटकन एखाद्या गोष्टीत रमणारे नाही आहोत. एका ठिकाणी मला राहायला कधीच नाही आवडत. आयुष्यात नेहमी साहसी गोष्टी करण्याची हौस होती. नव्या अनुभवाची जोड आपल्या आयुष्यात हवी असल्यास कधीच एका ठिकाणी जास्त वेळ अडकून पडायला नको असं मला वाटत. मग मी खूप भटकत राहिलो. भटकत असताना मग मी ठरवलं चला मॉडेलिंग करू या. या गोष्टीचा फायदा असा झाला कि घरून पैसे घेणं बंद केलं. रॅम्प मॉडेलिंग, ऍड फिल्म्स मधून येणाऱ्या पैशातून मी माझे व्यवहार करू लागलो. मग या गोष्टी फार गांभीर्याने करू लागलो. तेंव्हा Grasson Mister India होत त्यासाठी मी फॉर्म भरला पण मग मला असं वाटलं कि माझी तयारी झाली नव्हती, तर मग ते काही मी केलं नाही. तेंव्हा माझ्या बाबांनी जे आता [हेडऑफ डिपार्टमेंट वाद्य विभाग MS विद्यापीठ बडोदा मध्ये ] तर ते व्हॉयलीन वादक आहेत. माझ्या घरात संगीताचं वातावरण आहे. माझे आजोबा गॉलियर घराण्याचे व्हॉयलीन वादक होते. आजोबा सोबत बाबा सुद्धा त्या घराण्यात व्हॉयलीन वाजवायचे. माझ्या घरात कुठेतरी या कला रुजत होत्या त्यामुळे त्या आपसूक माझ्यात आल्या. मी ज्या कॉलेज मधून नाटक शिकलो त्या कॉलेजचे माझे आजोबा एक्स डीन होते. माझं बीकॉम झाल्यानंतर आपण जॉब करायचा हे ठरलं होत तर बाबांनी सहज मला एकदा कॉलेजला बोलवलं तिथे एक नाटकाची तालीम चालू होती तर तिथं काय सुरु आहे हेच माझ्या लक्षात येत नव्हतं. कोणी तरी रंगमंचावर उभं आहे तर काही समजत नव्हतं. मी बाहेर आलो तर त्या नाटकाचा दिग्दर्शक त्या कॉलेज चा विद्यार्थी होता. वडील कॉलेज मध्ये असल्या कारणाने एक वट होती. घरी गेल्यावर बाबांनी विचारलं कि काय ठरवलं? तर माझ्या बाबांची आणि मला ज्या महेश सरांनी मला अभिनयाचे धडे दिले त्यांची हि शक्कल होती मला नाटक आणि रंगभूमीवर काम करण्यासाठी तयार करण्याची. माझे स्वतःचे प्लॅन्स फार सेट होते पण आईने विचारलं कि तुला खरंच असं बोरिंग आयुष्य जगायचं का? तू एवढा कल्पक आहेस तर तुला वाटतं तू नोकरी करणार आहेस? पण माझे आई बाबा आणि घरच्यांनी फार पाठींबा दिला. आई ने फार प्रयोगशीलतेने जगण्याचा एक विचार माझ्या पुढे मांडला. मग विचार करायला लागलो मग म्हंटल करून बघू या. मग बाबांना संगितलं कि आपण फॉर्म भरायला जाऊयात. सुरुवात झाली मग ३ वर्ष इथे रुळलो कि माझा असंख्य वेळ कॉलेज, नाटक यातच जाऊ लागला. सेटवर झाडू मारण्यापासून ते अगदी सेट लावणं, लाईट्स, मेकअप, वेशभूषा, नाटकात काम केलं. दिग्दर्शन केलं हे सगळं मी रंगभूमी मुळे शिकलो आणि तरीही मला माहित नव्हतं कि आपण यातच करिअर घडवणार आहोत.  छान वातावरणात रमलो आणि शिकत गेलो. माझे निकाल यातून चांगले यायला लागले. लोकांना काम आवडू लागलं मग चांगली नाटक करण्याची संधी मिळत गेली. हिंदी, इंग्रजी, बंगाली अश्या बहुभाषात काम केलं . मग दुसऱ्या वर्षात आल्यावर आपण इथेच करियर घडवून इथे काम  करायचं हे पक्क झालं. माझ्या बॅचलर च्या ३ ऱ्या वर्षी मला अभिनयात गोल्ड मेडल मिळालं. लता मंगेशकर यांच्या कडून पदवी प्रदान सोहळ्याच्या वेळी मला त्याच्या हातून सन्मानित करण्यात आलं. १ वर्ष बडोद्यात राहिलो नाटकातून काम करत होत त्यानंतर मुंबई गाठली आणि खरंतर इथून खऱ्या प्रवासाची सुरुवात झाली. मुंबईत आल्यावर मला काहीच काम नव्हतं. राहायचं कुठे, काय करायचं हा शोध सुरु असताना कांदिवलीच्या मिलिटरी कॉलनी मध्ये राहायला लागलो. छोट्या जागेत ६ जण राहायचो त्यात घरचं भाड. एका क्षणाला आपण किती पैसे आई बाबांकडून घेणार म्हणून काम शोधायला लागलो. मुंबई सारख्या शहरात पारखण्याची खरी सुरुवात झाली. अनेक सवयी इथे येऊन बदलल्या. मी अनेकदा घरची किल्ली विसरलो कि कांदिवली किंवा बोरिवली स्टेशन वर झोपायचो.  तेंव्हा सकाळी बाहेर पडून एवढं ट्रेन मधून अंधेरीत जाई पर्यंत भयानक भिजलेला असायचो. अश्या कपड्यात ऑडिशन ला कसं जाणार म्हणून इन्फिनिटी मॉल असो किंवा एखाद कॉफी शॉप जिथे एसी असेल तिथे जाऊन कपडे सुकवून मग ऑडिशन ला जायचो. घरी आल्यावर जेवण म्हणून पार्ले जी च बिस्कीट आणि चहा हे जेवण, थोडं बजेट वाढलं तर वडापाव आणि आमची पार्टी म्हणजे खिचडी. हा सगळा प्रवास किमान साडेतीन वर्ष चालला पण याच अनुभवातून या प्रवासातून शिकत गेलो. मुंबई हे एकमेव शहर आहे कि ज्यात जान आहे. या साडेतीन वर्षात एका क्षणाला पैसे कुठून कमवायचे  म्हणून रघुलीला मॉल मध्ये मी जॉब केला. हा जॉब होता इंटरव्हल मध्ये पॉपकॉर्न विकण्याचा हे काम सुद्धा केलं. जी लोकं माझ्या सोबत या प्रवासात होती त्या सगळ्यांचे मी फार आभार मानतो. आम्ही ६ जण अजून सुद्धा संपर्कात आहोत. माझी फार कमी हक्काची लोकं आहेत.

“अधुरी एक कहाणी” या मालिकेत एक छोटासा रोल केला होता. महेश तागडे यांनी दिग्दर्शन केलेली हि मालिका. तेंव्हा वैभव चिंचाळकर आणि कार्तिक केंढे हे दोघे त्यांचे असिस्टंट होते. त्यांच्या प्रोडक्शन ला माझं काम आवडलं आणि त्यांनी मग मला “काटा रुते कुणाला” या मालिकेसाठी विचारलं आणि मला यात मुख्य भूमिका मिळाली. या बाबतीत घरी काही सांगितलं नव्हतं. जेंव्हा पहिल्या महिन्याचा चेक हाती आला तेव्हा मी घरी गेलो आणि आई बाबांना खुश खबर दिली. त्या दोघांना याचा फार आनंद झाला मग असा प्रवास सुरु झाला. नंतर कार्तिक केंढें सोबत “लज्जा” मालिका केली. आपण स्वतः किती खमके झालो आहोत याची जाणीव मला त्या साडेतीन वर्षात झाली.


“मराठीत कन्टेन्ट ची श्रीमंती पण व्यावसायिकतेच काय??” 
मराठी मध्ये कला आहे, कन्टेन्ट आहे, आणि इथली माणसं खरी आहेत मग ते अगदी कलाकारांपासून ते दिग्दर्शक यांच्या पर्यंत प्रत्येक जण खरा आहे. उत्तम काम करणारी लोकं इथे आहेत. हिंदीत तेवढ्या तोडीस तोड काम करणारी लोक नाही आहेत. मराठी मध्ये व्यावसायिकता नाही आहे जी हिंदीत आहे. मराठी मधली लोक हा व्यावसाईक पणा जपत नाहीत मग तो कॉऑर्डिनेशन च्या बाबतीत असो किंवा लोकांना कामाच्या वेळा कळवण्याच्या बाबतीत. आपल्याकडे कलाकरांना सर्रास पणे गृहीत धरलं जातं जे नको व्हायला. आपली इंडस्ट्री ग्रेड १ ची मानली जाते आपल्याकडे एवढा उत्तम कन्टेन्ट, कथा आहे तर हा कामातील व्यावसायिक पणा जपला पाहिजे. चोख काम करून व्यावसायिकता जपली पाहिजे. अनेकदा आपल्याकडे कामाच्या बाबतीत एकमेकांना विचारलं नाही जात. कोण कोणत्या प्रोजेक्ट्स साठी कोणत्याही तऱ्हेनं काम करतात. आपण कन्टेन्ट च्या बाबतीत श्रीमंत आहोत तर व्यावसायिकता सुद्धा तेवढीच हवी. 


“संगीता सोबत अतूट नातं” / “घरात संगीतमय वारसा” 
माझी आत्ये बहीण, आत्या या दोघी गातात. माझे बाबा सितार वादक आहेत. आजोबा स्वतः व्हॉयलीन वादक होते ते आता हयात नाहीत. मी गाण्याच्या रियाजाला माझ्या आजोबांच्या समोर बसायचो, गुरु शिष्य परंपरा असं होत. आजोबा गायचे नाहीत पण त्यांना गाण्याची पारख होती ते मला नेहमी प्रेरित करायचे. मी त्यांच्याकडून शिकलो. शाळेत असताना मी घरी येऊन रियाज करायचो. मी फक्त गात नाही तर मी तबला, हार्मोनियम, पियानो, सिंथेसायजर देखील वाजवतो. घरात हा गाण्याचा आणि वाद्य कलांचा संगम असल्यामुळे मला गायला आवडतं. संगीत हि एक अशी भावना आहे जी माणसाला जवळ आणू शकते आणि जोडून ठेवते. प्रत्येक माणसात कुठेतरी संगीत असायला हवंच.


“फिटनेसच् व्यसन” 
रोज सकाळी तुम्ही उठता तेव्हा आरश्या समोर उभं राहून ते आरश्यासमोरील व्यती बघून आपल्याला फ्रेश वाटायला हवं. फिट राहायलाच हवं. स्वतःवर प्रेम करणं फार महत्वाचं आहे असं मला वाटत. जेंव्हा आपण फिट राहतो तेव्हा आपण फार सुंदर दिसतो. इंडस्ट्रीत एक व्यक्ती आहे जी आज सुद्धा तेवढीच फिट आणि हॅण्डसम दिसते ते म्हणजे अनिल कपूर. ते अजून सुद्धा तितकेच तरुण आहेत त्यांचं स्वतःवर प्रेम आहे. स्वतःची काळजी घेणं मग ती शारीरिक असो मानसिक असो, या बाबतीत फिट राहणं गरजेचं आहे. आपण कोणाही सोबत नातं जोडलं तरी जगात सगळ्यात छान नातं आपलं आपल्या सोबतच असतं. मला फिटनेसच महत्व आहे कारण मी फक्त या इंडस्ट्रीत आहे म्हणून नाही तर मी एक खेळाडू आहे तर म्हणून हि एक फिट राहण्याची सवय आहे. मला धावायला आवडतं. मी सध्या जिम ला जातो. कार्डिओला मी मैदानात जातो तिथे वर्क आऊट करतो. जेंव्हा वजनाचा व्यायाम असतो तेव्हा मी कामावरून येऊन रात्री जिम ला जातो. मी फिटनेस च्या बाबतीत कधीच हलगर्जीपणा करत नाही आणि करू ही शकत नाही. फिटनेस साठी लोक कंटाळा करतात. आपण स्वतःपुरता अर्धा तास तरी काढायला हवा.  दिवसभरात आपण अनेक वेळ फोन वर असतो तर यातून वेळ काढून आपण फिट राहण्यासाठी पाऊल उचललं पाहिजे. मराठीत अगदीच कमी सहकलाकार फिटनेस बाबतीत वेळ काढतात . स्वतःच्या शरीराची काळजी घेऊन स्वतःच्या बुद्धीची देखील काळजी घटली जाते. वर्क आऊट केलं कि मनाला मिळणार समाधान काही वेगळंच असतं जर मी काही नाही केलं तर मला बैचैन व्हायला होतं. चांगल्या गोष्टी खाणं आणि नियमित वर्क आऊट करणं या बाबतीत मी शिस्तबद्ध आहे.

“खटकणारी गोष्ट हीच, व्यावसायिकता जपा” 

 इंडस्ट्रीत खटकणारी गोष्ट हीच कि आपल्याकडे कोणताही प्रोजेक्ट्स करताना पहिलं वाक्य हेच असत कि बजेट नाही आहे. बजेट च्या बाबतीत मला आजवर अपेक्षित केलेलं काहीही मिळालं नाही. कुठे ना कुठे तडजोड हि करावी लागते. आपल्याकडे बजेट नसल्यामुळे सुरुवात इथून केली जाते. जर बजेट नसेल तर शो का करावा? आणि एवढचं असेल तर बजेट वाढवून काम करावं तर हा बदल आपल्या मराठी इंडस्ट्रीत झाला पाहिजे. सुरुवात बजेट नाही आहे इथपासून करू नये तर हे कुठेतरी बदल करून घडलं पाहिजे. उद्या मी निर्माता झालो तर बजेट च्या बाबतीत मी समोरच्याला कल्पना देऊन कामाबद्दल सांगून विषय बोलून गोष्टी पुढे घेऊन जाईन. कलाकाराच्या कामाच्या वेळा या फिक्स असायला हव्यात हे झालं तर कुठेतरी बाकी कलाकार त्यांच्या वेळेत येऊन काम करतील हि एक वेळेची शिस्त आपल्याकडे रुळली पाहिजे. कामात व्यावसायिकता यायला हवी. गृहीत धरलं नाही गेलं पाहिजे.

“मल्टिकरिअर घडवलं असतं” 
अभिनेता नसतो तर मल्टिकरिअर घडवलं असतं. मी पटकन एखाद्या ठिकाणी सेटल होणाऱ्या मधला नव्हतो. मी C.A झालो असतो, खेळाडू झालो असतो. मध्यंतरी मीएनडीए ची तयारी ही करत होतो. आर्मीत जाऊ या या साठी फार तयारी करत होतो पण या बाबतीत आई थोडी हळवी झाली म्हणून तेव्हा मी त्या परिस्थितीत नाही गेलो. मी एमबीए ची परीक्षा दिली. ४ पैकी ३ पेपरात मी पास झालो. मला मध्ये सामाजिक कार्यकर्ता व्हायची हवा डोक्यात होती. मला तेव्हा लोकांनी कॉलेज मधल्या राजकारणात खेचण्याचा प्रयत्न केला पण मी जर तिकडे गेलो असतो तर मला नाटकासाठी किंवा बाकी मुलांसाठी काही करता आलं नसतं. मग मी अभिनेता झालो पण मी अभिनया सोबत क्रिएटिव्ह क्षेत्रात काम केलंय. नुकतंच मी २ कथा लिहिल्या आहेत ते २ प्रोजेक्ट्स लवकरच प्रेक्षकांच्या समोर येतील.

“सोर्टेड आयुष्य आणि बरचं काही” 

खऱ्या आयुष्यात मी फार सरळ मार्गी वागणारा, खूप स्पष्ट बोलणारा आहे. मी खऱ्या आयुष्यात फार फ्लो मध्ये असतो म्हणजे मला राग येतो, माझी चिडचिड होते, मी शांत असतो, मला रडू येतं, मला हसू येतं. अश्या अनेक भावनांसोबत मी जगत असतो. मला कुठलीच भावना थांबवायला आवडत नाही. जेंव्हा आपण खुश असतो तेव्हा लोकं सांगतात तेव्हा लोक सांगतात कि हसत रहा, पण जेंव्हा राग येतो तेव्हा लोकं का सांगतात शांत रहा?? तर हि सुद्धा एक भावना आहे नं! प्रत्येक भावना मुक्त छंदात जगता आली पाहिजे. माणसाने राग कधीच थांबवू नये कारण हि एक साधी भावना आहे जिथे आपण आपलं मन मोकळं करून टाकतो जे मनात आहे ते बोलून टाकतो. एकदा आपला राग बाहेर पडला कि आपण मनातून निर्मळ होतो. प्रत्येक माणसाने त्याचा भावना थांबवू नयेत असं मला वाटतं . कामाच्या बाबतीत मी फार प्रामाणिक आहे. मला वेळेच्या आधी कामावर जायला आवडतं. मग लोक कधीतरी याचा वेगळ्या दृष्टीकोनातून विचार करतात आपल्याला त्यांच्या नजरेतून पारखत असतात. मी माझं काम चोख पार पाडतो. आपल्या आयुष्यात आपली अशी एक जागा असते तिथे प्रत्येकाने जगावं आणि इतरांना जगू द्यावं. माझा फार साधा सोप्पा फंडा आहे, दुसऱ्याच्या आयुष्यात काय चाललंय हे बघण्यापेक्षा स्वतःच्या आयुष्यात काय चाललंय हे सुधारणं फार महत्वाचं आहे. मी खूप जास्त लोकांना मदत करतो मला ते आवडतं. लोकांचा त्रास बघणं नाही आवडत. मला एकत्र राहणं फार आवडत. कधी कधी एकटं राहणं हे फार त्रासदायी असत हे मी अनुभवलंय त्यामुळे मी आता फार मानसिकरीत्या मजबूत झालो आहे. मी आयुष्यात फार सोर्टेड आहे. मला माझं कौतुक आहे कि मी फार मजबूत झालो आहे याचा अभिमान आहे . सेटवर सुद्धा मी टीम मध्ये असतो. सेटवर काही भांडणं झाली तरी मला ते आवडत नाही. मी तसा शांत आहे. सगळ्यांसोबत बोलायला थोडा वेळ जातो.

“भावनांची गोष्ट” 
भावना [इमोशन्स] हाच माझा प्लस आणि वीक पॉईंट आहे. मी कोणाच्याही बाबतीत पटकन हळवा होतो मग ती मैत्री असो किंवा कोणत्याही व्यक्तीला मदत करणं असू देत मी हळवा होतो. हि माझ्यासाठी चांगली गोष्ट आहे. माझ्यात माणुसकी आहे. चेहऱ्यावर मुखवटा घालून आत एक भाव आणि बाहेर एक भाव असं वागणं मला नाही जमत. जे आहे ते तोंडावर आहे. भावना हा माझा वीक पॉईंट आहे कारण तुमच्या स्वभावाचा कोणीतरी गैरफायदा घेत. मग मला थोडं हुशारीने वागावं लागतं. मी हि हुशारी कामाच्या बाबतीत दाखवतो. मी पटकन लोकांवर विश्वास ठेवतो. या जगातला प्रत्येक माणूस हा चांगला असतो पण परिस्तिथी त्याला वाईट बनवते.

“कलाकारांचं होणार वर्गीकरण चुकीचं आहे, कलाकार हा कलाकारचं असतो”
मला असं वाटत नाही कि मालिकांमधल्या कलाकारांना चित्रपटासाठी विचारलं जात नाही उलट हल्ली मालिकेतील कलाकार हे जास्त प्रसिद्ध असतात. मालिकेचे कलाकार, चित्रपटाचे कलाकार किंवा नाटकाचे कलाकार हे वर्गीकरण मुळात चुकीचं आहे. कलाकार हा नेहमीच कलाकार असतो. तो मालिकेत काम करतो, चित्रपटात किंवा नाटकात काम करतो हे जे वर्गीकरण कुठून आलंय हे मला माहित नाही. मी चित्रपटात, नाटकात, मालिकेत तिन्ही माध्यमात काम करताना काम करणारा कलाकार महत्वाचा असतो. जर तुम्ही चांगलं काम केलं तर तुम्ही नक्कीच पुढे जाणार आहात. मला हे वर्गीकरण पटत नाही. कलाकार हा कलाकार असतो तो कुठेही काम करू शकतो.

“आणि अश्या वेळेस माणसांची खरी पारख होते” 
काम असताना आपण जगाचे हिरो असतो. मग जो माणूस आपल्याला ओळखतो अश्या वेळी त्या व्यक्तीला उत्तर देणं हे आपलं कर्तव्य असतं. आणि जो माणूस आपल्याला ओळखत नाही तर अश्या लोकांना उत्तर देण्याचा काही प्रश्नच उरत नाही. जेंव्हा आपल्याकडे काम असतं तेंव्हा सतत आपल्या बाजूला लोकांची होणारी गर्दी असते. आपल्याकडे एक ग्लॅमर असतं. नेहमीच आपण सगळीकडे प्रकाश झोतात असतो. मग आपण कसे हि असो तेंव्हा आपल्या बाजूला लोकांची चंगळ असतेच. जेंव्हा एखाद्या व्यक्ती कडे काम असतं तेव्हा सगळेच त्याच्या सोबत असतात. ती व्यक्ती सगळ्यांचं आकर्षण असते मग हे होतंच. यात महत्वाची गोष्ट अशी आहे कि जेव्हा आपल्याकडे काम नसत तेंव्हा खरी पारख होते. लोकं आपलं निरीक्षण करतात. काम नसतं तेंव्हा साहजिकपणे लोकांचा आपल्याकडे बघण्याचा दृष्टीकोन हा पटकन बदलतो. अश्या वेळी आपल्याला समजून घेऊन आपल्याला प्रेरीत करून आधार देणारी माणसं फार कमी असतात. जेंव्हा काम असतं तेव्हा कौतुक होतं पण काम नसताना लोकांच्या नजरा बदलतात. काम नसताना कोण तुम्हाला आधार देऊन जे आहे त्या कामाची पोचपावती देतं हि गोष्ट फार मोठी आहे. आपल्याला प्रेरित करणारी लोकं फार कमी आहेत.

“१८ वर्षांची जिवाभावाची मैत्री ”  
जवळच्या व्यक्ती इंडस्ट्रीत मधल्या माझे २ मित्र. माझे १८ वर्षाचे सोबती अमित कान्हेरे आणि प्रतिक. हे दोघे सुद्धा माझ्यासाठी फार जवळचे आहेत. दोघे हिंदी इंडस्ट्रीत काम करतात. आम्ही कॉलेज पासून मित्र आहोत. आम्हाला तेंव्हा वाटलं नव्हतं कि आमची मैत्री कुठवर टिकेल, पण आम्ही योगायोगाने आज पर्यंत सोबत आहोत. त्या दोघांनी मी जसा आहे तसं मला स्वीकारलं. कधीच मला judge नाही केलंय. ते मला प्रत्येक क्षणी शिकवत असतात माझ्याकडून काही वाईट गोष्ट घडली मी कुठेही चुकलो तर मला माझी चूक योग्य वेळी दाखवून देतात. चांगल्या गोष्टीचं कौतुक करून वाईट गोष्टी केल्या तर त्या देखील समजावून सांगतात. जगण्यासाठी कोणाच्या परवानगीची गरज नाही आहे जसं आहे तसं आयुष्य जगत रहा हे मला माझ्या बाबांनी सांगितलंय. स्वतःच्या मर्जीने जगण्यासाठी ते मला पाठींबा देतात. माझ्या प्रत्येक क्षणी माझ्या सोबत राहणारे माझे हे जीवाभावाचे मित्र आहेत.  अभिनेत्री श्रेया बुगडे हि माझ्या बहीणी सारखा आहे तर अभिनेत्री समिधा गुरु ही जवळची मैत्रीण आहे.


रॅपिड फायर हे कि ते


आवडती अभिनेत्री : श्रेया बुगडे, प्रिया मराठे, समिधा गुरू, तेजस्विनी पंडित : श्रेया बुगडे
आवडता अभिनेता :हर्षद अटकरी, भूषण प्रधान, स्वप्नील जोशी : हर्षद अटकरी
मालिका, नाटक की चित्रपट : नाटक
गाणं कि खाणं? : खाऊन गाणं
सर्वात जास्त कोणत्या सोशल मीडिया चा वापर करतोस? इंस्टाग्राम की फेसबूक? : इंस्टाग्राम

हो की नाही…


१ ) सेलिब्रिटी असल्याचा फायदा कधी घेतलाय का?   
नाही! मी सेलेब्रिटी असल्याचा फायदा कधीच नाही घेतला. मी सेलिब्रिटी नसतो तरी मला सगळं मिळालं असतं.
२ ) कधी कोणत्या सहकलाकारासोबत prank केलाय का?   
  मी प्रत्येक वेळी अनेक सहकलाकारासोबत प्रॅन्क करतो आणि असं करायला आवडत कारण यामुळे सेटवर एक खेळीमेळीचं वातावरण असायला हवं. त्यामुळे असं काहीतरी करून थोडं मजेशीर वागता येतं.
३ )  कधी कोणाचा टूथ ब्रश वापरलाय का?    
हो मी आईचा टूथब्रश वापरला होता. मी विसरून जातो गोष्टी कुठे असतात त्यामुळे हे झालंय. 
४ ) क्रश कोणत्या को स्टार वर? 
 माझं सगळ्या को स्टार वर प्रेम आहे. प्रत्येक सहकलाकार हा क्रश आहे त्यामुळे आमच्या कामाची केमेस्ट्री खुलून दिसते. 
५ ) कधी ड्रिंक करून कोणाला फोन केलाय का? 
खरंतर नाही केला कोणाला फोन. कारण ड्रिंक केल्यानंतर होश मध्ये नसतो आणि मग फोन हरवून जातो. मला सगळ्या गोष्टी व्यवस्थित ठेवायला नाही आवडतं. 
६ ) एखाद्याला फेक फोन केलायं का? 
फेक फोन म्हणून प्रॅन्क केला होता. ते कस्टमर केयर च्या नंबर सारखा प्रॅन्क कॉल २ ते ३ दिवस चालला आणि नंतर हे फोन प्रकरण घरापर्यंत आलं.
७ ) सोशल मीडिया वर ट्रोल झाला आहेस का? 
हो सोशल मीडिया वर ट्रोल झालो आहे. ट्रोल होणं चांगली गोष्ट आहे मला अश्या मजेशीर अफवा आवडतात. मी याकडे सकारात्मक नजरेने बघतो.
८ ) सेटवर कोणाची खिल्ली उडवली आहे का?
सेटवर बऱ्याचदा मी खिल्ली उडवली आहे. अंजलीच्या सेटवर सुरुची, रेशम, हर्षद तर नव्या मालिकेच्या सेटवर प्रिया मराठे. पण मी नेहमीच मर्यादेत राहून खिल्ली उडवली आहे.

प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे बहुगुणी अभिनेता “पियुष रानडे” ला भावी आयुष्यासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा..