Tag Archive : planet marathi

“अस्मिता ते स्वराज्य रक्षक संभाजी” अश्या अनोख्या मालिकांचा पल्ला गाठून रसिक प्रेक्षकांची मन जिंकणारी अभिनेत्री अश्विनी महांगडे.
अभिनयाच्या सोबतीने सामाजिक कामाची जाणीव जपून ‘रयतेचे स्वराज्य परिपूर्ण किचन’ ची स्थापना करणाऱ्या या अभिनेत्रीचा अभिनय ते समाजकारण हा प्रवास उलगडून घेऊ या प्लॅनेट मराठीच्या स्टार ऑफ द वीक मधून…..


संपूर्ण नाव : अश्विनी प्रदिपकुमार महांगडे 
जन्मठिकाण : वाई
वाढदिवस : २७ ऑक्टोबर १९९०
शिक्षण : बीकॉम, हॉटेल मॅनेजमेंट  

“पसरणी ते मुंबई वारी / आव्हानात्मक राणूअक्का”  
     पसरणी हे माझं मूळ गाव जिथून माझं शिक्षण झालं. या खेडेगावातून अभिनयाचा प्रवास फार अवघड असतो. गावात काही अभिनयाचे धडे देणारे काही क्लास नव्हते. माझे वडील अभिनय आणि दिग्दर्शन करून वाईत राज्यनाट्य स्पर्धेसाठी काम करायचे. त्यांच्या कडूनचं अभिनयाचे धडे गिरवत गेले. वडिलांच्या मनात कुठेतरी होतं की मी अभिनेत्री व्हावं, आपण काही करू शकलो नाही. आपल्या मुलीने या क्षेत्रात पाऊल टाकावं म्हणून पसरणी मधून नाटक, एकांकिका करत करत इंडस्ट्रीत पोहचले. एका खेडेगावातून सुरू झालेला प्रवास मुंबईत अभिनयासाठी घेऊन आला. मुंबईत आल्यावर मी ऑडिशन देत होते. अस्मिताच्या आधी मला चंद्रकांत कुलकर्णी यांच्याकडे नाटक करण्याची संधी मिळाली. अस्मिता मालिकेतून निवड झाल्याचा फोन आला आणि तेव्हा आनंद ही झाला, पण आपल्याला आता अजून जवाबदारी ने काम करायचं आहे याची जाणीव झाली. अस्मिता पासून सुरु झालेला प्रवास आणि झी सोबत एक अनोखं नातं इथून घडत गेलं. अस्मिता नंतर मला “स्वराज्य रक्षक संभाजी” मधून ऑडिशनसाठी फोन आला पण तो राणूअक्का या व्यक्तीरेखेसाठी नव्हता तर गुप्तहेर लाडी या भूमिकेसाठी विचारणा आली. मग ऑडिशन देऊन दोन दिवसांनी मला समजलं की आपलं या मालिकेत कास्टिंग नाही झालंय. जेव्हा यासाठी कास्टिंग नाही झालं तेव्हा खरंच रडले होते. कारण एवढ्या सुंदर मालिकेसाठी आपल्याला काम करायला मिळणार नव्हतं. पण मला पुन्हा आठ दिवसांनी सेटवरून लुक टेस्ट साठी फोन आला होता आणि क्षणात मी हो म्हणून सांगितलं आणि सेटवर गेल्यावर माझ्या हाती “राणूअक्का” च स्क्रिप्ट आलं. मला या भूमिके विषयी माहीत नव्हतं. मग इथून या भूमिकेसाठीचा अभ्यास सुरू झाला. राणूअक्का या संभाजीच्या मागे उभं राहणार एवढं मोठं पात्र होतं. हे आजवर कुणाला माहीत देखील नव्हतं. कास्टिंग झाल्याचा आनंद खूप होता पण सगळ्याचं गोष्टी नवीन होत्या अगदी कलाकारांपासून ते साडी मध्ये वावरण इथं पर्यंत गोष्टी शिकायला लागल्या. साडीत कसं चालावं किंवा सवय कशी करावी हे मला पल्लवी ताईने शिकवलं. लेखक प्रताप गंगावणे यांनी मला या भूमिकेसाठी फार मदत केली प्रत्येक सहकलाकार हा शिकवतं असतो त्यांच्याकडून गोष्टी शिकत गेले. माझे खूप सीन हे अमोल कोल्हें सोबत होते यामुळे हे फार चॅलेंजिंग होतं. सुरुवातीला मी त्यांच्या सोबत काम करायला घाबरायचे. अमोल दादांचे अनेक सीन हे वन टेक असायचे, त्यामुळे आपल्यावर काम करताना एक वेगळीच जवाबदारी असायची की आपलं पाठांतर चोख असायला हवं. पण हळूहळू त्यांच्या कडून गोष्टी शिकत गेले आणि त्यांनी मला समजून घेऊन काम केलं. प्रत्येक सहकलाकारासोबत त्यांचं वागणं हे कमाल आहे. आता यात रुळत जाऊन काम करते आहे. आता कुठे बाहेर फिरताना लोक सांगतात की तुम्ही आमच्या सुद्धा अक्कासाहेब आहात तर ही कामाची पोचपावती मिळणं फार मोलाची आहे आणि ती या मालिकेमुळे मिळाली यांचा जास्त आनंद आहे.

“बहुपैलू तयारी ने साकारली भूमिका / तलवार बाजी शिकले” 
   ऐतिहासिक भूमिका करताना अनेक गोष्टीचं भान ठेवून काम करावं लागतं. व्यक्तिरेखेचा आदब जपून ती योग्यरित्या लोकांपर्यंत पोहचवावी लागते. राणूअक्का आजवर कोणी साकारली नसल्यामुळे ती योग्यरित्या सांभाळून घेऊन भूमिका निभावणं फार आव्हानात्मक होतं. मला सेटवर तलवारबाजी शिकवण्यात आली. जेव्हा माझे सीन नसायचे तेव्हा मी कार्तिक सर आणि जोत्याजी ची भूमिका बजावणाऱ्या गणेश दादा यांच्या कडून तलवार बाजीचे धडे घेतले. दिलेरखानाच्या छावणी मधला सीन शूट करत होतो तेव्हा पाच तास तो एक सीन शूट करत असताना तलवारबाजी केली आणि दुसऱ्या दिवशी एवढा हात सुजला की तो बरा व्हायला अनेक दिवस गेले. माझ्या दृष्टीने ही सुद्धा एक प्रकारची तयारी आहे. व्यक्तिरेखा समजून घेऊन साकारणं हे फार महत्वपूर्ण आहे. मला मनाली साकारताना फक्त अभिनय करायचा होता पण राणूअक्का करताना मला अभिनया सोबत तलवारबाजी करायची होती. मला घोडेबाजी शिकण्याची इच्छा आहे आणि नक्कीच आयुष्यात हे पूर्ण करण्याचा प्रयत्न करेन. ऐतिहासिक पात्र साकारताना नऊवारी सांभाळून ते अनेक गोष्टी सांभाळून अभिनय करण्याची जवाबदारी असते. स्क्रिप्ट मधली वाक्य आणि त्यातले शब्द समजून उमजून घेऊन बोलणं हे देखील एक टास्क आहे. अशी अनेक अंगांनी तयारी करून एखाद पात्र साकारणं हे फार महत्त्वाचं आहे असं मला वाटतं.

“नाटकाच्या शोधात…”       मी नुकताच एक चित्रपट केला, ज्यात माझा रोल खूप मोठा आहे. खूप वेगळी आणि छान स्टारकास्ट आहे. मला नाटकं, चित्रपट आणि मालिका या तिन्ही माध्यमातून काम करायला आवडेल आणि त्याचं सोबतीने खास करून वेब सिरीज करायला आवडेल . पण आता मला नाटक करायचंय ते फार जवळचं असं वाटणार माध्यम आहे. मी सध्या नाटकाच्या शोधात आहे.

“वेबसरीज करताना…” 
  माझी मैत्रीण (भाग्यशाली राऊत) आणि मी आम्हा दोघींना काहीतरी वेगळ अनुभवायचं आणि करायचं होतं. ती लेखिका आहे आणि कॉलेज पासून एक ठरलेलं होतं आपण काही तरी सोबत येऊन करू या. तर हे करण्यासाठी आम्हाला १२ वर्ष गेली. वेब चा बोलबाला होता म्हणून वेबसेरीज करू या हे पटकन डोक्यात आलं. या सगळ्यात शिकायला खूप काही मिळालं. मुलींसाठी काहीतरी करू या मग विषय निवडता निवडता मासिक पाळी हा विषय घेऊन आम्ही “महावारी” या सिरीज मधून तो लोकांसमोर घेऊन आलो. तेव्हा मी सिरीज निर्मिती करून दिग्दर्शन करत होते. हा अनुभव माझ्यासाठी नक्कीच अनोखा आणि शिकवून जाणारा होता. ज्या मुलींनी आजवर अभिनय नाही केला अश्या काही मुलींनी या निमित्ताने अभिनय केला. खेडेगावात घडणाऱ्या छोट्या छोट्या गोष्टी टिपण्यासाठी म्हणून ही सिरीज केली. लवकरचं नवा विषय घेऊन आम्ही पुन्हा लोकांसमोर येणार आहोत.

“गावाकडच्या गोष्टी मांडायला आवडतील ” / लवकरचं नवीन वेबसरीज….
     असे अनेक विषय आहेत जे लोकांसमोर मांडता येऊ शकतात. आताचं उदाहरण घेऊ शकतो की आपल्याकडे जो महापूर आला. मी साताऱ्याची आहे, ही भीषण परिस्थिती मी पाहिली आहे. अशी परिस्थिती येताना त्यांच्या आधी काहीतरी होतं असेल ना म्हणून लोकांमध्ये जनजागृती निर्माण करण्यासाठी या विषयाला अनुसरून वेबसेरीज करू शकतो. मला खेडेगावातल्या गोष्टी मांडायला आवडतात आणि माझ्या नव्या वेब सिरीजचा विषय लवकरचं सगळ्यांसमोर येणार आहे.

 “लोकांची भूक भागवणारं रयतेचे स्वराज्य परिपूर्ण किचन”
   रयतेचे स्वराज्य परिपूर्ण किचन सुरू करण्याचा कारण स्वराज्य रक्षक संभाजी ही मालिका आहे. मालिका करताना आपण एक माणूस म्हणून घडत असतो आणि आपल्यात आतून बाहेरून अनेक बदल होत असतात म्हणून मालिका करताना माझ्या विचार सारणीत बदल झाला आणि समाजाचं आपण काही तरी देणं असतो ही भावना जागृत झाली. आम्ही सगळ्यांनी सोबत येऊन “रयतेचे स्वराज्य प्रतिष्ठान” ची स्थापना केली. प्रतापगडावर जाऊन आम्ही शपथ घेतली की या मार्फत होणारी कामं ही समाजासाठी असतील म्हणून यांची निर्मिती झाली. या प्रतिष्ठाना अंतर्गत पहिला उपक्रम म्हणून या लोकांच्या काही रोजच्या गरजा भागवू म्हणून लोकांना जिथे पोटभर जेवायला मिळेल या संकल्पनेतून रयतेचे स्वराज परिपूर्ण किचन सुरू झालं यांची पहिली शाखा आम्ही मीरा रोड ला सुरू केली. बेघर लोकांना या मार्फत मोफत जेवण पुरवलं जात आणि अगदी ४० रुपयांत लोकांची भूक भागेल म्हणून हा छोटासा प्रयत्न केला होता आणि याला लोकांचा उत्तम प्रतिसाद लाभतो आहे. माणसाच्या रोजच्या गरजा भागवण्यासाठी हा उपक्रम आहे. हे करण्यात एक वेगळंचं सुख आहे. 

“या गोष्टींशिवाय राहू शकत नाही” 
   मोबाईल, अभिनय, आणि माझं घर या गोष्टींशिवाय मी नाही राहू शकत. 

“मानधनाची मोठी तफावत”  
   मानधना बद्दल जेव्हा निर्माती म्हणून याकडे बघते तेव्हा मराठी आणि हिंदी चॅनेल मध्ये फार तफावत जाणवते. मराठी आणि हिंदीत दोन्ही कडे मानधन वेगळ्या तऱ्हेचे दिलं जातं. एक अभिनेत्री म्हणून मला जिथे योग्य मानधन दिलं जात आणि चांगलं काम माझ्याकडे येतं तिथेच मी काम करते आणि यात मी खुश आहे. 

“खूप बोल्ड भूमिका नाही जमणार” 
   मी स्क्रिप्ट वाचून ठरवेन की ते कितपत मला जमणारं काम आहे. मी स्वतः फार बोल्ड भूमिका नाही करू शकतं हे मला माहित आहे. त्यामुळे खूप बोल्ड भूमिका असेल तर मी ती नाही करणार. 

“इंडस्ट्रीत होणारा Groupism, गॉसिप कशाला हवं” 
खूप लोकं ग्रुप करून राहतात. अजून एक गोष्ट आणि माझा वैयक्तिक अनुभव आहे की लोक तोंडावर छान बोलतात आणि आपल्या मागे फार वाईट बोलतात, मला या गोष्टी फार खटकतात. खोटं वागून लोक इंडस्ट्रीत वावरतात म्हणून हे खटकतं.

“कास्टिंग काऊच भयंकर”     मी जेवढं काम केलं तेवढ्यात मला काही असा अनुभव नाही आला. कास्टिंग काऊच हा भयंकर विषय आहे.

“राजकारणात करणार प्रवेश” 
    विधानसभा तोंडावर असल्या कारणामुळे मला अनेक ठिकाणी हा प्रश्न विचारला जातो. वडिलांकडून मी अभिनयाचे धडे घेतले तसेच राजकारणाचे धडे सुद्धा त्यांच्याकडून मिळाले. ते चांगले कार्यकर्ते आणि नेते आहेत असं म्हणायला हरकत नाही. आज राजकारणी माणूस निवडून येऊन पुढे आपल्यासाठी निर्णय घेतात, प्रत्येक व्यक्ती ही या राजकारणाचा भाग असते. आपण मतदान करून यांचा एक भाग होतो म्हणून मी स्वतःला राजकारणाचा भाग मानते. प्लॅनेट मराठीच्या माध्यमातून मी एक सांगू इच्छिते की मी भविष्यात नक्कीच राजकारणात प्रवेश करणार आहे. 
“काम नसताना अनेक गोष्टी शिका” 
इंडस्ट्रीत भेदभाव असा होत नाही पण जेव्हा मी राणूअक्का हे पात्र साकारलं त्यानंतर मला लगेच दुसरी भूमिका मिळणं थोडं आव्हानात्मक असतं. जेव्हा आपल्याकडे काम नसतं तेव्हा आपण अनेक चांगल्या गोष्टी शिकू शकतो. लोकांच्या बोलण्याकडे दुर्लक्ष करून आपण आपल्या कामावर लक्ष केंद्रित करून अनेक नव्या गोष्टी शिकल्या पाहिजे असं मला वाटतं.

“थँक्स आई आणि मावशी”
     अनेकदा कामाच्या गडबडीत आपण आपल्या जवळच्या लोकांना थँक्स बोलत नाही. आज मला एक गोष्ट सांगावीशी वाटते ती म्हणजे मला माझ्या आई आणि मावशीला थँक्स बोलायचंय. या दोघींच्या मूळे आज मी इथे आहे. त्यामुळे थँक्स आई आणि मावशी. 

रॅपिड फायर..हे कि ते....

  •  आवडता अभिनेता : अमोल कोल्हे, योगेश सोहोनी, शंतनू मोघे – अमोल कोल्हे 
  • आवडती अभिनेत्री : मयुरी वाघ , प्राजक्ता गायकवाड , पल्लवी वैद्य , स्नेहलता तावडे – पल्लवी वैद्य 
  • वाचन, फिरणं की कुकिंग – वाच
  • आवडती ड्रेसिंग स्टाईल?
  • वेस्टर्न की पारंपारिक – पारंपारिक


सामाजिक भान जपणारी अभिनेत्री “अश्विनी महांगडे” ला प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे भावी आयुष्यासाठी खूप शुभेच्छा! 

Advertisements

लहानपणा पासूनच अभिनयाची आवड असताना पुढे याच क्षेत्रात येण्याच्या धाडसी निर्णयामुळे आज “डबल सीट” सारख्या गाजलेल्या चित्रपटात अनोखी भूमिका साकारलेला, फ्रेशर्स मालिकेतून झळकलेला नवखा चेहरा आणि आता “कागर” सारख्या उत्सुकता वर्धक चित्रपटातुन आपल्या भेटीला येणारा अभिनेता “शुभंकर तावडे” प्लॅनेट मराठी मॅगझीन च्या “स्टार ऑफ द वीक” च्या निमित्ताने शुभंकरशी मारलेल्या दिलखुलास गप्पा… 

  • संपूर्ण नाव : शुभंकर सुनील तावडे
  • वाढदिवस : २६ ऑक्टोबर १९९४
  • जन्म ठिकाण : मुंबई
  • शिक्षण : बीएएम ऍडव्हर्टायजिंग 

“कागर आहे खास” 

“कागर” चित्रपटा बद्दल सांगायचं म्हणजे, तीन गोष्टी आहेत ज्या या चित्रपटाशी निगडित आहेत. राष्ट्रीय पुरस्कार विजेते दिग्दर्शक “मकरंद माने” राष्ट्रीय पुरस्कार विजेती अभिनेत्री “रिंकू राजगुरू” आणि माझी अभिनेता म्हणून महत्वपूर्ण प्रथम पदार्पण असलेली ही फिल्म आहे. तर एकंदरीत हि गोष्ट आणि हा चित्रपट माझ्यासाठी फारच खास आहे. या तीन गोष्टी एकाच वेळी मिळणं हि फार मोठी गोष्ट आहे आणि मला हि संधी मिळाली म्हणून नक्कीच हा चित्रपट माझ्यासाठी फारच जवळचा आहे. या चित्रपटाच्या कास्टिंग पासून ते अनेक गोष्टी शिकण्याची प्रक्रिया खूप वेगळी आहे. ज्यातून मला स्वतःला फार शिकायला मिळालं. या फिल्म साठी मी तीन महिने पुण्यात राहिलो. १२ ते १३ किलो वजन कमी केलं. मग त्यानंतर अकलूज ला जाऊन मी तिथे राहिलो. तिथल्या मुलांसोबत गप्पा मारायचो. ते कसे राहतात त्यांची जीवनशैली, त्यांची भाषा शिकण्याचा प्रयत्न करायचो. त्याच्या भाषेचा लहेजा अवगत करण्यासाठी मी त्यांच्या गप्पा रेकॉर्ड करून मी ऐकायचो. कारण इकडची भाषा आणि तिथली स्थानिक भाषा यात जमीन अस्मानाचा फरक आहे. भाषेवर प्रभुत्व मिळवण्यासाठी मला फार कष्ट करावे लागले. मग यातून अनेक गोष्टी उलगडत गेल्या तिथलं राजकारण आणि चित्रपटाची कथा या सगळ्या गोष्टी शिकणायची जी एक प्रकिया प्रत्येक कलाकाराला हवी असते ती मला अनुभवयाला मिळाली. या सगळ्या गोष्टी योगायोगाने उत्तम रित्या जमून आल्या तर म्हणून “कागर” करणं माझ्यासाठी खास आहे. 


“रुईया कॉलेज दुसरं घर” 


माझ्या आणि वडिलांच्या नात्यासारखं आमचं हे एक अतूट नातं आहे. तिथली सगळी मंडळी माझ्यासाठी दुसरं कुटुंब आहे. माझा अनेक वेळ हा रुईयात जायचा. मी रुईया मधून सगळंच शिकलो आहे.एक कलाकार म्हणून कसं असावं आणि वैयक्तिक रित्या आपण आयुष्यात कस असावं अश्या असंख्य गोष्टी मी तिकडून शिकलो. रुईया मधून अनेक दिग्ग्ज कलाकार घडले आहेत आणि अश्या ठिकाणी मला या गोष्टी शिकायला मिळाल्या याचा अभिमान आहे. मी सुद्धा यात खारीचा वाटा उचलला आहे आणि त्या दिग्गज कलाकारांच्या सोबतीने आज माझं नाव सुद्धा घेतलं जातं याचा सार्थ अभिमान वाटतो. कॉलेज च प्रतिनिधित्व करतोय. एक लीड अभिनेता म्हणून एक चित्रपट करत असताना मी रुईयाचा आहे याचा एक अभिमान आहे. 

“सह-कलाकारांकडून शिकलो आणि आजही शिकतोय.” 


मला एक गोष्टीच फार समाधान आहे कि मला खूप चांगल्या लोकांसोबत कामं करायला मिळाली. मग मुक्ता बर्वे, अंकुश चौधरी, विद्याधर जोशी, वंदना गुप्ते ह्यांच्या कडून शिकणं हि एक पर्वणी आहे. आपण आपल्या कामाच्या बाबतीत किती प्रोफेशनल असायला हवं, आपलं काम एके काम, कामावरच फोकस कसा जपला पाहिजे अश्या अनेक गोष्टींच शिक्षण मला यांच्या सोबत काम करताना मिळत गेलं. जे काम करायचं ते खरं काम करायचं हा मोलाचा आणि धडा यांच्याकडून मिळत गेला. आपला सहकलाकार जर  अश्या तऱ्हेनं काम करत असेल तर आपसूकपणे शिकायला मिळतं. अश्या रीतीने आजवर हि शिकण्याची प्रकिया चालू आहे कामातून मिळणारे अनुभव आणि या गोष्टी खूप शिकवून जातात.


“लहानपणीच ग्लॅमरस जगाची ओळख” 


खरंतर लहानपणा पासून घरात एक दिग्ग्ज कलाकार असल्या कारणामुळे याची बाबांमुळे एक सवय झाली होती. प्रसिद्धी काय असते किंवा या ग्लॅमरस जगाची ओळख, तिथून अनुभवयाला मिळाली. मी मालिका करत होतो वडिल तेंव्हा अनेक गोष्टी सांगायचे. आधी मला सुनील तावडे चा मुलगा म्हणून ओळखलं जायचं. पण मी स्वतः इंडस्ट्रीत अशी एक स्वतःची ओळख निर्माण करतोय. लोकांचा माझ्याकडे बघण्याचा दृष्टीकोन बदलला आहे. आता लोक शुभंकर तावडे म्हणून मला ओळखतात. तर हा फरक प्रामुख्याने जाणवतो. इंडस्ट्रीत आल्यावर दडपण कधीच नाही जाणवलं पण याच कामातून आपण रसिकांच्या समोर येतोय. 


“बाबा फारच भारी अभिनेते” 


कामाचं दडपण कधीच येत नाही. पण मी सुनील तावडे चा मुलगा आहे यावरून लोकं ओळखतात तर या गोष्टीची एक सवय झाली आहे. मला माझं माहित आहे कि हा एक माझा वेगळा प्रवास आहे. मी माझी तुलना त्यांच्या सोबत कधीच करूच शकत नाही कारण ते कमाल अभिनेते आहेत. आणि त्यांना खूप अनुभव आहे. त्याच्या कामाची शैली वेगळी आहे मी त्यांचा अभिनेता म्हणून खूप आदर करतो.

“मी नवीन आहे म्हणून मला वेगळी वागणूक वैगरे असं कधीच झालं नाही”


मला माझ्या नशिबाने अनेक दिग्ग्ज लोकांसोबत काम करायला मिळाली आणि त्यांच्या कडून मिळणारी वागणूक खूपच चांगली आहे. मी जेंव्हा डबल सीट केला तेंव्हा सुद्धा सगळेच एकमेकांशी चर्चा करून काम करायचो. मला फार मदत करायचे  चुकलो तर समजून घेऊन ही गोष्ट अशी कर असं सांगायचे. आता हि कागर करताना मकरंद सर मला फार मदत करायचे. एक नवखा कलाकार म्हणून याला कुठेतरी पुढे घेऊन जाऊ या विचाराने प्रत्येक जण मदत करून काम करतंय.

“अभ्यासपूर्ण भूमिका साकारायची आहे” 


भविष्यात अनेक वेगळंवेगळ्या भूमिका साकारायच्या आहेत. अशी कोणती एक भूमिका नाही आहे. ज्या भूमिके साठी मला अभिनयाची एक प्रक्रिया अनुभवयाला मिळेल अश्या भूमिका करायला आवडतील. एकंदरीत भूमिकांचा अभ्यास आणि विविध विषय हाताळायला आवडतील. आपण फक्त एक कलाकार म्हणून काम करत असताना अनेक गोष्टी एक माणूस या नात्याने शिकत असतो. मी कागर करत असताना मला राजकारणाविषयी अनेक गोष्टी समजल्या तर अभिनया सोबत आपण माणूस म्हणून इथे घडत असतो.


“व्यायाम करून फिट राहतो”

 
फिटनेसच माझ्या आयुष्यात फार महत्व आहे. मी आधी फार चिल मारायचो पण मग पहिली फिल्म केल्यानंतर त्या दरम्यान मी संपूर्ण लक्ष फिटनेस वर दिलं. तेंव्हा मला माझ्यात झालेला फरक जाणवला. म्हणून मी रोज जमेल तसं सायकल चालवतो किंवा धावतो. मी जिम वैगरे सध्या न करता घरच्या घरी किंवा स्वतःला शक्य होईल त्या परीने वर्क आऊट करतोय. कामात गुंतलो कि कुठेतरी जिम ला जण जमत नाही.


“कलाकारचं व्हायचं होत” 


लहानपणापासून कलाकारी हि होतीचं. अभिनयाचे गुण हे अवगत होते. मी अनेक कलाकारांचे आवाज काढायचो. शाळेत असताना रोज घरी येऊन “लगान” हा चित्रपट नित्यनियमाने बघायचो. सहावीत असताना हा मी चित्रपट वर्षभर पहिला. अगदी तोंडपाठ झाला माझा. तेंव्हा पासून कुठेतरी याच क्षेत्रात यावं हि एक इच्छा होती. माझी आवड हि कुठेतरी डान्स कडे वळली तर मग डान्स शिकलो. हे करता करता रंगभूमी, नाटक, रुईया, हा प्रवास सुरु झाला. मला एक गोष्ट माहित होती कि मला कलाकार व्हायचंय. लोकांसाठी त्यांचं मनोरंजन करण्यासाठी आपल्याला काही तरी करायचं हि जिद्द होती. मला अभिनयातून आनंद मिळायचा. मग पुढे जाऊन मुंबईतल्या ड्रामा स्कूल मधून अभिनयाचं शिक्षण घेतलं. रंगभूमिशी निगडित अनेक गोष्टी इथे शिकवल्या जातात तर मग तेंव्हा कुठेतरी मनात पक्क झालं कि आपण अभिनेताच व्हायचं. मग मी खूप नाव कमवेन, नाही कमावणार किंवा यात खूप संघर्ष करावा लागेल याची पर्वा न करता मी इथे आलो पण यातूनच आनंद मिळतो मग हेच करणार. 


“तबला सोडल्याची खंत” 
मी जवळपास ८ वर्ष तबला शिकत होतो मग तबला सोडून मी डान्स आणि अभिनयाकडे लक्ष केंद्रित करायला लागलो पण मग तबला सोडल्याचा दुःख आज सुद्धा आहेच. 
“संगीत आणि डान्स” 
माझ्यातल्या छुप्या कला याच कि डान्स आणि संगीत. या दोन्ही गोष्टींच काही शिक्षण न घेता मी स्वतःच शिकलो. त्यामुळे मी गातो आणि डान्स सुद्धा करतो.
“बुलेट साठी घरच्यांसोबत अबोला” 
खूप वर्षांपूर्वी माझा बाईक वरून पडून अपघात झाला मग म्हणून नंतर बाईक चालवायला घरून मनाई झाली. पण मग मला बुलेट हवीच होती म्हणून त्यासाठी मी एक आठवडा घरच्यांसोबत अबोला धरला होता. 

“भाऊ – बहीण जगात भारी” 
मी माझ्या ताईच [अंकिता तावडे] हीच खूप जास्त ऐकतो. आम्ही दोघेही एकमेकांना कामासाठी मदत करतो. ती मला समजावते आणि मी तिला समजावतो तर असं आमच्या भावा बहिणीचं कमाल नातं आहे. 


रॅपिड फायर हे कि ते 

आवडता अभिनेता – सुनील तावडे, ओंकार राऊत, अंकुश चौधरी : सुनील तावडे 

आवडती अभिनेत्री – मुक्ता बर्वे, रिंकू राजगुरू, मिताली मयेकर : मुक्ता बर्वे

चित्रपट, मालिका, नाटक कि जाहिरात : चित्रपट

प्लॅनेट मराठी मॅगझीन तर्फे मराठी चित्रपट सृष्टीत दमदार पदार्पण करणाऱ्या “शुभंकर तावडे” ह्या नवख्या अभिनेत्याला खूप साऱ्या शुभेच्छा..

सध्या बहुचर्चित असलेला सिनेमा ”ती अँड ती” ह्या सिनेमाचा निर्माता अभिनेता “पुष्कर जोग” ह्याच्याशी केलेली खास बातचीत. 
प्लॅनेट मराठी मॅगझीन च्या निमित्ताने पुष्कर ने काही खास गोष्टी आणि रोखठोक मतं आपल्याशी शेअर केल्या आहेत.. जाणून घेऊयात पुष्कर कडून कसा आहे त्याचा आज वरचा प्रवास आणि त्याचे अनुभव.. 

_________
“खडतर प्रवासाची गोष्ट…”

 एक अभिनेता म्हणून अजून सुद्धा प्रवास चालू आहे. बालकलाकार म्हणून या क्षेत्रात आलो. कोणत्याही अभिनेत्याला त्याच्या आयुष्यात चढ उतार बघावे लागतात. जेंव्हा चढ असतो तेव्हा सगळेचं आपल्या सोबत असतात आणि आयुष्यात वाईट प्रसंगी कोणी सोबत नसतं. या चढ-उतार्यातून धडपड करत आपण शिकत असतो. करियरची जिद्द आणि वेड नसेल तर या क्षेत्रात काम करू नये. मला या क्षेत्राचं वेड आहे म्हणून मी घडत गेलो. उतार नसतील तर चढाला मज्जा नाही. हा प्रवास खडतर आहे. इथे इंडस्ट्रीत कोणी कोणाचं नाही. सरते सुरज ला सलाम आहे.. 

“जिद्दीच्या जोरावर शिकत गेलो” 


     अवघड प्रवासातून मार्ग काढत आज इथवर येऊन पोहचलो आहे. शिक्षणासाठी थोडा ब्रेक घेतला मग अभिनयाला सुरुवात केली. यात मध्ये बाबा गेले, तेंव्हा कुठेतरी आपला जवळचा व्यक्ती गेल्यामुळे थोडं नैराश्य आलं. कारण “बाप हा बाप असतो” कुठल्याही समस्येत बाबा मदत करायचे. खचून गेलो, मग थोडी जिद्द एकत्र करून मुंबईत आलो स्ट्रगल केलं. आई भावाचा पाठींबा होता. मुंबईत पाऊल टाकलं मग आयुष्यात काही चूका केल्या. २ हिंदी चित्रपटांची निर्मिती केली पण तिथे माझी फसवणूक झाली मग बाकी गोष्टींमध्ये अडकलो. अभिनय कारकिर्दीतली ४ वर्ष यात वाया गेली आणि दुनिया कशी आहे हे समजलं.

 
“बजेट आणि बरंच काही,वागणुकीतला जाणवणारा फरक..”


 
      हिंदी आणि मराठीत बजेट आणि वागणुकीत जमिन अास्मानाचा फरक आहे. मराठीत कलाकाराला एक कलाकार म्हणून तशी वागणूक दिली जात नाही. इथे आपला माणूस आहे म्हणून गृहित धरलं जातं. हिंदीत संजय दत्त यांचा एक चित्रपट केला होता बालाजी प्रोडक्शनचा चित्रपट होता. तिथे अर्जुन रामपाल आणि मला सारखी वागणूक दिली जायची तेंव्हा कुठेतरी वागणुकीतला फरक जाणवतो.

 
“मराठी चित्रपट करणार नाही ” 
       नक्कीचं दिग्दर्शनात पाऊल टाकणार पण थोड्या वर्षांनी! पण मराठी चित्रपट आता करणार नाही. कारण मराठी प्रेक्षकांना मराठी चित्रपट हे प्रेक्षक गृहात जाऊन बघायचे नाही आहेत. हिंदी चित्रपट किंवा वेब कन्टेन्टची निर्मिती नक्कीच करेन. वेब सिरीज करेन! मी माझ्या चित्रपटाच्या प्रमोशन साठी खूप फिरलो. मराठी प्रेक्षक वर्ग आणि सगळ्यात महत्त्वाचं मराठी चित्रपटगृह हे दुर्दैव आहे. या सगळ्यांची चीड येते मला. प्लॅनेट मराठीच्या या प्लॅटफॉर्म वरून एक गोष्ट आवर्जून सांगावीशी वाटते की मराठी चित्रपटगृह जो पर्यंत मराठी चित्रपटांना जागा देणार नाहीत तो पर्यंत मराठी चित्रपट पुढे जाणार नाही. मी अनेक चित्रपटगृहात गेलो तिथे “ती अँड ती” चित्रपट चालू असताना चित्रपट गृहाच्या बाहेर चित्रपटाचं पोस्टर नव्हतं. लोकांना कसं समजणार की इथे मराठी चित्रपट लागला आहे! मराठी चित्रपटाच एक पोस्टर नाही आणि कॅप्टन मर्व्हल चे मोठे पोस्टर लावतात इथेच मराठी चित्रपट कचऱ्याच्या पेटित जातो. साऊथ मध्ये अशी गोष्टी होणार नाही. मराठी चित्रपटाचं हे दुर्दैव आहे. पण आपल्याकडे कोणी सोबत येऊन या विषयावर बोलत नाही, म्हणून मराठी चित्रपट करणार नाही. आपण फक्त मराठी असल्याचा गर्व बाळगतो पण अश्या गोष्टी सत्यात येण्यासाठी कोणी प्रयत्न करत नाही. म्हणून मराठी निर्मात्यांसाठी वाईट वाटतं.
“यंगेस्ट ब्रेक डान्सर, लिम्का बुक ऑफ रेकॉर्डस् मध्ये नाव…!!!!
     हा योगायोग आहे आणि आई बाबांचे आशिर्वाद, तुमच्या सगळ्याचं प्रेम म्हणून या गोष्टी घडल्या. मिथुन आणि गोविंदाचा खूप मोठा फॅन असल्याने त्याचं बघून बघून शिकलो आणि आता ते जमायला लागलंय.

“परदेशी जागांचा सामावेश असून,शाब्बासकी नाही धक्काचं” 

      मराठी प्रेक्षकांना अश्या ठिकाणी नव्या गोष्टी दाखवून ते नाविन्यपूर्ण करण्याचा प्रयत्न असतो. टेलिव्हिजन वर जगभरच्या गोष्टी दाखवून लोकांना माहिती द्यावी हा असं काही तरी वेगळं करण्याचा तो एक प्रयोग असतो यातून मला आनंद मिळतो पण काय आहे नं मराठीत याच कौतुक होत नाही पाठीवर शाब्बासकी न देता धक्का दिला जातो. 


“मराठी बिग बॉस : अविस्मरणीय अनुभवांचा पल्ला”  
     बिग बॉस मध्ये जाणं हा प्रचंड कठीण प्रवास होता. पण तो १०० दिवसांचा प्रवास अविस्मरणीय होता. कधीचं हे दिवस विसरणार नाही. मी जसा आहे तसा वागण्याचा प्रयत्न केला. कदाचित हे लोकांना भावलं असेल म्हणून एवढे दिवस टिकलो. खूप शिकायला मिळालं. बिग बॉस मुळे मी लोकांच्या मनात स्थान निर्माण केलं. एक माणूस म्हणून त्यांनी मला तिथे पाहिलं. मी आभार मानेन सगळ्यांचे जे बिग बॉस चा भाग होते.


“मी स्टार नाही कारण…!!!” 
     मी स्वतःला कधीच स्टार समजत नाही. मला हे मिळणारं प्रेम फार अनरियल वाटतं. अरे आपण या योग्यतेचे आहोत का याची जाणीव होते. माझ्यासाठी खरे हिरो देशातील सैनिक आहेत. आम्ही लोकांचं मनोरंजन करतो पण माझ्यासाठी तेच खरे हिरो आहेत. प्रत्येक फॅन्सना मी रिप्लाय करतो. इथे कधी ही काहिही घडू शकतं. आज हे आहे तेच उद्या राहणार नाही. साधेपणाने आणि जमिनीवर पाय ठेवून काम करत राहायचं. 


“सोशली जगताना भान ठेवा”

आजकालच्या युवा पिढीला हेच सांगेन की सोशल मीडियाचा वापर चांगल्या गोष्टीसाठी करा. ट्रॉलिंग च प्रमाण फार आहे. आम्ही कलाकार म्हणून ट्रोल होतो इथवर ठीक आहे पण तुम्ही त्यांच्या परिवाराला यात कधीच ट्रोल करू नका. हा हक्क कोणी ही तुम्हाला दिला नाही. इंडस्ट्रीत खरेपणा नाही. मुळात एकी नसल्यामुळे सगळे येऊन याला विरोध दर्शवणार नाहीत. माझ्या बाबतीत जेव्हा ट्रॉलींग झालं तेव्हा मी सायबर गुन्हा दाखल केला.


“खोट्या लोकांची खंत” 
    इंडस्ट्रीत सगळे नाटकी आहेत. कोणी कोणाची मदत करत नाही. इथे ८०% लोकं खोटी आहेत. २०% लोकं चांगली आहेत. खंत याची वाटते की खूप ग्रुपिजम आहे. इथल्या व्यक्ती कधीच सुधारणार नाहीत.

प्लॅनेट मराठी कडून “पुष्कर जोग” ला त्याच्या ह्या जिद्दीसाठी सलाम आणि भावी आयुष्यासाठी खूप साऱ्या शुभेच्छा..!! 

कविता कॅफे: मराठी कवितांचे नवे डिजिटल पर्व!

आजच्या तारखेला कविता फक्त मंचावरून, संमेलनातून, किंवा मुशायऱ्यातूनच अनुभवली जाते असे नाही. इंटरनेट आणि स्वाभाविक रित्या सोशल मीडियामुळे कवितेला, काव्यवाचनाला आणि सादरीकरणाला व्हिडियोचे एक वेगळे माध्यम प्राप्त झाले आहे.

A Marathi Digital Poetry Festival

 हिंदी आणि इंग्रजी कवींच्या कविता आपण सतत युट्युबवर तसेच फेसबूकवर पाहतो आणि शेअर सुद्धा करतो. त्याचप्रमाणे आता दर्जेदार मराठी कविताही आपल्याला शेअर करता येणार आहेत. कविता कॅफे ह्या युट्यूब चॅनेलवर 49 कवितांचे चित्रीकरण झाले असून त्याच चॅनेलच्या दुसऱ्या पर्वात 5 प्रतिथयश कवींच्या कवितांचे चित्रीकरण पालघर येथे करण्यात आले आहे.

अशोक नायगावकर, संभाजी भगत, तुकाराम धांडे, चंद्रशेखर सानेकर आणि अरूण म्हात्रे असे ह्या सुप्रसिद्ध कवींच्या कवितांचे अतिशय अनोख्या पद्धतीने कविता लोकांसमोर पहिल्यांदाच येणार आहेत. ह्या पर्वाचा लाँच येत्या 2 मार्च ला रवींद्र नाट्य मंदिरच्या मिनी थिएटर मध्ये दिग्गजांच्या तसंच विविध क्षेत्रातल्या कलावंतांच्या उपस्थिततीत पार पडणार आहे.

संगीत दिग्दर्शक कौशल इनामदार ( बालगंधर्व, येलो, उबंटू आदि चित्रपटांचे संगीतकार) ह्या कार्यक्रमकाचे प्रमुख पाहुणे म्हणून उपस्थित राहणार आहेत. त्याचबरोबर ह्या पर्वातल्या कवींचे काव्यवाचन सुद्धा ह्यादिवशी संपन्न होणार आहे. 

“आपल्या आधीच्या दशकातल्या कवींचे डॉक्युमेंटेशन होणे गरजेचे आहे हे आम्हाला मनापासून वाटते. त्याचप्रमाणे डिजिटलमध्ये मराठी कवितांचे समकालिन व्यासपीठ असणे गरजेचे आहे ह्याची जाणीव आम्हाला होतीच. त्यातून ह्या पर्वाची निर्मिती करण्यात आली आहे,” असे दिग्दर्शक संकेत म्हात्रे ह्यांनी सांगितले. 

“कविता म्हटली की लोकांना क्लिष्ट आणि अवजड वाटते. तिच कविता सध्या, सोप्या आणि सुसज्ज पद्धतीने आम्हाला ह्या उपक्रमातून लोकांपर्यंत पोचवायची आहे,” असे प्रणव पाठक, कविता कॅफेचे निर्माते ह्यांनी सांगितले.

हा कार्यक्रम २ मार्च, शनिवारी, सायंकाळी ४.३०  वाजल्यापासून सुरू होणार असून विनामूल्य असणार आहे.

 दिनांक : २ मार्च २०१९

ठिकाण : रवींद्र नाट्यमंदिर प्रभादेवी , तिसरा मजला मिनी थिएटर

प्रवेश: विनामुल्य



सौजन्य : अंतरा चौघुले